I SA/Rz 794/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 16 października 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.L. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2009r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w opłacie skarbowej - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. H.L. wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję opisaną w sentencji, wniosła na formularzu PPF o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wniosek umotywowała pobieraniem niskiego świadczenia emerytalnego (591 zł), co powoduje, że nie może zaspokoić podstawowych potrzeb - w tym - związanych z kosztami leczenia, zakupem żywności, środkami czystości. Mieszka w trudnych warunkach, lokal mieszkalny wymaga generalnego remontu. Na wezwanie o dodatkowe oświadczenie o stanie majątkowym i możliwościach płatniczych, skierowane w ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- zwanej dalej P.p.s.a., skarżąca nie odpowiedziała. Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zarówno o zwolnienie jej od kosztów sądowych i o ustanowienie pełnomocnika- radcy prawnego. Art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. warunkuje przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w takim zakresie od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Rozstrzygnięcie będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę, która w takiej sytuacji powinna przedstawić argumentację potwierdzającą całkowitą niezdolność do wygospodarowania środków na pokrycie tych kosztów, być aktywną w zakresie wskazywania dowodów na poparcie twierdzenia, iż pozostaje w sytuacji na jaką się powołuje. Takie rozumienie powołanego przepisu znalazło akceptację również w orzecznictwie (np. postanowienie NSA z 5 stycznia 2005 r., OZ944/04, niepubl.) W niniejszej sprawie skarżąca nie przedłożyła żadnych środków dowodowych na poparcie twierdzeń o swojej złej sytuacji finansowej, dlatego rozpoznający wniosek referendarz sądowy, zmierzając do wyjaśnienia możliwości płatniczych skarżącej, wezwał ją w trybie art. 255 P.p.s.a. do uzupełnienia wniosku i udokumentowania wysokości emerytury, przedłożenia wyciągów ze wszystkich posiadanych rachunków bankowych z ostatnich trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o prawo pomocy, do podania wielkości wydatkowanych kwot pieniężnych związanych z kosztami codziennego utrzymania oraz informacji o ewentualnych dodatkach, zapomogach, pomocy w utrzymaniu od osób trzecich itp., udokumentowanych informacji o ewentualnych zobowiązaniach kredytowych lub wierzytelnościach. Skarżąca nie wypełniła wezwania. W takiej sytuacji samo twierdzenie o złej sytuacji materialnej nie daje podstaw do przyznania prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie, ponieważ jest nazbyt ogólnikowe i nie może zostać zweryfikowane. Konkludując, skoro skarżąca nie wykazała zasadności swojego wniosku należało, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzec jak w sentencji.