I SA/Rz 795/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2010 r., w Wydziale I Finansowym, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) września 2010 r., nr (....), w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za rok 2004, w związku z wnioskiem skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek. Decyzją z dnia (...) września 2010 r., nr (...), Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) marca 2010 r., nr (...), w przedmiocie ustalenia R. P. zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za rok 2004 i ustalił wysokość tego zobowiązania w kwocie 104 477 zł. Skargę na przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła R. P., domagając się jej uchylenia. W przedmiotowej skardze zawarła ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, który uzasadniła podniesionym w treści skargi zarzutem przedawnienia zobowiązania podatkowego, ustalonego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako P.p.s.a./, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest więc uprawdopodobnienie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody; co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub też uprawdopodobnienie możliwości zaistnienia innych, trudnych do odwrócenia skutków. Ocena spełnienia tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu, jednakże obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 7 kwietnia 2005 r., sygn. II OZ 201/05 i 13 grudnia 2004 r., sygn. FZ 496/04 (zamieszczone w systemie informatycznym "Lex Polonica"), który winien wskazać konkretne argumenty dotyczące skutków wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, w kontekście ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżąca w niniejszej sprawie nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie przedstawiła okoliczności wskazujących na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2010 r. grozi wyrządzeniem jej znacznej szkody lub też pociągnie za sobą powstanie innych, trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie złożonego przez nią wniosku o wstrzymanie jest bardzo lakoniczne, poza tym odnosi się do kwestii merytorycznych, podniesionych w ramach zarzutów skargi, które jednak nie rzutują na ocenę spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Niezależnie od powyższego w tym miejscu należy stwierdzić, że na etapie rozstrzygania kwestii wpadkowej, jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sąd nie może odnosić się do zarzutów skargi, nawet w kontekście prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonej decyzji, której wniosek dotyczy, gdyż byłoby to przedwczesne, a co najważniejsze, brak jest ku temu podstaw prawnych. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.