I SA/Rz 796/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędziowie SO del. Piotr Popek WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2009 rok oddala skargę. I SA/Rz 796/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania Skarżącego T.S. od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] grudnia 2014 r. [...]w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r., utrzymało ją w mocy. Organ I instancji ustalił, że w 2009 r. działka nr [...]obr. 207 położona w R. przy ul. [...], wraz z posadowionym na niej budynkiem były w posiadaniu Skarżącego. Wskazuje na to pismo Skarżącego z dnia 23 grudnia 2004 r., skierowane do Biura Gospodarki Mieniem Miasta R. , w którym przyznał on, że zajmuje się sprawami budynku przy ul. [...], który pozostaje w jego dyspozycji od wielu lat, który odbudował z gruzów własnym kosztem i staraniem, a także wyrok Sądu Okręgowego w R. z dnia 26 czerwca 2006 r. sygn. akt I C 260/06 nakazujący eksmisję Skarżącego z przedmiotowej nieruchomości oraz utrzymujący go w mocy wyrok Sądu Apelacyjnego w R. z dnia 25 października 2007 r. sygn. akt I ACa 264/2007. Organ I instancji oparł się ponadto w tym przedmiocie na informacjach z Biura Gospodarki Mieniem w R. z 2 sierpnia 2010 r. i 2 października 2012 r. wskazujących na naliczenie opłaty Skarżącemu za bezumowne korzystanie z przedmiotowej nieruchomości od 1 stycznia 2005 r. do 29 lutego 2008 r., z treści których wynika, że nieruchomość ta przejęta została od Skarżącego i przekazana w administrowanie Miejskiemu Zarządowi Budynków Mieszkalnych w dniu 28 czerwca 2010 r. W reasumpcji organ I instancji przyjął, że Skarżący był w 2009 roku posiadaczem wyżej przedstawionej nieruchomości, a współposiadanie nie występowało. Ponadto organ podatkowy I instancji wskazał, że z uwagi na wpis indywidualny budynku będącego przedmiotem opodatkowania do rejestru zabytków, decyzja z dnia 15 września 1982 r., zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, budynek ten podlega zwolnieniu z opodatkowania w części niezajętej na prowadzenie działalności gospodarczej, albowiem w 2009 r. część budynku o pow. 43,29 m2 zajęta była na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji naprowadził na treść art. 7, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2, a także art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.). Ponadto podniósł, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 584 ze zm.) działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Przedsiębiorcą jest podmiot, który zawodowo i we własnym imieniu podejmuje i wykonuje tę działalność. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia organu pierwszej instancji, iż Skarżący był posiadaczem budynku i działki o nr ew. [...], zgodnie z przedstawionymi przez organ dowodami. Organ odwoławczy stwierdził, iż decyzja organu I instancji doręczona została podatnikowi przed upływem terminu przedawnienia obowiązku podatkowego z art. 68 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Gdyby nawet założyć, że razem z oskarżonym współpodatnikiem było A. Przedsiębiorstwo Zagraniczne w R. , to okoliczność ta z uwagi na upływ 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego przewidzianego w art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej jest bez znaczenia w przedmiocie wymiaru zobowiązania za 2009 r. W chwili obecnej upływ powyższego terminu powoduje, że nawet w sytuacji ustalenia, iż A. Przedsiębiorstwo Zagraniczne w R. było współposiadaczem opodatkowanej nieruchomości, organ I instancji nie mógłby skutecznie doręczyć temu podatnikowi decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe. Natomiast na podstawie art. 92 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli podatnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe, który powstały na skutek doręczenia im decyzji ustalających, to odpowiedzialnymi solidarnie są ci podatnicy, którym doręczono decyzję. Ponadto budynek podlega zwolnieniu z opodatkowania w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z powodu wpisu do rejestru zabytków, z wyłączeniem jego części o powierzchni 43,29 m2, którą zajęła D.B. na prowadzenie działalności gospodarczej. Na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015r. skarżący T.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia. Zarzucił, iż nie był posiadaczem spornej nieruchomości. Podniósł, że z przedmiotową nieruchomością nie ma nic wspólnego i nie powinien być stroną w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części. Art. 3 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy stanowi, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie jest bez tytułu prawnego bądź też wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości lub posiadanie jest bez tytułu prawnego. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się wiec do rozstrzygnięcia, czy Skarżący był posiadaczem przedmiotowej nieruchomości w 2009r. Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły fakt posiadania przedmiotowej nieruchomości w 2009r. przez Skarżącego, w oparciu o wyrok Sądu Okręgowego w Przemyślu z dnia 26 czerwca 2006 r. sygn. akt I C 260/06 nakazujący eksmisję z przedmiotowej nieruchomości, oraz w oparciu o utrzymujący go w mocy wyrok Sądu Apelacyjnego w R. z dnia 25 października 2007 r. sygn. akt I ACa 264/07. Ponadto Skarżący w piśmie z dnia 23 grudnia 2004 r. podał, że od wielu lat zajmuje się budynkiem przy ul. [...] w R. , który pozostaje w jego dyspozycji i który własnym kosztem i staraniem odbudował. Z pisma Biura Gospodarki Mieniem w R. z dnia 2 sierpnia 2010 r. oraz 2 października 2012 r. wynika, że za bezumowne korzystanie z nieruchomości położonej w R. przy ul. [...] naliczono T.S. opłatę za okres od 1 stycznia 2005 r. do 29 lutego 2008 r. Natomiast z wyjaśnienia uzyskanego z Biura Gospodarki Mieniem znak [...]z dnia 2 października 2013r. wynika, że od dnia 1 marca 2008r. w związku z toczącym się postępowaniem przed sądami powszechnymi Gmina Miasto R. zaprzestała naliczania Skarżącemu opłaty za bezumowne korzystanie z przedmiotowej nieruchomości, jednakże nieruchomość nie została przez niego wydana. Z tego ostatniego pisma wynika, że przedmiotowa nieruchomość została przejęta od Skarżącego w dniu 28 czerwca 2010r. Będąc posiadaczem przedmiotowej nieruchomości, Skarżący zobowiązany był do zapłaty od niej podatku od nieruchomości w oparciu o art. 3a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zwalania się z podatku grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Tak więc budynek co do zasady zwolniony jest z opodatkowania podatkiem od nieruchomości z powodu jego wpisu do rejestru zabytków, z wyjątkiem części powierzchni 43,29 m2 zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej przez D.B.. Z uwagi na powyższe, ponieważ organy podatkowe nie naruszyły prawa procesowego jak i materialnego, skarga jako bezzasadna podlegała w oparciu o art. 151 Ppsa oddaleniu.