I SA/Rz 798/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro /spr./ Sędzia WSA Piotr Popek Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant sekr. sąd. Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w J. o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Powiatu z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu z drogi, jego parkowanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu stwierdza nieważność uchwały Rady Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu z drogi, jego parkowanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu. I SA/Rz 798/18 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Prokuratora Rejonowego w [...] jest uchwała Rady Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2018r. nr [...] w sprawie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu z drogi, jego parkowanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu. W § 1 ust. 1 uchwały Rada ustaliła opłaty brutto za usunięcie pojazdu z drogi na koszt właściciela przez jednostkę wyznaczoną przez Starostę [...] w wysokości: • rower lub motorower - 113 zł • motocykl - 223 zł, • pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - 486 zł, • pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t - 606 zł, • pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t- 857 zł, • pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t - 1,263 zł, • pojazd przewożący materiały niebezpieczne - 1537 zł. Z kolei za parkowanie usuniętego na koszt właściciela pojazdu na wyznaczonym przez Starostę [...] parkingu strzeżonym za każdą rozpoczętą dobę przechowywania Rada ustaliła się opłaty brutto w wysokości: • rower łub motorower -20zł • motocykl - 27 zł, • pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - 40 zł, • pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t - 52 zł, • pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t - 75 zł, • pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t - 136 zł, • pojazd przewożący materiały niebezpieczne - 200 zł.. W § 2 uchwały ustalono wysokość stawek kwotowych kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu, jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie tych kosztów. W skardze na powyższą uchwałę Prokurator Rejonowy w [...] wniósł o stwierdzenie jej nieważności. Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie prawa, tj. art. 7 i 94 Konstytucji RP oraz art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1260 ze zm.), poprzez przekroczenie delegacji ustawowej, polegające na ustaleniu stawek maksymalnych kosztów usuwania pojazdów, przechowywania ich na parkingu strzeżonym, mimo że rzeczywiste koszty usunięcia i przechowywania pojazdów ponoszone przez Powiat Jarosławski na podstawie umowy zawartej przez organ z podmiotem zewnętrznym są znacząco niższe, niż stawki maksymalne określone w zaskarżonej uchwale, a także uwzględnienie przy podejmowaniu uchwały kryteriów innych aniżeli określonych w art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o mchu drogowym. W uzasadnieniu skargi Prokurator powołał się na ugruntowany w orzecznictwie pogląd, iż uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu i jego przechowywanie będzie zgodna z prawem tylko wtedy, gdy jej treść będzie zdeterminowana jedynie koniecznością sprawnej realizacji tych zadań i kosztami przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, nie zaś innymi okolicznościami, a wysokość przyjętych stawek opłat (kosztów) będzie wynikiem uwzględnienia wyłącznie powyższych przesłanek. Z treści art. 130a ust. 6 ustawy wynika bowiem, że żadne inne przesłanki - poza wymienionymi w tym przepisie - nie mogą wpłynąć na sposób realizowania upoważnienia ustawowego przez organ. Zdaniem Skarżącego, wydając zaskarżoną uchwałę, Rada Powiatu [...] naruszyła ww. przepis, przez nieuwzględnienie wymienionych tam kryteriów. Przyjęte w zaskarżonej uchwale stawki zostały ustalone na maksymalnym poziomie określonym w obwieszczeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 lipca 2017r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowania na parkingu strzeżonym (M.P. z 2017r., poz. 772). Tymczasem w chwili podjęcia uchwały obowiązywała zawarta w dniu 12 kwietnia 2018r. pomiędzy Powiatem [...] a R. S. umowa o świadczenie całodobowych usług w zakresie usuwania, holowania i przechowywania na parkingu strzeżonym pojazdów. Z treści.§ 15 ust. 3 przedmiotowej umowy wynika, iż wykonawca będzie pobierał wynagrodzenie za usunięcie pojazdu w wysokości brutto: • rower lub motorower - 86,10 zł, zaś w uchwale wysokość opłaty określono na kwotę 113 zł, • motocykl - 159,90 zł - w uchwale opłata wynosi 223 zł, • pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - 356,70 zł - w uchwale opłata wynosi 486 zł, • pojazd o odpuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t - 602,70 zł, w uchwale opłata wynosi 606 zł, • pojazd o odpuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 1 - 836,40 zł, w uchwale opłata wynosi 857 zł, • pojazd o odpuszczali]ej masie całkowitej powyżej 16 t - 1230 zł, w uchwale opłata wynosi 1,263 zł. Prokurator wywiódł więc, że wynagrodzenie wykonawcy urnowy za "dobę przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, wynikające z zawartej umowy (§ 15 ust. 3) zostało określone na znacznie niższym poziomie, aniżeli wysokość opłat ustalonych w zaskarżonej uchwale, do poniesienia których zobowiązany jest właściciel pojazdu. Ponadto w § 15 ust, 5 ww. umowy ustalono, iż wykonawca zobowiązuje się za każdą dobę powyżej 3 miesięcy przechowywania (parkowania) pojazdu na parkingu depozytowym, licząc od dnia usunięcia pojazdu z drogi, stosować opłaty w wysokości 25 % (jednej czwartej) ryczałtowej ceny jednostkowej brutto za przechowywanie (parkowanie) danego rodzaju pojazdu określonej w § 15 ust. 3 umowy. Tymczasem zaskarżona uchwała nie przewiduje wyżej wskazanych dwóch rodzajów opłat, a jedynie opłaty w złotych brutto za każdą rozpoczętą dobę przechowywania. W konsekwencji po upływie 3 miesięcy właściciel pojazdu np. o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t za każdą rozpoczętą dobę parkowania pojazdu na. parkingu strzeżonym zobowiązany będzie, stosownie do treści uchwały, do uiszczenia opłaty w kwocie 40 zł, podczas gdy Powiat na mocy zawartej umowy zapłaci wykonawcy jedynie 6,15 zł (25% z kwoty 24,60 zł wynikającej z umowy). Zdaniem Skarżącego różnica we wskazanych wyżej kosztach stanowi nieuzasadniony wpływ do budżetu jednostek, samorządu terytorialnego i niewynikającą z przepisów prawa dolegliwość fiskalną dla obywateli. W opinii Skarżącego analiza treści uchwały, motywów jej podjęcia, jak również treści umowy zawartej z podmiotem zewnętrznym pozwala na stwierdzenie, że organ nie uwzględnił kryteriów, którym powinien się kierować podejmując uchwałę na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy. Przy ustalaniu wysokości opłat organ uprawniony był bowiem do wzięcia pod uwagę rzeczywistych kosztów usunięcia i przechowania pojazdu ponoszonych przez powiat, czyli wynagrodzenia uzyskiwanego z tego tytułu, przez firmę zewnętrzną na podstawie umowy zawartej z organem. Skarżący zwrócił uwagę, że jak wynika z protokołu nr [...] z obrad sesji Rady Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2018r. Radni mieli świadomość, że zgodnie z przepisami przyjęte stawki powinny odzwierciedlać cenę usługi i wysokość rzeczywistych opłat, a nie stanowić dodatkowych dochodów. Mimo to przyjęto w uchwale maksymalne. dopuszczalne stawki. Jak bowiem podnosił Starosta [...], Powiat ponosi znaczne koszty związane z omawianą materią, które są nie do wyegzekwowania, a prowadzonych jest szereg postępowań sądowych o zasądzenie przepadku pojazdów na rzecz Powiatu, aby możliwe było ich zezłomowanie, co pozwoli na uniknięcie opłat z tym związanych. Jak zaznaczył Starosta, Powiat boryka się z tym problemem od lat i nie może sobie z tym poradzić, tym bardziej, iż szereg pojazdów jest zarejestrowanych na obcokrajowców, co generuje dodatkowe koszty związane z tłumaczeniami. Skarżący zwrócił uwagę na wyrażony w orzecznictwie pogląd, iż uwzględnianie przy ustalaniu stawek na maksymalnym, przewidzianym przez prawodawcę poziomie kosztów realizacji zadania i konieczności uwzględnienia również strat wynikających z braku możliwości wyegzekwowania kosztów od właścicieli pojazdów i długotrwałości procedur związanych z przejęciem, własności nieodebranych pojazdów przez powiat nie znajduje uzasadnienia w przepisach. Ustawodawca nakładając na powiat obowiązki wynikające z art. 130a. ust. 1 i 2 ustawy określił bowiem ściśle kryteria, które winny być brane pod uwagę przy podejmowaniu uchwały, o której mowa w art. 130a ust. 6 p.r.d. i tego rodzaju kalkulacja w kryteriach tych się nie mieści. Mając na względzie powyższe Prokurator podniósł, że stawki przedmiotowych opłat zostały określone w sposób arbitralny, a tym samym niezgodnie z wytycznymi wynikającymi z art. 130a ust. 6 ustawy. W odpowiedzi na skargę Rada powiatu [...] podniosła, że podjęcie zaskarżonej uchwały poprzedzone było szczegółową kalkulacją z uwzględnieniem kryteriów określonych w ustawie. Koszty jakie Powiat [...] poniósł z tytułu holowania i usuwania pojazdów od dnia wejścia w życie uchwały nr [...] z dnia [...].06.2017r. do dnia podjęcia uchwały nr [...] z dnia. [...].06.2018r. w sprawie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu z drogi, jego parkowanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu z tytułu zawartych umów z R. S. wyniosły 174.963,54 złotych, w tym czasie z tytułu holowania i przechowywania pojazdów do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynęło 86 759,00 zł. Środki przeznaczone na umowy, które zawierał Powiat [...] na holowanie i przechowywanie pojazdów byty niewystarczające na ich realizację, co niewątpliwie było spowodowane dużą ilością aut odholowanych na parking strzeżony Powiatu [...] zarówno polskich jak i zagranicznych - nieodebranych przez ich właścicieli oraz fakt przedłużających się postępowań sądowych o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu [...] (sprawy trwające w sądzie nawet 5 lat) co dodatkowo obciążało budżet Powiatu [...]. Powiat [...] musiał opłacać faktury za pojazdy, które stały na parkingu strzeżonym oraz musiał aneksować umowy tak, by wystarczyło mu środków pieniężnych na zapłatę należności R. S.. Obecnie na parkingu strzeżonym znajduje się 25 pojazdów za które co miesiąc powiat uiszcza opłatę z powodu ich nieodebrania i przedłużających się postępowań sądowych o ich przepadek na rzecz Powiatu [...] oraz 17 pojazdów, za które powiat nie uiszcza opłat - są to pojazdy przejęte z Urzędów Skarbowych po zmianie przepisów w 2011r. Organ podniósł, że szczegółowa analiza kosztów usuwania pojazdów z dróg i przechowywania tych pojazdów na parkingach strzeżonych oraz kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze powiatu uzasadniały uchwalenie stawek maksymalnych. Ponadto w dniu podejmowania uchwały tj. [...] czerwca 2018r. wydatki Powiatu z tytułu usuwania i przechowywania pojazdów za 12 miesięcy przewyższały wpływy z tego tytułu. Różnica, jaką wydatkował Powiat z własnych środków wynosi 82.204,57 złotych. Przesłankami materialnoprawnymi, którymi kierował się organ podejmując uchwałę na podstawie art 130a ust. 6 p.r.d. są: konieczność sprawniej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z dróg i przechowywania tych pojazdów na parkingach strzeżonych oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Organ podniósł, że celem zadania publicznego polegającego na usuwaniu pojazdów z dróg w trybie art. 130a p.r.d. - będącego konsekwencją usunięcia - przechowywania pojazdu, jest co do zasady, zapewnienie poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zapewnienie odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa wynikać powinno nie tylko z samego faktu likwidacji stanu zagrażającego bezpieczeństwu, lecz również poprzez prewencję indywidualną i ogólną. Nie należy tego mylić z sankcyjnym charakterem opłaty, lecz właśnie upatrywać w tym działania sprzyjającego sprawności realizacji zadania określonego w art. 130a p.r.d. Sprawność będzie zatem polegała nie tylko na szybkim usuwaniu pojazdów, lecz przede wszystkim na minimalizacji ogólnej liczby przypadków, w których istnieje konieczność usunięcia pojazdu z drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje: Skarga jest uzasadniona i musi skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały jako sprzecznej z prawem. Prawo do zaskarżania uchwał wydanych przez radę powiatu przewiduje przepis art. 87 ust.1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 995 ze zm.). Stanowi on mianowicie, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W granicach swojego interesu zakreślonego prawem materialnym osoba, której prawa lub obowiązku dotyczy uchwała może zaskarżyć ja do sądu administracyjnego. Uprawnienie zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego przysługuje również prokuratorowi, przy czym organ ten, co oczywiste jest w przypadku złożenia skargi zwolniony z wykazywania naruszenia interesu prawnego. Skarga jego oparta jest tylko i wyłącznie na przesłance naruszenia prawa, które jest on zobowiązany dostrzec i podjąć kroki do uzyskania stanu zgodnego z prawem. Uprawnienie prokuratora wynika z przepisu art. 8 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.), dalej ppsa, który stanowi, że prokurator może wnieść skargę, jeżeli w jego ocenie wymaga tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela. W takim przypadku przysługują mu prawa strony. W przedmiotowej sprawie przedmiotem skargi jest akt prawa miejscowego, jakim jest uchwała w sprawie ustalenia opłat. O takim charakterze decyduje ogólny charakter uchwały Rady Powiatu. Jest ona skierowana do ogółu osób , których pojazdy zostaną usunięte z drogi publicznej na terenie powiatu [...] i będą przechowywane na strzeżonym parkingu do czasu odebrania. Przepisy te maja charakter bezwzględnie obowiązujących czyli niezależnych od woli stron postępowania. Wszystkie podmioty biorące udział w takim postępowaniu musza je stosować w jego trakcie, zaś przepisy te staja się podstawa określenia obowiązków właścicieli pojazdów. Stawki ustalone w zaskarżonej uchwale mają zastosowanie do wszystkich określonych przypadków zaistniałych na terenie powiatu [...], a zatem uchwała ma charakter aktu prawa miejscowego. Stwierdzenie to ma znaczenie przy zastosowaniu przepisu art. 82 ustawy o samorządzie powiatowym, który przewiduje, że nie stwierdza się nieważności uchwały organu powiatu, jeżeli od jej wydania upłynął już 1 rok, chyba , że chodzi o akt prawa miejscowego. Ponieważ w przedmiotowej sprawie przedmiotem skargi jest taki akt, ograniczenie z przepisu art. 82 ust.1 ustawy o samorządzie powiatowym nie będzie miało zastosowania. Po rozważeniu kwestii wstępnych dotyczących dopuszczalności zaskarżenia uchwały przez prokuratora należy przejść do omówienia kwestii związanych z naruszeniem prawa. Akt prawa miejscowego może zostać wydany tylko na podstawie delegacji ustawowej, jak także w ramach określonej kompetencji i z uwzględnieniem ustawowo określonych przesłanek wydania danego aktu. Oznacza to, że organy samorządu terytorialnego (w tym rady powiatu) mogą wydać taki akt tylko w sytuacji, gdy istnieje wyraźne ustawowe upoważnienie dla takiego organu do wydania aktu w określonej sprawie . Wydanie takiego aktu może nastąpić tylko w zakresie ustawowego upoważnienia czyli stosowny organ posiadający daną kompetencję może uregulować tylko ten zakres prawa i obowiązków obywateli, który został wskazany w ustawie kompetencyjnej. Organ nie może uchwalając akt prawa miejscowego uregulować kwestii, które nie są wymienione w ustawie, nawet jeżeli dane regulacje byłyby ściśle związane z tymi, które są przedmiotem ustanowionej kompetencji. W końcu organ musi uwzględnić wszystkie regulacje, jakie dla tej jego kompetencji przewidziane są w ustawie. Musi więc uwzględnić przesłanki wskazane w ustawie, jakie musza być uwzględnione przy dokonywanych regulacjach, jak także musi uwzględnić ograniczenia nałożone w aktach prawa powszechnego. Naruszenie którejkolwiek z wskazanych zasad może prowadzić do naruszenia prawa materialnego, a tym samym stwierdzenia nieważności uchwały jako niezgodnej z prawem. W przedmiotowej sprawie podstawę kompetencyjną dla rady powiatu do wydania uchwały stanowi przepis art. 130a ust.6 ustawy prawo o ruchu drogowym. Przepis art. 130a tej ustawy reguluje kwestie usuwania z drogi pojazdów na koszt właściciela i jego przechowywania, stanowiąc ,że czynności te odbywają się na koszt właściciela pojazdu i w ust.6 zawiera kompetencje dla rady powiatu do corocznego ustalania w drodze uchwały kosztów usunięcia i przechowywania pojazdów. Jednocześnie przepis art.130 ust. 6a określa górna granicę wysokości tychże kosztów, zaś przepisy art. 130 ust.6b i 6c zawierają kompetencję dla właściwego Ministra do dokonywania waloryzacji tych kosztów w następnych latach oraz publikowania ich w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". W świetle przedstawionych już zapisów wynika w sposób jednoznaczny, że rada powiatu jest uprawniona do wydania uchwały określającej wysokość opłat za usunięcie z drogi i parkowanie pojazdu, przy czym opłaty te nie mogą przekroczyć tych określonych w obwieszczeniu Ministra właściwego do spraw finansów. Aby zakończyć ten zakres rozważań sądu należy jeszcze wskazać, że wydając zaskarżoną uchwałę Rada Powiatu [...] nie naruszyła żadnego z tych przepisów. Wysokość opłat, co nie jest kwestionowane określiła w górnej ich wysokości, a więc wysokości wskazanej w obwieszczeniu Ministra Rozwoju i Finansów. Należy zatem aktualnie, przechodząc do rozważenia zasadności określenia opłat ustalanych w zaskarżonym akcie wskazać na przesłanki zawarte w przepisie art. 130a ust.6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jakie powinny być podstawą do dokonania przez właściwą radę prawotwórczego ustalenia kosztów w ramach przyznanej jej kompetencji. W przepisie tym ustawodawca określił, że rada powiaty ustala te koszty biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania przechowywania pojazdów oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Są to dwie dychotomiczne przesłanki, z których jedna ma charakter ściśle kosztowy, a więc odwołuje się do wydatków ponoszonych przez powiat na realizacje jego zadań, zaś druga ma charakter niedookreślony i odnosi się do sprawności działania administracji. Mając jednak na uwadze fakt, że są to dwie odrębne przesłanki sad uznał ,że pierwsza przesłanka nie może odnosić się do tych elementów, które stanowią o przesłance drugiej. Nie obejmuje zatem ona kosztów wymienionych w tej drugiej przesłance. Z takiej wykładni tego przepisu wynika więc jednoznacznie, że wysokość kosztów ustalonych przez powiat może przekraczać koszty rzeczywiście ponoszone przez ten organ na realizacje tego zadania, jednakże tylko w tej sytuacji, kiedy jest to konieczne do sprawnej realizacji tego zadania. W ocenie sądu mogą tutaj wchodzić jakieś inne jeszcze wydatki oprócz tych związanych z samym holowaniem i parkowaniem pojazdu, bez których działanie to nie byłoby sprawnie realizowane. To na powiecie będzie jednak spoczywał obowiązek wykazania, że same koszty ponoszone na rzecz firmy wykonującej zadania w zakresie holowania czy przechowywania pojazdu nie są wystarczające dla sprawnej realizacji zadań. W tym zakresie należy jednak zauważyć, że przyczyny zwiększenia opłaty spoczywającej na właścicielu pojazdu w żaden sposób nie może stanowić okoliczność nieuiszczenia czy niemożność ściągnięcia opłat ze wszystkich podmiotów na których ciąży obowiązek zapłaty kosztów. Opłata za holowanie pojazdu i jego przechowywanie ma bowiem charakter kosztowy, kompensacyjny dla organu administracji i do jego istoty należy poniesienie przez właściciela kosztów działań , które w ramach władztwa publicznego musiał ponieść organ zabezpieczając należący do niego pojazd. Opłata ta ma więc wyrównać organowi stratę jaką poniósł wykonując zadanie wobec indywidualnej osoby. W żaden sposób nie ma ona charakteru kary, czy też odpowiedzialności za czyny innych osób. Właściciel pojazdu nie może być obciążany kosztami jakie poniósł organ związanych z zabezpieczeniem pojazdu innej osoby, których taka osoba nie zapłaciła. Taka odpowiedzialność nie jest bowiem przewidziana w ustawie. Stanowi ona o usunięciu pojazdu na koszt właściciela, co nakazuje przyjąć, że odpowiada on za koszt usunięcia jego pojazdu, nie zaś pojazdów innych osób. Ten argument, zdaniem Sądu jednoznacznie wskazuje, że w zakres kosztów objętych pierwsza przesłanką zawartą w art. 130a ust.6 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie mogą być zaliczone koszty holowania i parkowania pojazdów nieopłacone przez innych właścicieli, a zatem istnienie takich kosztów, obciążających organ z tytułu wykonywania zadania własnego nie może być uznane za podstawę do zwiększenia kosztów wynikających z przesłanki drugiej. Uchwalając akt prawa miejscowego, określony w art. 130a ust.6 ustawy Prawo o ruchu drogowym organ powiatu jest zobowiązany wykazać dlaczego wysokość opłaty za poszczególne czynności ustalona została w takiej wysokości i powiązać wysokość opłaty z przesłankami wskazanymi w tym przepisie. Brak powiązania wysokości opłaty z tymi przesłankami stanowi naruszenie prawa, a tym samym jest podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały. W przedmiotowej sprawie prokurator formułując skargę o stwierdzenie nieważności uchwały jako jej podstawę wskazał brak zakotwiczenia wysokości poszczególnych opłat w tych dwóch przesłankach, a w szczególności w przesłance drugiej , poprzez ustalenie tych opłat w górnej wysokości w sytuacji, gdy umowa zawarta z prywatnym wykonawca na holowanie i przechowywanie pojazdów należności za poszczególne czynności ustalała na niższym poziomie. W ocenie skarżącego taki sposób ukształtowania opłat narusza prawo. Stanowisko prokuratora w ocenie Sądu zasługuje na akceptację. W skardze szczegółowo zostało wykazane, jaki był poziom opłat za poszczególne czynności ponoszone na rzecz wyłonionego w drodze przetargu wykonawcy poszczególnych czynności. Kwoty te zostały w umowie, która znajduje się w aktach sprawy i została podpisana przed uchwaleniem zaskarżonego aktu, określone w mniejszej wysokości niż te ustalone w zaskarżonej uchwale, które przewidziano w maksymalnej , dozwolonej przez prawo wysokości. Prokurator wykazał wszystkie różnice, w tym tę szczególnie rażącą, gdy po 3 miesiącach przechowywania opłata za 1 dzień parkowania wynosi 25% opłaty podstawowej, co zupełnie nie znajduje odniesienia w uchwale (§ 13 ust. 5 umowy ). Ogólnie więc należy podsumować, że wysokość opłat ustalonych w uchwale jest określona w maksymalnych stawkach i przekracza stawki wynegocjowane przez Powiat w umowie R. S. mającym wykonywać usługi w zakresie usuwania, holowania i przechowywania pojazdów ( umowa z dnia 12.04.2018 r. ). Jak już wyżej wskazano wysokość opłat określonych w uchwale jest uzależniona tez od konieczności sprawnego wykonywania zadań, lecz w tym zakresie brak jest jakichkolwiek obliczeń, zestawień czy innych dokumentów z których wynikałaby konieczność ustalenia stawek w maksymalnej wysokości. Ustalanie ich w tym kształcie nie znajduje uzasadnienia w żadnym dokumencie przedstawionym przez organ powiatu. Nie została wykazane w trakcie postępowania konieczność ustalenia tych kwot w wysokości wyższej niż wynikająca z umowy. W tym zakresie słusznie twierdzi Prokurator, że przy wydawaniu uchwały Rada Powiatu naruszyła prawo, gdyż ustaliła opłaty w oderwaniu od materialnoprawnych przesłanek opisanych w art. 130a ust.6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Nie zostało wykazane, przy znanym poziomie kosztów, aby tylko ustalenie opłaty w górnej granicy pozwalało na sprawna realizacje zadań, co uwzględniałoby obie przesłanki z powołanego przepisu. Dodać przy tym należy, że sąd z uwagi na powyżej przedstawione rozważania uznaje, że nie jest możliwe przyjęcie uzasadnienia dla tych wyższych stawek w postaci występowania osób nie płacących za holowanie i przechowywanie ich pojazdu, które to długi miałyby być pokrywane z wyższych stawek płaconych przez inne osoby. Nie może być uznana za przesłankę określenia wysokości opłat chęć zapewnienia rzeczywistych wpływów do budżetu Powiatu (tak też NSA w wyroku z dnia 13 stycznia 2017 r. I OSK 1916/16 CBOSA). Mając na uwadze powyżej przedstawiona argumentacje sąd uznał, że Rada Powiatu [...] wydając zaskarżoną uchwałę naruszyła prawo i określając wysokość opłat w górnej wysokości nie uwzględniła dwóch przesłanek z art. 130a ust.6 ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z czym uchwała jest nieważna w całości , gdyż jej jedyna treścią jest ustalenie wysokości opłat za poszczególne, określone czynności. Co do wszystkich opłat występuje ten sam brak, a więc nie uwzględnienie przesłanek z powołanego przepisu. Podstawą rozstrzygnięcia jest przepis art. 147§1 ppsa.