I SA/Rz 8/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]grudnia 2003 r. [...] w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych -postanawia- skargę odrzucić Pismem z dnia 17 lutego 2004r. Sąd wezwał skarżącego B.S. do uiszczenia wpisu należnego od wniesionej skargi oraz do jej sprecyzowania poprzez wskazanie daty zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz organu, który go wydał, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 19 lutego 2004r. i mimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie uzupełnił braków skargi jak również nie uiścił należnego wpisu. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - określanej dalej jako p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym; a ponadto zawierać między innymi wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu bądź czynności oraz zawierać oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. Z kolei przepis art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli skarga nie spełnia przewidzianych prawem wymagań formalnych albo jeżeli nie została uiszczona należna opłata przewodniczący wzywa stronę o uzupełnienie braków i uiszczenie opłaty w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Brak uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi oraz nie uiszczenie wpisu od skargi powoduje - stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 §3 p.p.s.a.- konieczność jej odrzucenia. W rozpatrywanej sprawie skarżący w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braków skargi w żądanym zakresie nie uiścił także wpisu, w związku z czym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. i art. 220 § 3 orzeczono jak w sentencji.