I SA/Rz 807/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2011 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku H. G. o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) września 2010 r., nr: (...), w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć środowiskowych na 2009 r. - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. H. G. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W oświadczeniu o stanie majątkowym podała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem S. G., a na ich majątek składa się dom o pow. 120 m 2 i nieruchomość rolna o pow. 1,06 ha. Obydwoje utrzymują się ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, w wysokości 1200 i 840 zł brutto miesięcznie. Ich wydatki obejmują: koszty zakupu lekarstw w wysokości 100 zł, spłatę pożyczki wysokości 883 zł miesięcznie, koszty mediów w wysokości 350 zł, koszty wyżywienia 357 zł. Zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek, złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W myśl natomiast art. 32 P.p.s.a., w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Stronami postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie są: skarżący P. G. oraz organ – Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa , natomiast H. G. jest jedynie pełnomocnikiem skarżącego, co wynika z treści pełnomocnictwa (k-21 akt sprawy). Z istoty samego pełnomocnictwa wynika natomiast (art. 95 i nast. kodeksu cywilnego, w zw. z art. 34 P.p.s.a.), że pełnomocnik działa w imieniu i na rachunek mocodawcy, w związku z czym należy stwierdzić, że może on złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy dla mocodawcy, powołując się na jego sytuację rodzinną i majątkową. W przedmiotowej sprawie H. G. złożyła we własnym imieniu wniosek o przyznanie prawa pomocy, powołując się na swoją sytuację rodzinną i majątkową. Przytoczyła jednocześnie szereg okoliczności odnoszących się do niej samej oraz jej męża. W złożonym przez nią oświadczeniu nie ma natomiast jakichkolwiek informacji odnoszących się do P. G., z tego też względu nie sposób przyjąć, że wniosek ten jest wnioskiem złożonym w imieniu skarżącego. W świetle art. 243 zd. 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, pochodzący od osoby, która nie jest stroną postępowania administracyjnego nie może być uwzględniony. Ustawa P.p.s.a. nie reguluje natomiast konsekwencji procesowych takiej sytuacji, w zakresie prawa pomocy, jednakże w orzecznictwie i piśmiennictwie dominuje pogląd, że wniosek taki podlega oddaleniu. Niezależnie od powyższego podkreślić w tym miejscu należy, że u podstaw podjętego rozstrzygnięcia, w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, nie leżała ocena sytuacji osobistej i materialnej wnioskodawczyni. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 243 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.