I SA/Rz 808/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku "A". sp. z o.o. Spółka Jawna w R. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2011 r., Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] września 2011 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. określającą "A"I. sp. z o.o. Spółka Jawna wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r. w wysokości 11.327,00 zł. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka wskazał, iż natychmiastowe wykonanie tej decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami, zachwieje płynnością finansową, spowoduje jej niewypłacalność, brak możliwości obsługi bieżących zobowiązań, w tym należności wobec kontrahentów, a w dalszej kolejności ich utratę. W opisanej sytuacji konieczność uiszczenia kwoty wynikającej z treści decyzji w sposób znaczący pogłębi i tak już niezbyt dobrą sytuację ekonomiczną skarżącej Spółki. Na potwierdzenie powyższych okoliczności Spółka przedstawiła rachunek zysków i strat, z którego wynikało, że w 2010 r. osiągnęła zysk w wysokości 7.313,38 zł zaś w kolejnych latach stratę w wysokości -18.545,32 zł i -5.476,46 zł. Jak wskazała dalej za uwzględnieniem niniejszego wniosku przemawia również to, że omawiane decyzje są nieprawidłowe i powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W postępowaniu administracyjnym decyzja wydana przez organ II instancji jest decyzją ostateczną a co za tym idzie wykonalną. Co do zasady wykonania takiej decyzji nie wstrzymuje również wniesienie od tej decyzji skargi do sądu administracyjnego. Sąd jednak na uzasadnione żądanie strony może wykonanie takiej decyzji wstrzymać do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – powoływanej dalej jako P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek zabezpieczający przed negatywnymi skutkami decyzji, na wypadek jej uchylenia przez Sąd, nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Innymi słowy to nie zasadność skargi decyduje o wstrzymaniu wykonania decyzji a jedynie wykazanie przez stronę prawdopodobieństwa wystąpienia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z powyższym przypuszczenia skarżącej odnośnie tego, że decyzje są nieprawidłowe i powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego nie miały wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie. Biorąc jednak pod uwagę sytuację majątkową skarżącej Spółki należy zgodzić się z twierdzeniem, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed wydaniem rozstrzygnięcia przez sąd może spowodować dla Spółki sytuację, której skutków nie będzie można odwrócić. Utrata kontrahentów spowodowana niewydolnością finansową Spółki, dodatkowo pogłębiona koniecznością natychmiastowego uregulowania wynikających z decyzji należności może w istocie spowodować wyeliminowanie Spółki z rynku. Przychylając się do wniosku Sąd wziął również pod uwagę, że aktualnie przed tutejszym Sądem zawisły jeszcze dwie skargi tej samej Spółki również dotyczące podatku od nieruchomości w przybliżonej co w niniejszej sprawie kwocie. Mając to wszystko na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji jest uzasadnione. Sąd orzekł na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.