I SA/Rz 818/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2011 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia odmówić skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego w R. stwierdziło niedopuszczalność wniesionego przez M. P. odwołania od upomnienia Burmistrza R. z dnia [...] grudnia 2010 r., Nr [...] od zaległości podatkowych w podatku leśnym. Decyzję doręczono M. P. w dniu [...] kwietnia 2011 r. wraz z pouczeniem o prawie wniesienia do tutejszego Sądu skargi. W dniu 15 listopada 2011 r. M. P. wniosła do tutejszego Sądu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu wskazała, że pismem z dnia 4 maja 2011 r. poinformowała Samorządowe Kolegium Odwoławczego, że w tej chwili nie zaskarża postanowienia II instancji z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...], gdyż składa dalsze odwołania w sprawie wymiaru podatku leśnego za 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek nie znajduje uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2011 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) powoływanej dalej jako p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeśli jednak strona nie dokonała czynności w terminie, bez swojej winy, sąd na jej wniosek przywróci termin do dokonania tej czynności. Skarżąca w swoim wniosku o przywrócenie terminu jako przesłankę uchylenia procesowych skutków upływu terminu wskazuje równolegle prowadzone względem niej postępowanie w sprawie podatku leśnego za 2011 r., w którym to postępowaniu korzysta z przysługującego jej prawa do składania środków zaskarżenia. Według niej dopiero rozpatrzenie tych odwołań mogło stanowić podstawę dalszego procedowania w niniejszej sprawie. Powyższa okoliczność nie może usprawiedliwiać uchybienia przez skarżącą terminu do wniesienia skargi. Decyzja została skarżącej prawidłowo doręczona wraz z prawidłowym pouczeniem o prawie do wniesienia skargi. Skarżąca nie wykazała żadnej okoliczności, która mogłaby zniweczyć skutki procesowe upływu terminu do wniesienia skargi. Taką okolicznością nie może być toczące się względem niej postępowanie w przedmiocie wymiaru podatku leśnego za 2011 r. oraz wniesione w tym postępowaniu odwołania, których rozpatrzenie, zdaniem skarżącej, stanowić będzie podstawę dalszego procedowania w sprawie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, którego dotyczy skarga. Powyższe twierdzenie nie tylko nie usprawiedliwia zwłoki skarżącej we wniesieniu skargi ale jest oczywiście sprzeczne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Stanowi niedopuszczalną interpretację tych przepisów, zmierzającą li tylko do próby usprawiedliwienia zaniedbania prowadzenia własnych spraw. Postępowanie, którego dotyczy wniosek, jak też postępowanie w sprawie wymiaru podatku leśnego są dwoma odrębnymi postępowaniami, które nie pozostają ze sobą w związku uzasadniającym zawieszenie postępowania, w przeciwnym bowiem razie w aktach znalazłoby się postanowienie o zawieszeniu, którejkolwiek ze spraw, a takiego brak. Zapadłe w tych sprawach rozstrzygnięcia mają niezależny od siebie byt prawny, osobne terminy zaskarżenia, które także biegną niezależnie. Skarżąca wnosząc odwołania i wstrzymując się z wniesieniem skargi, której przywrócenie terminu jest przedmiotem aktualnego rozpoznania, działała na własne ryzyko. Powyższe zachowanie nie było skutkiem braku świadomości, błędnego pouczenia czy też innej niezawinionej przez nią przeszkody, lecz przeciwnie, wynikiem świadomego działania, opartego na przyjętym przez skarżącą porządku prowadzenia własnych spraw Tym samym stwierdzić należy, że nie było żadnych przeszkód procesowych ani poza procesowych zachowania terminu do wniesienia skargi, które pozwoliłyby na jego przywrócenie. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.