I SA/Rz 819/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Stukan – Pytlowany po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2009r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2003r. postanawia: odrzucić skargę Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 23 września 2009r. wezwano pełnomocnika skarżącego P.K. do uzupełnienia braku formalnego wniesionej skargi, poprzez przedłożenie pełnomocnictwa procesowego uprawniającego go do reprezentowania skarżącego - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pominięcia czynności dokonanych przez tego pełnomocnika. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi w dniu 5 października 2009r, a zatem termin do uzupełnienia powyższego braku upłynął w dniu 12 października 2009r. Tymczasem stosowne pełnomocnictwo nadano na adres Sądu dopiero w dniu 13 października 2009r. Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 19 października 2009r. Sąd wezwał skarżącego do osobistego podpisania skargi pod rygorem jej odrzucenia, zakreślając 7 –dniowy termin do uzupełnienia braku. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania w dniu 21 października 2009r., strona do chwili obecnej nie odpowiedziała na wezwanie. Zgodnie z art. 37 § 1 i art. 46 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy sądowej pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Niedołączenie pełnomocnictwa do skargi stanowi brak formalny, który może być usunięty w trybie art. 49 § 1 ustawy, w terminie wyznaczonym przez sąd. Skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie zgodnie z art. 58 §1 pkt 3 ustawy podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i §3 ustawy orzekł jak w sentencji.