I SA/Rz 82/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2013 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) listopada 2012 r., nr (...), w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, w związku z zażaleniem skarżącego postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 5 marca 2013 r., sygn. I SA/Rz 82/13, Sąd odrzucił skargę P. R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) listopada 2012 r., nr (...). Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 7 mara 2013 r., wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej. W pkt 1 pouczenia zamieszczono informację, że od wydanego postanowienia przysługuje środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej, natomiast w pkt 2 wskazano, że skarga kasacyjna winna być, pod rygorem odrzucenia, sporządzona przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego. W dniu 14 marca 2013 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł, sporządzone przez siebie, zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 5 marca 2013 r., w przedmiocie odrzucenia skargi, domagając się jego uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a./, od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Ponadto, w myśl art. 175 § 1 P.p.s.a. skarga taka powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3, które zawierają wyjątki od tej zasady (dotyczą one między innymi przypadków, gdy skarga kasacyjna jest wnoszona przez sędziego, prokuratora, notariusza, profesora lub doktora nauk prawnych, a także doradcę podatkowego w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych i celnych oraz rzecznika patentowego, w sprawach dotyczących własności przemysłowej). Zażalenie natomiast, zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a, przysługuje jedynie na te postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, które zostały enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Stosownie zaś do art. 197 § 2 P.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Z mocy przywołanego wyżej przepisu do zażaleń znajdzie zastosowanie także art. 178 P.p.s.a., który stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że wniesione przez skarżącego zażalenie, na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi, jest w świetle powołanych wyżej regulacji niedopuszczalne, ponieważ od tego orzeczenia przysługuje środek odwoławczy, w postaci skargi kasacyjnej, o czym skarżący został prawidłowo pouczony. Niezależnie jednak od powyższego, w tym miejscu należy podkreślić, że nawet gdyby przyjąć, że wniesiony przez skarżącego środek odwoławczy, pomimo nazwania go zażaleniem, stanowi w istocie skargę kasacyjną, to i tak podlegałby odrzuceniu jako niedopuszczalny, na podstawie art. 175 P.p.s.a. w zw. z art. 178 P.p.s.a., gdyż nie został sporządzony przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego, a brak ten nie stanowi braku formalnego w rozumieniu art. 46 P.p.s.a., nie jest więc możliwe jego uzupełnienie, w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 178 P.p.s.a., w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Sąd odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.