I SA/Rz 820/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2018 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) października 2018 r., nr (...), w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary porządkowej, w związku z wnioskiem skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia – oddalić wniosek. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, postanowieniem z dnia (...) października 2017 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, w przedmiocie nałożenia na H. W. (skarżącą) kary porządkowej w wysokości 500 zł. Wnosząc skargę na opisane wyżej rozstrzygnięcie organu odwoławczego skarżąca wystąpiła jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając swój wniosek podała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia uzasadniane jest tym, że może ono pociągnąć za sobą trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady chodzi tutaj więc o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności (przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej) obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien wskazać na konkretne argumenty, przemawiające za zasadnością jego twierdzeń, a w konsekwencji za uwzględnieniem wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca, formułując w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienie, w rzeczywistości nie uzasadniła tego wniosku w jakikolwiek sposób. Za uzasadnienie nie można bowiem uznać stwierdzenia, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia może spowodować trudne do odwrócenia skutki. W tym wypadku bowiem skarżąca ograniczyła się do przytoczenia jednej z ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, w oderwaniu od swojej sytuacji materialnej. Nie sposób jest wiec zweryfikować w jakikolwiek sposób tych twierdzeń, tym bardziej że brak jest podstaw do tego, aby Sąd dokonywał w tym zakresie własnych ustaleń lub też opierał się na domniemaniach. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.