I SA/Rz 826/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi D.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2016 nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do grudnia 2012 r. postanawia oddalić wniosek . W skardze na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej D.S. (dalej skarżący) wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.), argumentując wniosek mogącymi powstać trudnymi do odwrócenia skutkami. Skarżący wskazał, że wykonanie decyzji doprowadzi w efekcie do konieczności ogłoszenia upadłości, ponieważ nie dysponuje środkami pieniężnymi koniecznymi dla uregulowania zobowiązania, a co więcej nawet korzystne dla niego rozstrzygnięcie sprawy przez sąd, nie zdoła przywrócić stanu pierwotnego. Przez cały czas trwania postępowania sądowoadministracyjnego nie będzie mógł normalnie funkcjonować i zapewnić bytu swojej rodzinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przechodząc do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd w świetle tegoż wniosku oraz materiału akt sprawy nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku. Wnioskodawca dość ogólnikowo, mało precyzyjnie i bez odniesienia się do konkretnych okoliczności sprawy wskazał na mogące powstać trudne do odwrócenia skutki, wynikające z określonej przez organ wysokości zobowiązania podatkowego. To na skarżącym wnioskującym o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa ciężar wykazania przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Przywołanie we wniosku jedynie ustawowych zwrotów i wskazanie ogólnie, że wykonanie decyzji doprowadzi do konieczności ogłoszenia upadłości, albowiem skarżący nie dysponuje środkami pieniężnymi dla jej zaspokojenia nie pozwala Sądowi dokonać oceny, czy wystąpiły przesłanki do uwzględnienia wniosku. Ta sama uwaga odnosi się do podniesionej we wniosku kwestii, że skarżący przez cały czas trwania postępowania sądowoadministracyjnego nie będzie mógł normalnie funkcjonować i zapewnić bytu swojej rodzinie, gdyż formułując tę tezę skarżący (reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika) nie dostarczył argumentacji, która potwierdzałaby tę tezę. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.