I SA/Rz 83/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi K. K. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...] września 2010 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2009 r. postanawia odrzucić skargę W dniu 7 lutego 2011 r. do tutejszego Sądu wpłynęło pismo K.K. w którym wyraził swoje niezadowolenie z pracy Urzędu Skarbowego w J. oraz dokonanych przez niego ustaleń. Przyjmując, iż powyższe pismo stanowi skargę o niesprecyzowanym przedmiocie zaskarżenia, Sąd wezwał skarżącego do oznaczenia organu, którego działalności lub bezczynności dotyczy skarga, oraz wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W otwartym terminie do uzupełnienia wskazanych braków K. K. wskazał, że skarga dotyczy Urzędu Skarbowego w J. i wydanej przez niego decyzji z dnia [...] września 2010 r., Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z niżej podanych powodów. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli przepisy takich środków nie przewidują, wniesienie skargi jest dopuszczalne dopiero po wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego, można wnieść na akt administracyjny ostateczny, który został wydany w wyniku rozpoznania wniesionego przez stronę przysługującego jej środka zaskarżenia (w niniejszej sprawie odwołania). Zatem sąd może rozpoznać merytorycznie skargę, która została wniesiona od decyzji po wyczerpaniu dwuinstancyjnego (dwuetapowego) postępowania administracyjnego, a nie bezpośrednio od orzeczenia wydanego w I instancji. Skarga złożona bezpośrednio od orzeczenia wydanego przez organ administracyjny I instancji do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna niezależnie od tego czy strona wyczerpała, czy też nie, przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 21 maja 2008r., nr II SA/Bk 721/07 Legalis). Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że wniesiona skarga dotyczy decyzji z dnia 20 września 2010 r., wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J., a więc decyzji organu I instancji. W wyniku wniesionego przez skarżącego odwołania od tej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej w R. wydał w dniu [...] grudnia 2010 r. decyzję Nr [...], którą utrzymał decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. w mocy. Powyższa decyzja zawierała pouczenie, iż przysługuje na nią skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Wbrew pouczeniu, skarżący nie zaskarżył do sądu orzeczenia organu II instancji, tj. decyzji z dnia [...] grudnia 2010., od której przysługiwała skarga do sądu administracyjnego, ale orzeczenie organu I instancji, na które służyło odwołanie do organu II instancji. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Do tych sytuacji należy zaliczyć m.in. wniesienie skargi na orzeczenie organu I instancji, niezależnie od tego czy skarga dotyczy wprost aktu organu I instancji niepoddanego instancyjnej kontroli administracyjnej, czy też dotyczy bezpośrednio orzeczenia pierwszoinstancyjnego poddanego kontroli instancyjnej (merytorycznej bądź tylko formalnej). Zatem w przypadku, gdy strona nie skarży orzeczenia organu wydanego w wyniku instancyjnej kontroli administracyjnej, a orzeczenie pierwszoinstancyjne, skutkuje to obligatoryjnym odrzuceniem skargi. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie