I SA/Rz 837/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Tarnobrzegu na uchwałę Rady Miejskiej w Baranowie Sandomierski nr XXXVII/290/17 z dnia 17 marca 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na obszarze Miasta i Gminy Baranów Sandomierski z urzędu w przedmiocie odrzucenia skargi -postanawia- odrzucić skargę. I SA/Rz 837/17 Uzasadnienie W dniu 30 października 2017 r. Prokurator Rejonowy w Tarnobrzegu (dalej: Prokurator/skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem Rady Miejskiej w Baranowie Sandomierskim, skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Baranowie Sandomierski nr XXXVII/290/17 z dnia 17 marca 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na obszarze Miasta i Gminy Baranów Sandomierski. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały zarzucając, że narusza ona art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 446 – dalej: u.s.g.) oraz art. 7, art. 84, art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. nr 78 poz. 483 ze zm.) polegające na zatwierdzeniu opłat przyłączeniowych za podłączenie do sieci zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta i Gminy Baranów Sandomierski, w sytuacji, gdy obowiązek ponoszenia tych opłat nałożony został bez upoważnienia ustawowego. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Baranowa Sandomierskiego wniósł o oddalenie skargi. Burmistrz uzasadniał, że zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.), Rada Miejsca w Baranowie Sandomierskim uwzględniła skargę w trybie autokontroli i uchwałą na XLVI/379/17 z dnia 22 listopada 2017 r. zmieniała skarżoną uchwałę, znosząc obowiązek uiszczania opłaty za przyłączenie do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. W tym zakresie więc, w ocenie Burmistrza, stwierdzenie nieważności uchwały jest bezprzedmiotowe. W piśmie z dnia 11 grudnia 2017 r. Prokurator Rejonowy wniósł o nadanie skardze dalszego biegu. W jego ocenie uchylenie uchwały jednostki samorządu terytorialnego nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego skargą na tę uchwałę, albowiem sąd ten posiada uprawnienia do stwierdzenia nieważności takiego aktu, a więc orzeczenia o jego wadliwości od chwili jego pojęcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Termin ten w przypadku skargi wnoszonej przez prokuratora wynosi 6 miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej oraz 6 miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania do wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 53 § 3 P.p.s.a). Powołane wyżej brzmienie przepisu art. 53 P.p.s.a. - obowiązujące do dnia 1 czerwca 2017r. – ma zastosowanie w niniejszej sprawie, z uwagi na treść art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017r., poz. 935). Przepis ten stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Skoro zatem zaskarżona uchwała Rady Gminy w Baranowie Sandomierskim nr XXXVII/290/17 została podjęta w dniu 17 marca 2017 r., to kwestię zachowania terminu do wniesienia skargi należy oceniać na podstawie przepisu art. 53 P.p.s.a przed w/w nowelizacją. W niniejszej sprawie niesporne jest przekroczenie 6-miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 53 § 3 zdanie pierwsze P.p.s.a. Zatem dla zachowania terminu do wniesienia skargi istotne znaczenie ma przesądzenie, czy uchwała w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta i Gminy Baranów Sandomierski ma charakter prawa miejscowego. W postanowieniu z dnia 18 maja 2016r., sygn. akt II GSK 1150/16 (dost. CBOiS), Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) wyraził pogląd, że zatwierdzenie taryfy przez radę gminy, na podstawie art. 24 ust. 5 i ust. 1 u.z.z.w., nie spełnia warunków aktu prawa miejscowego. NSA argumentował, że uchwała rady gminy o zatwierdzeniu taryfy nie jest aktem stanowienia prawa, ponieważ organ ten nie ustanawia żadnych mających obowiązywać na właściwym dla działania obszarze norm zakazujących, nakazujących czy zezwalających. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 u.z.z.w., taryfa - będąca zestawieniem ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania - nie jest określana przez radę gminy, lecz przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne, na zasadach określonych w rozdziale 4 u.z.z.w. Rada gminy posiada jedynie uprawnienie do sprawdzenia przedstawionej taryfy w zakresie zgodności z przepisami u.z.z.w. i ewentualnej weryfikacji kosztów pod względem celowości, nie ma możliwości określenia konkretnych cen i stawek opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków. Organy gminy nie podejmują żadnych samodzielnych działań w kwestii obowiązywania na swoim terenie działania taryf w rozumieniu art. 2 pkt 12 u.z.z.w., działając jedynie na wniosek zainteresowanego przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego. W orzeczeniu tym NSA wskazał również, że uchwała rady gminy o zatwierdzeniu taryfy nie podlega ogłoszeniu właściwemu dla aktów prawa miejscowego, ponieważ określony ustawą obowiązek ogłoszenia dotyczy samej taryfy i obciąża przedsiębiorstwo na podstawie art.24 ust. 7 u.z.z.w. Ponadto NSA stwierdził, że brak jest możliwości uznania uchwały rady gminy o zatwierdzeniu taryfy za akt prawa miejscowego z tego też powodu, iż jej byt prawny nie jest uzależniony od zaaprobowania jej przez radę gminy. W sytuacji bowiem gdy rada gminy odmówi zatwierdzenia taryfy lub nie podejmie uchwały w przewidzianym w ustawie terminie, zweryfikowana przez wójta taryfa i tak wejdzie w życie, co wynika z art. 24 ust.5b u.z.z.w. Podzielając w pełni stanowisko wyrażone w powołanym wyżej wyroku NSA, jak też w innych wyrokach sądów administracyjnych (np. wyrokach NSA: z 24 maja 2007r., sygn. akt II OSK 256/07, z dnia 15 stycznia 2013r., sygn. akt II OSK 2306/12, z 24 lutego 2016r., sygn. akt II OSK 178/16; wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 grudnia 2011r., sygn. akt II SA/Kr 1567/11, dost. CBOiS), Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego i brak było obowiązku jej publikacji w dzienniku urzędowym. Skutkuje to uznaniem, że Prokurator zobowiązany był przy wniesieniu przedmiotowej skargi dochować określonego w art. 53 § 3 P.p.s.a. terminu 6 miesięcy od dnia wejścia w życie zaskarżonej uchwały. Dzień ten, tj. 17 marca 2017 r. określa § 5 tej uchwały. Należało zatem uznać, że sześciomiesięczny termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 17 września 2017 r. Skarga została wniesiona przez Prokuratora w dniu 30 października 2017r., a zatem po upływie terminu do jej wniesienia, a co za tym idzie, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Na marginesie wskazać należy, że jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, organ podejmujący rozstrzygnięcie w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. jest związany treścią żądania skarżącego i nie ma możliwości wybiórczego uwzględnienia skargi. Uwzględnienie skargi w całości sprowadza się do skorygowania zaskarżonego działania w kierunku pożądanym przez skarżącego. Organowi korzystającemu z art. 54 § 3 P.p.s.a. wolno uczynić tylko to, co wynika z żądania strony. Zadośćuczynienie żądaniu, w rozumieniu tego przepisu, to doprowadzenie do stanu, w którym istota sprawy zostaje rozstrzygnięta ostatecznie, zgodnie z oczekiwaniami strony. Oczekiwania strony, co do załatwienia (zakończenia) sprawy należy odnosić do meritum sprawy, a nie do formalnej kwestii brzmienia rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 581/07, Lex nr 355665). Tymczasem w okolicznościach sprawy nie można uznać, że Rada Miejska w Baranowie Sandomierskim uwzględniła w całości zarzuty skargi, a zatem nie rozpoznała istoty sprawy, pomimo że powoływała się na instytucję autokontroli. A zatem nie było podstaw do umorzenia postępowania po myśli art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.