I SA/Rz 839/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2017 r. nr [...], [...], [...], [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu Klubu H. S. wraz z Klubem i pozostałymi członkami zarządu tj. J. K. i J. H. za zaległości podatkowe tego Klubu w podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r. i 2012 r. - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I SA/Rz 839/17 Uzasadnienie Przedmiotem skargi P. K. jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2017 r. nr [...], [...], [...], [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], [...], którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako byłego członka zarządu Klubu H. S. wraz z Klubem i pozostałymi członkami zarządu tj. J. K. i J. H. za zaległości podatkowe tego Klubu w: 1) podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pełnionej funkcji płatnika za miesiące: I-IV 2011 r., VI-XII 2011 r., I-II 2012 r. - w łącznej wysokości 367.696,40 zł, wraz z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości podatkowych, obliczonymi na dzień wydania decyzji, w łącznej wysokości 199.169,00 zł, a także kosztami egzekucyjnymi w łącznej wysokości 31.745,78 zł, 2) zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pełnionej funkcji płatnika za miesiące: I-II 2011 r., IV 2011 r., VI - XII 2011 r. - w łącznej wysokości 48.098,00 zł, wraz z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości podatkowych, obliczonymi na dzień wydania decyzji, w łącznej wysokości 26.535,00 zł, a także kosztami egzekucyjnymi w łącznej wysokości 4.172,48 zł, 3) podatku od towarów i usług za miesiące: I 2011 r., IV - VII 2011 r., IX 2011 r., XI-XII 2011 r., I 2012 r. - w łącznej wysokości 31.046,00 zł, wraz z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości podatkowych, obliczonymi na dzień wydania decyzji, w łącznej wysokości 17.537,00 zł, a także kosztami egzekucyjnymi w łącznej wysokości 2.722,12 zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu P. K. podniósł, że na podstawie ostatecznej decyzji - objętej skargą właściwe organy wszczęły postępowania egzekucyjne mające na celu egzekucję zobowiązań, które znacznie przewyższają wartość całego jego majątku. Zwrócił uwagę, iż postępowanie egzekucyjne obejmie zajęcie/licytację udziałów we współwłasności nieruchomości oraz wszelkich innych składników majątku, przez co grożą mu nieodwracalne skutki w postaci utraty środków zarobkowania oraz dachu nad głową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Należy zwrócić uwagę, że twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny zostać uprawdopodobnione przykładowo dokumentami źródłowymi. Uprawnienie do domagania się wstrzymania wykonania decyzji wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338-339/07, niepubl.). Natomiast sam wywód strony nie jest wystarczający do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r. sygn. FZ 65/04). W ocenie Sądu P. K. nie wykazał, że zachodzą okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a. - uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie przedłożył bowiem dokumentów, które pozwoliłyby rzetelnie ocenić rzeczywisty wpływ obowiązku wykonania decyzji na jego sytuację majątkową. Wskazał jedynie na okoliczności, które w jego ocenie mogą spowodować nieodwracalne skutki. Stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niego niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie wykazał on konkretnie jaka jest obecnie jego rzeczywista kondycja finansowa. W związku z tym Sąd nie może ocenić, czy zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Brak dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej, uniemożliwia weryfikację czy wykonanie zaskarżonej decyzji - rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że wynikające z zaskarżonej decyzji należności - mają charakter świadczeń pieniężnych i z natury rzeczy skutki wykonania tych świadczeń są niewątpliwie odwracalne. Dodatkowo przesądzone zostało, że za ww. należności P. K. ponosi solidarną odpowiedzialność podatkową jako były członek zarządu Klubu H. S. wraz z tym Klubem i pozostałymi członkami zarządu tj. J. K. i J. H. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Dlatego w takiej sytuacji koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek uprawdopodobniających, że odwrócenie skutków wykonania zaskarżonej decyzji będzie utrudnione, czy wręcz niemożliwe (zob. postanowienia NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. I GSK 1538/12; z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. II GSK 385/11). Ponieważ skarżący nie wskazał konkretnych przesłanek uprawdopodabniających wystąpienie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, dlatego należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.