I SA/Rz 840/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2018 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) października 2017 r., nr (...), w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, jako byłego członka zarządu Klubu Hokejowego "A", wraz z klubem i pozostałymi członkami zarządu za zaległości podatkowe klubu, z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, podatku od towarów i usług, wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi, za okres od stycznia 2011 r. do lutego 2012 r., a także podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r., podatku dochodowego od osób fizycznych, z tytułu funkcji płatnika, za marzec i październik 2012 r. oraz sierpień 2013 r., podatku od towarów i usług za marzec i wrzesień 2012 r., wraz z odsetkami oraz kosztami egzekucyjnymi w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia – oddalić wniosek. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, decyzją z dnia (...) października 2017 r., orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe klubu, którego był członkiem zarządu, z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, podatku od towarów i usług, podatku dochodowego od osób prawnych wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi, za okres od stycznia 2011 r. do sierpnia 2013 r. Łączna wysokość zobowiązań, wraz z odsetkami, liczonymi na dzień wydania decyzji, a także kosztami egzekucyjnymi, co do których skarżący został obciążony odpowiedzialnością, wyniosła ponad 700 000 zł. Wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z (...) października 2017 r. skarżący zwrócił się jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący stwierdził, że jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki, w postaci pozbawienia go środków do życia. Wynika to jego zdaniem z porównania kwot, o których mowa w zaskarżonej decyzji, z wysokością jego dochodów, obejmujących emeryturę wynoszącą 2 000 zł miesięcznie. Zdaniem skarżącego spłata zobowiązań objętych zaskarżoną decyzją przekracza jego możliwości finansowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien przedstawić konkretne argumenty, przemawiające za zasadnością jego wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący wnioskując o przyznanie mu ochrony tymczasowej powołał się na to, że wysokość pobieranego przez niego świadczenia emerytalnego nie pozwala mu na spłatę zobowiązań wynikających z zaskarżonej decyzji, a ponadto konieczność uiszczenia tych należności pociągnie za sobą trudne do odwrócenia skutki, w postaci pozbawienia go środków do życia. Odnosząc się do przedmiotowych stwierdzeń, tj. przytoczonych przez skarżącego na uzasadnienie jego wniosku okoliczności podkreślić należy, że na tej podstawie nie sposób jest ocenić jaki w istocie wpływ będzie miało wykonanie zaskarżonej decyzji na sytuację skarżącego. W jego wniosku wskazano bowiem jedynie wybiórczo na jedną okoliczność rzutującą na jego sytuację ekonomiczną, tj. wysokość świadczenia emerytalnego, zupełnie zaś pominięto informacje dotyczące zgromadzonego majątku czy sytuacji rodzinnej. Wobec tego brak jest możliwości dokonania rzetelnej oceny spełnienia przez skarżącego przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sad bowiem nie ma możliwości czynienia w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń, a także oparcia się na domniemaniach. Mając więc na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.