I SA/Rz 841/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) października 2017 r., nr (...), w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, jako byłego członka zarządu Klubu "A", wraz z klubem i pozostałymi członkami zarządu za zaległości podatkowe klubu, z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, podatku od towarów i usług, wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi, za okres od stycznia 2011 r. do lutego 2012 r., w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia – oddalić wniosek. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, decyzją z dnia (...) października 2017 r., orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe klubu, którego był członkiem zarządu, z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, podatku od towarów i usług, wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi, za okres od stycznia 2011 r. do lutego 2012 r. Łączna wysokość zobowiązań, wraz z odsetkami, liczonymi na dzień wydania decyzji, a także kosztami egzekucyjnymi, co do których skarżący został obciążony odpowiedzialnością, wyniosła ponad 700 000 zł. Wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z (...) października 2017 r. skarżący zwrócił się jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący stwierdził, że jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki, w postaci pozbawienia go środków do życia. Wynika to jego zdaniem z porównania kwot, o których mowa w zaskarżonej decyzji, z wysokością jego dochodów, obejmujących emeryturę wynoszącą 2 000 zł miesięcznie. W piśmie z dnia 28 grudnia 2017 r., adresowanym do organu odwoławczego, skarżący dodał, że od sierpnia 2016 r. pozostaje bez pracy i stałych dochodów, utrzymując się z zajęć dorywczych. Po utracie pracy zawiesił bowiem prowadzenie działalności gospodarczej. Jeżeli chodzi o ponoszone wydatki, to w skali miesiąca wynoszą one według skarżącego ok. 1 200 zł. W tej kwicie mieszczą się opłaty za mieszkanie – 200 zł miesięcznie, rata za samochód – 280 zł miesięcznie, a także spłaty zaległego czynszu, za lokal wynajmowany od MOSIR w S. Niezależnie od powyższego skarżący zaznaczył, że przez cały okres pełnienia funkcji członka zarządu klubu pozostawał w przeświadczeniu o jego dobrej kondycji finansowej, czego potwierdzeniem były zaświadczenia organów skarbowych i ZUS. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien przedstawić konkretne argumenty, przemawiające za zasadnością jego wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący wnioskując o przyznanie mu ochrony tymczasowej powołał się na to, że jego sytuacja ekonomiczna jest bardzo trudna, w związku z tym nie jest w stanie spłacić obciążających go należności. Zaznaczył również, że ewentualna spłata tych zobowiązań pozbawi go środków do życia. Odnosząc się do przedmiotowych stwierdzeń, tj. przytoczonych przez skarżącego na uzasadnienie jego wniosku okoliczności stwierdzić należy, że wyłaniający się z nich obraz jego sytuacji jest niepełny i nieprecyzyjny. Skarżący bowiem pominął całkowicie informacje na temat posiadanego majątku, ograniczając się jedynie do wybiórczego przedstawienia danych na temat swoich aktualnych dochodów. W dodatku informacje te, choć niekompletne, są także wewnętrznie sprzeczne. W pierwotnym wniosku, zawartym w skardze, skarżący stwierdził bowiem, że pobiera emeryturę w wysokości 2 000 zł, po czym, w piśmie z 28 grudnia 2017 r. zaznaczył, że nie posiada stałego źródła dochodu. Rodzi to więc uzasadnione wątpliwości, co do wiarygodności całokształtu twierdzeń skarżącego. Wybiórcze są także informacje skarżącego na temat ponoszonych wydatków. Podaje on bowiem kwotę łączną kwotę 1 200 zł, bez sprecyzowania (poza kilkoma pozycjami) na co te środki są przeznaczane. Oprócz tego zwrócić należy uwagę, że wśród wymienionych wydatków znajdują się też takie pozycje, których nie sposób jest zakwalifikować jako wydatków bytowych, a do których należy zaliczać raty za samochód czy spłatę zaległego czynszu za wynajem lokalu użytkowego. Mając na uwadze powyższe stwierdzić więc należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą szczególnie dotkliwe lub trudne do odwrócenia dla skarżącego skutki. Prawdopodobieństwo tego rodzaju nie wynika bowiem z przedstawionych informacji, a okoliczności tego rodzaju nie sposób domniemywać. Niezależnie od powyższego zwrócić również należy uwagę, że obowiązek objęty zaskarżoną decyzją ma charakter pieniężny, w związku z tym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, w przypadku uwzględnienia skargi, będzie skutkowało zwrotem ewentualnie uiszczonych lub wyegzekwowanych środków. Reasumując stwierdzić należy, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy, w kontekście złożonego wniosku o wstrzymanie, brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie się wiązało z wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub spowoduje inne trudne do odwrócenia skutki. Mając więc na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.