I SA/Rz 841/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Andrzej Tokarz po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku JH o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi JH na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] października 2017 r. nr [.] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, jako byłego członka zarządu K., wraz z klubem i pozostałymi członkami zarządu za zaległości podatkowe klubu, z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, podatku od towarów i usług, wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi, za okres od stycznia 2011 r. do lutego 2012 r. - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy. Wyrokiem z 30 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę JH na opisaną w sentencji decyzję, a następnie na żądanie sporządził uzasadnienie orzeczenia, które doręczono skarżącemu 21 lutego 2018 r. W dniu 27 lutego 2018 r. JH wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W złożonym oświadczeniu podał, że od 2016 r. jest bezrobotny, żona nie pracuje, oboje pozostają na utrzymaniu synów. Nie posiadają jakiegokolwiek majątku poza nieruchomością rolą o pow. 2,35 ha i wartości 40.000 zł, obciążoną hipoteką na kwotę przeszło 800.000 zł. Wynagrodzenie syna wynosi 1.600 zł. Wśród wydatków wymienił: czynsz 330 zł, energia elektryczna 85 zł, gaz 85 zł, odpady 40 zł, telefon 140 zł, tv i Internet 76 zł, rata kredytu 270 zł, wyżywienie 500 zł, pozostałe wydatki na środki czystości, ubranie, dojazdy – 70 zł. W piśmie z 1 marca 2018 r. wezwałem wnioskodawcę do złożenia dodatkowego oświadczenia, jednak na doręczone 19 marca 2018 r. wezwanie odpowiedzi nie udzielono. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej: "Ppsa", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza sądowego wnioskodawca nie wykazał żadnych z powyższych przesłanek, a poprzez nieudzielenie odpowiedzi na wezwanie z 1 marca 2018 r. uchybił dyspozycji art. 255 Ppsa w sposób mający istotny wpływ na ocenę wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2017 r. II FZ 989/16; publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uniemożliwił poznanie rzeczywistej sytuacji materialno-bytowej rodziny, która stwarzałby podstawy do uznania go za osobę ubogą. Nie jest wiadome m.in. jaki przysługuje mu tytuł prawny do zajmowanego mieszkania i kto jest jego właścicielem, jakie osoby wspólnie z nim mieszkają, jakie ponoszone są realne wydatki związane z utrzymaniem lokalu, gdzie położona jest nieruchomość rolna i jaki przynosi dochód, jak przedstawia się rzeczywisty stan majątkowy żony i syna, na co przeznaczono spłacany kredyt, czy posiada status osoby bezrobotnej, czy podejmuje prace dorywcze lub korzysta z pomocy społecznej i w jakiej wysokości otrzymuje pomoc od dzieci, czy w minionej dekadzie dokonywał darowizn majątku i skąd pozyskał środki na dotychczas uregulowane koszty sądowe (600 zł). Wszystkie te informacje były niezbędne do zweryfikowania rzeczywistych zdolności płatniczych wnioskodawcy. Ujawnione w formularzu dane budziły uzasadnione wątpliwości, ponieważ wraz z żoną i synem mieli utrzymywać się tylko i wyłącznie z wynagrodzenia tego ostatniego wynoszącego 1600 zł, a na żywność dla 3 osób mieli przeznaczać zaledwie 500 zł, co oznaczałoby – gdyby było w pełni zgodne ze stanem rzeczywistym, że żyją w skrajnej nędzy i głodzie, a pomimo tego na telefon, tv i Internet wydatkują aż 216 zł. Trudno zatem przyjąć, że w takich okolicznościach rodzina nie korzystałaby z pomocy społecznej, albo wnioskodawca z żoną nie byliby zarejestrowani jako osoby bezrobotne, aby móc korzystać np. z ubezpieczenia zdrowotnego, a przede wszystkim nie wydatkowaliby zbędnie tak znaczących – w stosunku do wydatków na żywność, kwota na multimedia. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 255 oraz art. 258 § 2 pkt 7 Ppsa, odmówiłem uwzględnienia wniosku.