I SA/Rz 847/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.K. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia - postanawia – przyznać prawo pomocy i ustanowić dla skarżącej adwokata. G.K. w sprawie ze skargi opisanej w sentencji postanowienia, po wyroku z dnia 15 grudnia 2009 r. (sygn. I SA/Rz 847/09), którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił jej skargę, zwróciła się na urzędowym formularzu PPF o ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu podała, że nie jest w stanie wygospodarować środków na pełnomocnika z wyboru, faktyczna wysokość jej wynagrodzenia przekazywanego na rachunek wynosi 1.022,04 zł, zaś mąż i córka od następnego miesiąca, tj. marca br. stracą prawo do pobierania zasiłku dla bezrobotnych (mąż pobiera kwotę 690 zł, córka 460 zł). We wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącą, poza mężem i córką, pozostają: mąż córki i ich niespełna roczny syn, a także osiemnastoletni syn skarżącej. Jedynym majątkiem skarżącej jest mieszkanie o pow. 65,5 m². Do wniosku załączono wydruk listy płac, potwierdzający podaną wysokość zarobków. Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje: Skarżąca ubiega się o zastosowanie w jej sprawie instytucji prawa pomocy, uregulowanej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w skrócie zwanej dalej P.p.s.a., w zakresie częściowym, w postaci ustanowienia adwokata (art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 P.p.s.a.). Na wstępie zaznaczenia wymaga, że w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy w rozpoznawanej sprawie wzięto pod ocenę nie tylko sam wniosek, ale także akta administracyjne, które - z uwagi na przedmiot sprawy, tj. odmowę zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległych składek na ubezpieczenie społeczne – obrazują szczegółowo sytuację majątkową skarżącej. Z tego powodu wniosek nie budzi wątpliwości i nie istnieje konieczność podjęcia czynności mających na celu uzyskanie pewności co do istnienia bądź nieistnienia przesłanek prawa pomocy. Rozpoznając przedmiotowy wniosek należy uznać, iż zasługuje on na uwzględnienie. Skarżąca posiada ograniczone środki pieniężne pochodzące z wynagrodzenia za pracę, które zaspokajają podstawowe i najpilniejsze potrzeby życiowe wspólnego gospodarstwa domowego. Dochody tego gospodarstwa ulegną w najbliższym czasie zmniejszeniu na skutek upływu okresu prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych, z których to zasiłków korzystali mąż skarżącej oraz jej dorosła córka. Wysokość dochodów i całokształt sytuacji majątkowej prowadzi rozpoznającego wniosek do konkluzji, iż skarżąca nie będzie w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia adwokata z wyboru (jego udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym staje się konieczny w sytuacji, gdy strona dąży do wniesienia środka odwoławczego- skargi kasacyjnej- a na takim etapie pozostaje sprawa skarżącej). Nie poprawia tego stanu rzeczy fakt, iż skarżąca z mocy prawa nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w zawisłej przed sądem sprawie, a to zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. e P.p.s.a. Mając na względzie przytoczone okoliczności, na postawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i art. 245 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 262 P.p.s.a., art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.