I SA/Rz 852/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A." sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji postanawia odrzucić skargę Przedmiotem postępowania jest skarga "A" sp. z o.o. ( dalej – Spółka ) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego , utrzymującego w mocy postanowienie Burmistrza , odmawiające uzupełnienia decyzji, umarzającej postępowanie podatkowe w sprawie zwolnienia od kosztów i opłat skarbowych. Skarga została wniesiona przez A. N., nie została opłacona. Pismami z dnia 28 grudnia 2010 r. wezwano Spółkę o nadesłanie odpisu Krajowego Rejestru Sadowego, aktualnego na dzień złożenia skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego. W odpowiedzi na powyższe wezwania A. N. podpisując się jako prezes zarządu wskazał, że ze względu na przedmiot, którego dotyczy skarga tj. sprawa ze stosunku pracy i stosunków służbowych zwolniony jest od obowiązku uiszczania kosztów sądowych, a ponadto, iż ze względu na to, że zarząd Spółki jest jednoosobowy, upoważniony jest do jej reprezentowania, w związku z czym nie jest wymagane pełnomocnictwo ani inny dokument potwierdzający tą okoliczność, natomiast jeśli Sąd ma takie "życzenie niech zwróci się o to do właściwego Sądu Rejestrowego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako P.p.s.a. skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, który przy pierwszej czynności procesowej obowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis takiego pełnomocnictwa (art. 37 § 1 P.p.s.a.). Podobnie z art. 28 § 1 P.p.s.a wynika, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonujące czynności w postępowaniu sądowym przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu mają obowiązek przy pierwszej czynności w postępowaniu wykazać swoje umocowanie do działania stosownym dokumentem, tj. pełnomocnictwem lub wyciągiem z właściwego rejestru sądowego (art. 29 powołanej wyżej ustawy). Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka będąc prawidłowo wezwana do nadesłania aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego nie zastosowała się do powyższego, zatem wniesioną przez "A" sp. z o.o. skargę należało już z tego powodu odrzucić. Ponadto skarga nie została opłacona, co także stanowiło powód jej odrzucenia. Warunkiem bowiem skutecznego wniesienia skargi jest uiszczenie wpisu sądowego za wyjątkiem sytuacji, w których ustawodawca przewidział zwolnienie od kosztów sądowych. Sytuacje te zostały enumeratywnie wymienione w art. 239 P.p.s.a., ale żadna z nich nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej w sprawie nie mamy do czynienia ze stosunkiem pracy czy stosunkiem służbowym. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wydana w przedmiocie kosztów i opłat skarbowych, która to sprawa nie mieści się w zamkniętym katalogu spraw zwolnionych od tych kosztów sądowych. W związku z powyższym strona skarżąca obowiązana była do uiszczenia należnego wpisu sądowego wraz z wniesieniem skargi bądź na wezwanie Sądu. Wpis od niniejszej skargi, jako że jej przedmiotem nie są należności pieniężne, ma charakter wpisu stałego, a jego wysokość została określona w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., ( Nr 221, poz. 2192 ) i wynosi 100 zł. Z uwagi na to, że strona skarżąca nie uiściła należnego wpisu wnosząc skargę, została wezwana o uzupełnienie powyższego braku w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Powyższe wezwanie otrzymała w dniu 31 grudnia 2010 r. lecz wyznaczony w nim termin upłynął bezskutecznie w dniu 7 stycznia 2011 r. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a.