I SA/Rz 868/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2012 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku W.Ć. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W.Ć. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2004 r. - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. I SA/Rz 868/11 U Z A S A D N I E N I E W.Ć. (dalej skarżący) w sprawie opisanej w sentencji niniejszego postanowienia wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w związku – jak podał – z trudną sytuacją materialną, uniemożliwiającą jakiekolwiek poniesienie opłat. Oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, która pobiera emeryturę w kwocie 1.232,78 zł brutto, podał również, że jest ona właścicielką mieszkania o pow. 53,8 m² . On sam nie zadeklarował jakichkolwiek własnych dochodów ani majątku. Referendarz sądowy, w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwana dalej P.p.s.a., wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień dotyczących sytuacji materialnej, w tym m.in. do przedłożenia wyciągów z rachunków bankowych wszystkich domowników pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącym z ostatnich trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, o wyszczególnienie rodzaju wydatków i kwot pieniężnych związanych z kosztami utrzymania, przedłożenie kserokopii rachunków za dostarczane media: gaz, energię elektryczną, wodę, kanalizację, telefon, wyszczególnienie i udokumentowanie posiadanych zobowiązań oraz wierzytelności (publicznoprawnych i cywilnych), przedłożenie zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego o dochodach za 2009 i 2010 r., w tym ujmującego ewentualne rozliczenie na podstawie deklaracji PIT-28, PIT-16A, PIT-38, wyjaśnienia czy istnieją ważne przyczyny, z powodu których skarżący nie zarobkuje, np. choroba, podania informacji o posiadanych środkach transportu (marka, model, rok produkcji), udzielenia informacji o ewentualnym uzyskiwaniu pomocy materialnej od instytucji, tj. zasiłków, dodatków, zapomóg, a także pomocy w utrzymaniu od osób trzecich (rodzaj i wielkość pomocy) itp. i przedłożenia dokumentów wskazujących na trudną sytuację materialną, zdrowotną itp. jeśli takowe są w posiadaniu strony. Skarżący na wezwanie nie odpowiedział. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: W postępowaniu o przyznanie prawa pomocy (art. 243 i nast. P.p.s.a.) skarżący powinien przedstawić argumentację, która potwierdzałaby jego niezdolność do wygospodarowania środków na pokrycie kosztów postępowania przed sądem administracyjnym, powinien być stroną aktywną w zakresie wskazywania dowodów, iż faktycznie pozostaje w sytuacji na jaką się powołuje. Skoro skarżący nie wskazywał żadnych środków dowodowych na poparcie twierdzenia o złej sytuacji finansowej, zmierzając do wyjaśnienia możliwości płatniczych skarżącego, referendarz sądowy wezwał go do uzupełnienia wniosku i złożenia wyjaśnień oraz dokumentów potwierdzających sytuację na jaką się powołuje. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący prowadził de facto działalność gospodarczą. W postępowaniu o przyznanie prawa pomocy ani referendarz sądowy ani sąd nie mają obowiązku prowadzenia dochodzenia w sytuacji, gdy dokładne dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy nie są mu znane wobec uchylania się strony od złożenia stosownych dokumentów i wyjaśnień. Realia rozpoznawanej sprawy a także obiektywne realia ekonomiczne pozwalają wątpić, że skarżący pozostaje na wyłącznym utrzymaniu matki i jej dochody zaspokajają podstawowe potrzeby obojga. Reasumując, niezastosowanie się do wezwania w trybie art. 255 P.p.s.a. i brak danych w postaci dokumentów i wyjaśnień, pozbawia rozpoznającego wniosek możliwości oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 1 marca 2006 r., sygn. II OZ 235/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem niewykonanie wezwania, o którym mowa w powołanym powyżej przepisie należy potraktować jako niewykazanie przez skarżącego przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.