I SA/Rz 872/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Jarosław Szaro NSA Jacek Surmacz / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego 1) oddala skargę, 2) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynagrodzenie radcy prawnemu A. T. – Kancelaria Radcy Prawnego za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu w kwocie 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych. I SA/Rz 872/15 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: Kolegium) z dnia [...] czerwca 2015 roku nr [...], którym wymieniony organ, po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Kolegium z dnia [...] grudnia 2014 roku nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie zażalenia J.G. (dalej: Skarżąca) na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] listopada 2013 roku nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia o żądanej treści – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Opisanym wyżej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 roku Kolegium zawiesiło postępowanie podatkowe w wymienionej sprawie, wskazując następującą argumentację: Burmistrz Miasta i Gminy, po rozpoznaniu wniosku Skarżącej o wydanie zaświadczenia o żądanej treści, odmówił wydania zaświadczenia. Zażalenie na to postanowienie złożyła Skarżąca, a Kolegium postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 roku nr [...] uchyliło postanowienie organu I instancji i umorzyło postępowanie w sprawie jego wydania. J. G. to postanowienie Kolegium zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który – wyrokiem z dnia 29 lipca 2014r. I SA/Rz 244/14 – uchylił zaskarżone postanowienie, przy czym w uzasadnieniu w ramach wytycznych wskazał, między innymi, że Kolegium zobowiązane jest rozpatrzeć również zażalenie Skarżącej na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] września 2014r. Nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia żądanej treści. Kolegium dalej wskazało, że rozpatrzenie zażalenia na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] września 2014 r. determinuje rozpoznanie zażalenia Skarżącej na postanowienie ostatnio wymienionego organu z dnia [...] listopada 2013r. W ocenie Kolegium zachodzą przesłanki do zastosowania art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa). Zażalenie na postanowienie Kolegium z dnia [...] grudnia 2014 roku wniosła J. G. a Kolegium, opisanym powyżej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 roku, utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Kolegium wskazało, że prawidłowe są ustalenia i rozważania przytoczone w postanowieniu Kolegium z dnia [...] grudnia 2014r., gdyż wystąpiły przesłanki z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej albowiem nie budzi wątpliwości, że ostateczne orzeczenie administracyjne w sprawie wniosku J. G. z dnia [...] sierpnia 2013r. o wydanie zaświadczenia o określonej treści będzie miało niewątpliwie wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie zażalenia skarżącej na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] listopada 2013r. nr [...]. Na postanowienie Kolegium z dnia [...] czerwca 2015r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła J. G. Zarzuciła temu postanowieniu rażące naruszenie prawa przez naruszenie zasady powagi sprawy już osądzonej, a także rażące naruszenie art. art. 170 i 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.); rażące naruszenie prawa poprzez brak całościowego rozpatrzenie sprawy o wydanie zaświadczenia, toczącej się od 20 sierpnia 2013r., a nadto poprzez powielenie wcześniejszych błędów wskazanych w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 29 lipca 2014r. I SA/Rz 244/14 oraz dyskryminowanie Skarżącej i pozbawienie jej prawa do bezzwłocznego otrzymania zaświadczenia zgodnego z treścią wniosku z dnia 20 sierpnia 2013r. (rażące naruszenie art. art. 217 § 3 i 12 § 1 K.p.a.). Wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, 2) zobowiązanie Kolegium do całościowego rozpatrzenia sprawy i wydanie w sprawie jednego orzeczenia, opartego na całości materiału, toczącej się od 20 sierpnia 2013r. sprawy o wydanie zaświadczenia z uwzględnieniem wspomnianego wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 29 lipca 2013r., 3) uznanie pełnego prawa J. G. do bezzwłocznego otrzymania od organów administracyjnych zaświadczenia o treści zgodnej z jej wnioskiem, bez dyskryminacji i bez zbędnej zwłoki. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła przebieg postępowania w sprawie wydania zaświadczenia o żądanej treści, akcentując że sprawa powinna być rozpatrzona bezzwłocznie, a organy mimo upływu długiego okresu czasu nie wydały jej zaświadczenia o żądanej treści. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Na wstępie Sąd jest zobowiązany do przedstawienia, że Skarżąca, pismem z dnia 20 sierpnia 2013r., zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że A. B., zamieszkała ul. [...] w N. , 8 marca 2004r. dokonała za wszystkich współwłaścicieli opłaty całości podatku od nieruchomości za 2004r. w kwocie 163zł. Do wniosku dołączyła kserokopie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] lutego 2004r. nr 306 w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2004r. i dowodu zapłaty podatku (kserokopie zostały sporządzone w ten sposób, że pomieszczone zostały na jednej stronie kartki A-4). Burmistrz Miasta i Gminy, postanowieniem z dnia [...] września 2013r. nr [...], na podstawie art. 306a § 1 w związku z art. 306c Ordynacji podatkowej, odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego że A. B., zamieszkała N. ul. [...], w dniu 8 marca 2004r. dokonała za wszystkich współwłaścicieli opłaty całości podatku od nieruchomości za 2004r. w kwocie 163zł. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że organ podatkowy, zgodnie z art. 306b Ordynacji podatkowej, wydaje zaświadczenie jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Dowody wpłat podatku od nieruchomości kwalifikowane jako dowody księgowe stanowią kategorię archiwalną b5 i są przechowywane przez okres 5 lat. Organ podatkowy nie posiada dokumentów księgowych (dowodów wpłat) za 2004r., a wobec tego wydanie zaświadczenia o żądanej treści nie jest możliwe. Skarżąca, pismem z dnia 11 września 2013r. (złożonym osobiście w siedzibie organu I instancji w dniu 12 września 2013r.), wniosła zażalenie na postanowienie z dnia [...] września 2013r. Zaskarżając postanowienie w całości wniosła o zmianę postanowienia i o sporządzenie na podstawie załączonych dokumentów zaświadczenia potwierdzającego fakty, że: - w dniu [...] lutego 2004r. Burmistrz Miasta i Gminy wydał decyzję nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2004r., którą otrzymała A. B., zam.: ul. [...] w N., - w dniu 8 marca 2004r. A. B. dokonała w Urzędzie Miasta i Gminy zapłaty należnego podatku w kwocie 163zł, za wszystkich współwłaścicieli. W uzasadnieniu zażalenia Skarżąca podniosła, że wprawdzie posiada oryginały dokumentów, ale nie jest organem państwowym powołanym do sporządzania urzędowego zaświadczenia i dlatego zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy. Do zażalenia dołączyła kserokopie, z potwierdzeniem zgodności z oryginałem (przez E. G. sekretarza gminy - działającej z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy) dokumentów w postaci decyzji i potwierdzenia uiszczenia wpłaty. Burmistrz Miasta i Gminy wezwał Skarżącą, pismem z dnia 17 września 2013r., do złożenia pisemnego wyjaśnienia dotyczącego celu żądania zaświadczenia (wskazał że jest to niezbędne do ustalenia czy wydanie zaświadczenia podlega opłacie skarbowej). Skarżąca, pismem z dnia 3 października 2013r., podała że zaświadczenie jest potrzebne do celów socjalnych. Burmistrz Miasta i Gminy wydał zaświadczenie z dnia [...] października 2013r. nr [...], w którym zaświadczył, że podatek od nieruchomości ustalony decyzją nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2004r. z dnia [...] lutego 2004r. w wysokości 163zł został wpłacony w kasie urzędu Miasta i Gminy w dniu 8 marca 2004r. - pokwitowanie wpłaty seria L nr [...] na nazwisko B. A. N. ul. [...], na kwotę 163zł. Zaświadczenie to zostało dostarczone Skarżącej 21 października 2013r. Skarżąca w piśmie z dnia 28 października 2013r., skierowanym do Burmistrza Miasta i Gminy złożyła oświadczenie, że wystawione zaświadczenie nie zawiera treści żądanej przez nią i nie potwierdza określonych faktów i stanu prawnego, a w związku z tym podtrzymuje w całości zażalenie oraz wnosi o nadanie właściwego biegu zażaleniu i, na podstawie złożonych dokumentów, doręczenie zaświadczenia o treści żądanej. Burmistrz Miasta i Gminy postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r. nr [...], na podstawie art. 306a § 1 w zw. z art. 306c Ordynacji podatkowej, odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że Skarżąca, wnioskiem z dnia 28 października 2013r., zwróciła się ponownie o wydanie zaświadczenia żądanej treści. Na podstawie posiadanej dokumentacji podatkowej i przedstawionych przez Skarżącą dokumentów nie można wydać zaświadczenia potwierdzającego, kto odebrał decyzję i kto dokonywał wpłaty. Skarżąca, pismem z dnia 25 listopada 2013r., wniosła zażalenie na postanowienie z dnia [...] listopada 2013r. Domagała się doręczenia zaświadczenia o żądanej treści, przekonując że przedłożone dokumenty pozwalają na potwierdzenie żądanych okoliczności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013r., uchyliło postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] i umorzyło postępowanie w sprawie jego wydania. Kolegium w uzasadnieniu swojego postanowienia wskazało, że organ pierwszej instancji naruszył konstrukcję przyjmowaną we wszystkich procedurach prawnych, polegającą na ochronie powagi rzeczy osądzonej, załatwionej. W rozpatrywanej sprawie jej załatwienie nastąpiło postanowieniem Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] września 2013r. (opisane w pkt 2.2). Ustalenie tej okoliczności obliguje organ rozpatrujący odwołanie do uchylenia decyzji (postanowienia) organu pierwszej instancji i umorzenia poprzedzającego ją postępowania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej. Kolegium zauważyło ponadto, że Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie organu I instancji z dnia [...] września 2013r. i rolą organu podatkowego pierwszej instancji było przekazanie tego pisma do organu wyższego rzędu lub dokonanie samokontroli i uchylenie bądź zmianę własnego postanowienia. Natomiast, jeżeli organ uzna, że zażalenie nie jest słuszne to nie wolno mu dokonywać żadnych zmian w decyzji (postanowieniu) i w takim wypadku środek odwoławczy wraz z aktami sprawy należy przesłać do organu odwoławczego. Nie postępując w ten sposób organ podatkowy pierwszej instancji rażąco naruszył art. 226 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji, jak to określiło Kolegium, mając na uwadze realia rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy jest władny zastosować art. 233 § 1 pkt 2 lit.a Ordynacji podatkowej i uchylając wadliwe postanowienie umorzyć postępowanie przed organem pierwszej instancji w sprawie jego wydania. Skarżąca wniosła skargę na postanowienie Kolegium z dnia [...] grudnia 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 29 lipca 2014r. sygn. akt I SA/Rz 244/14, prawomocnym od dnia 25 września 2014r., uchylił postanowienie Kolegium z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Kolegium było zobowiązane, a czego nie dopełniło, do rozpatrzenia nie tylko zażalenia wniesionego przez Skarżącą na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] listopada 2013r., ale i zażalenie na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] września 2013r. Z mocy art. 153 P.p.s.a. ta ocena i wskazania Sądu są wiążące dla Kolegium, które zresztą podniosło tę regułę w uzasadnieniu zaskarżonego w przedmiotowej sprawie postanowienia. W tej sytuacji procesowej Kolegium zasadnie doszło do przekonania, że zachodzą przesłanki z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej tj. że organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w doktrynie istnieje ugruntowany pogląd, że w zakresie użytych przez ustawodawcę w tym przepisie wyrażeń "decyzji" i "inny organ" mieszczą się: "postanowienie" i "ten sam organ". "Ten sam organ" musi być właściwy do prowadzenia innego odrębnego przedmiotowo postępowania, w którym ma zapaść akt mający oddziaływać na akt, który ma zapaść w postępowaniu, w którym zawiesza się postępowanie – w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie. Kolegium zasadnie więc, będąc związanym wytycznymi Sądu, zauważyło, że warunkiem przeprowadzenia postępowania wywołanego zażaleniem Skarżącej na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] listopada 2013r. jest uprzednie zakończenie postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia przez Skarżącą na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] września 2014r., a argumentem potwierdzającym zasadność stanowiska Kolegium jest konieczność rozważenia powagi rzeczy osądzonej, którą to kwestię porusza w uzasadnieniu skargi również Skarżąca. Sąd na tym etapie nie odnosi się do tych kwestii, gdyż należy podkreślić że przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie jest postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania, a więc akt o charakterze procesowym i Sąd dokonuje kontroli zgodności z prawem tylko w aspekcie podstaw do zawieszenia postępowania prowadzonego przez Kolegium. Ta ostatnia konstatacja stanowi również przeszkodę do odniesienia się przez Sąd do tych zarzutów skargi i ich umotywowania, które dotyczą meritum, a więc podstawy do wydania zaświadczenia o określonej (żądanej) treści. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę (art. 151 P.p.s.a.).