I SA/Rz 875/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.NSA Jacek Surmacz /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Gminy i Miasta R. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] października 2019 r. nr 0112-[.].2.[...] i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej Gminy i Miasta R. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną indywidualną interpretacją przepisów prawa podatkowego z dnia [...] października 2019r. nr [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał za nieprawidłowe stanowisko Gminy i Miasta R. ( dalej: Wnioskodawca, Skarżąca bądź Gmina) w przedmiocie prawa do odliczenia w pełnym zakresie podatku naliczonego wykazanego na fakturach dokumentujących wydatki poniesione na budowę Budynku. We wniosku o wydanie interpretacji Gmina podała, że jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, a w roku 2018 realizowała inwestycję polegającą na budowie budynku socjalno-administracyjnego usytuowanego na przebudowanym placu targowym, który służy do obsługi targowiska od strony administracyjnej. Podkreśliła, że na terenie przedmiotowego budynku przygotowywane są dokumenty związane z obsługą sprzedaży usług na targowisku — umowy z podmiotami handlującymi oraz faktury. W budynku znajdują się liczniki, które wykazują zużycie mediów w budynku oraz na placu targowym - podzielenie wykazanego zużycia energii elektrycznej na zużycie w budynku i na placu targowym jest niemożliwe. Wspólne dla budynku oraz placu targowego są także koszty wywozu odpadów komunalnych czy sprzątania. W budynku usytuowana jest łazienka dla osób korzystających z targowiska. Inwestycję sfinansowano w całości ze środków własnych Gminy, z zamiarem wykorzystania targowiska do czynności opodatkowanych. Na przebudowanym placu targowym prowadzona jest działalność, polegająca na udostępnianiu odpłatnie miejsc handlowych podmiotom zajmującym się handlem. Po zakończeniu inwestycji Gmina wprowadziła opłaty pobierane na podstawie umów cywilnoprawnych - każda osoba handlująca na terenie targowiska obowiązana jest do uiszczenia czynszu za wynajem miejsca handlowego. Gmina wprowadziła także dodatkowo płatną opcję rezerwacji miejsca handlowego. Rozłożenie pawilonu także podlega odrębnej opłacie cywilnoprawnej. Wnioskodawca przewidywał też, że mogą zdarzyć się sporadyczne przypadki oddania terenu targowiska w dzierżawę – pod Wesołe Miasteczko bądź plac manewrowy Czynności te są realizowane przez Gminę na podstawie umów cywilnoprawnych, a sprzedaż usług udokumentowana jest fakturami VAT lub paragonami fiskalnymi, wystawionymi przez Gminę. Dodatkowo na targowisku pobierana jest opłata targowa od handlujących mająca charakter daniny publicznej. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca podkreślił, że przebudowę opisanego targowiska realizował wykonując zadania własne gminy, miejsca handlowe udostępniane sią na podstawie umów cywilnoprawnych w ramach działalności gospodarczej Gminy, podlegającej opodatkowaniu VAT. Gmina sprawuje zarząd nad targowiskiem bezpośrednio, bez pośrednictwa zakładu budżetowego lub jednostki budżetowej - pracownik Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej (stanowiącego zakład budżetowy Gminy) na terenie targowiska pobiera opłatę targową w ramach czynności o charakterze technicznym, niezwiązanych z zarządzaniem targowiskiem. Gmina oceniła, że wzniesiony budynek jest wykorzystywany wyłącznie do wykonywania opodatkowanej podatkiem VAT działalności gospodarczej Gminy, a Gmina jest w stanie przyporządkować nabyte w celu realizacji inwestycji towary i usługi w całości do celów wykonywanej działalności gospodarczej Gminy. Opłata targowa jest pobierana w związku z handlem dokonywanym na targowisku, a nie w Budynku, w którym nie jest dokonywany handel, a który pełni funkcję administracyjną i pomocniczą dla targowiska. W związku z opisanym stanem faktycznym Gmina zadała pytanie: Czy przysługiwać jej będzie pełne prawo do odliczenia VAT naliczonego, wykazanego na fakturach dokumentujących wydatki poniesione na wybudowanie Budynku. Powołując się na przepisy art. 15 ust. 1 – 6 oraz art. 5, art. , 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.)- zwanej dalej ustawą, Gmina stanęła na stanowisku, że pobór czynszu za wynajem miejsca handlowego, opłaty rezerwacyjnej za rezerwację stanowisk handlowych oraz ewentualnej opłaty za rozłożenie pawilonów stanowi świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji jest odpłatnym świadczeniem usług w rozumieniu art. 5 ustawy , co oznacza że Gmina na podstawie umów cywilnoprawnych, odpłatnie świadczy usługi w rozumieniu ustawy. Gmina zwróciła uwagę, że opłata targowa wynikająca z ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. 2018 r., poz. 2244, ze zm.) jest rodzajem podatku, który pobierany jest niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko. Opłata targowa jest zobowiązaniem podatkowym powstałym z mocy prawa w momencie zaistnienia zdarzenia, jakim jest podjęcie handlu w każdym miejscu na terenie gminy, w tym również w miejscach, w których zabrania się handlu, a nie tylko w miejscach specjalnie do tego celu wyznaczonych. Opłacie targowej podlegać będzie również sprzedaż w miejscach, w stosunku do których Gmina nie będzie ponosić żadnych wydatków na dostosowanie takich punktów do prowadzenia handlu. Opłata ta nie stanowi zatem wynagrodzenia za udostępnianie miejsc na targowisku. W treści wniosku Gmina podkreśliła, że inwestycja mająca na celu rozbudowę targowiska, w tym także wybudowanie Budynku nie była realizowana w celu pobierania opłaty targowej, w związku z czym fakt jej pobierania nie powinien mieć wpływu na prawo Gminy do odliczenia VAT od wydatków poniesionych na rozbudowę oraz utrzymanie placu targowego. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje podatnikom VAT w sytuacji, gdy towary i usługi, przy nabyciu których został naliczony podatek, są następnie wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Dla oceny możliwości skorzystania z tego prawa należy rozstrzygnąć, czy towary i usługi, przy zakupie których naliczono VAT zostały nabyte przez podatnika VAT oraz, czy pozostają w związku z wykonywanymi przez niego czynnościami opodatkowanymi. W ocenie Gminy w jej przypadku obie przesłanki zostaną spełnione, gdyż w odniesieniu do poboru czynszu za wynajem miejsca handlowego, opłaty rezerwacyjnej za udostępnienie stanowisk handlowych oraz ewentualnej opłaty za rozłożenie pawilonu, Gmina będzie podatnikiem VAT a poniesione przez Gminę wydatki mają bezpośredni związek z wykonywanymi przez nią czynnościami opodatkowanymi tj. z czynnościami poboru czynszu za wynajem miejsca handlowego, opłaty rezerwacyjnej za udostępnienie stanowisk handlowych oraz ewentualnej opłaty za rozłożenie pawilonu. W opinii Gminy, gdyby nie poniosła ona wydatków na budowę targowiska, nie byłoby możliwe pobieranie wyżej wymienionych opłat. Nie sposób bowiem pozyskać, czy też utrzymać handlowca w sytuacji, gdy teren przeznaczony pod handel targowy nie spełniałby odpowiednich standardów, tj. nie zapewnia oświetlenia, punktów sanitarnych, odpowiedniej nawierzchni. Bez zapewnienia odpowiednich warunków nie byłoby możliwe prowadzenie działalności handlowej, w rezultacie czego Gmina nie mogłaby pobierać wymienionych wyżej opłat. Gmina podkreśliła, że całe targowisko wraz z Budynkiem będzie wykorzystywane wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych - ma bowiem służyć do wynajmu miejsc handlowych w celu prowadzenia handlu. Opłaty w tym zakresie będą pobierane przez Gminę na podstawie umów cywilnoprawnych. Uznając przedstawione stanowisko za nieprawidłowe Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odwołał się do ogólnych zasad rozliczania podatku od towarów i usług, dotyczących podatników wykorzystujących nabywane towary i usługi zarówno do czynności opodatkowanych, jak i do czynności zwolnionych z opodatkowania wynikających z przepisu art. 86 ust. 2a i n. ustawy i podkreślił, że w opisanym stanie faktycznym Gminie nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego wykazanego na fakturach dokumentujących wydatki poniesione na budowę budynku socjalno-administracyjnego wraz z przyłączami, w pełnej wysokości, ale będzie ona zobowiązana do stosowania przepisów o sposobie określenia proporcji o których mowa powołanym przepisie przy uwzględnieniu rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników 9 Dz. U. z 2015r. poz. 2193; dalej: rozporządzenie MF ). W uzasadnieniu organ podkreślił, że z przepisów ustawy wynika jasno, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany, wynajmu, dzierżawy. Kryterium podziału stanowi zatem charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W ocenie organu zakres aktywności podejmowanych przez Gminę należy oceniać według kryterium celowości, ze szczególnym uwzględnieniem czy ich realizacja ma służyć zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców Gminy. Dlatego też każde działanie podejmowane przez Gminę w imieniu własnym, na własną odpowiedzialność i finansowane z budżetu Gminy, a dotyczące nieruchomości stanowiących mienie gminne, należy uznać za działanie publiczne służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej, które jest wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadanie własne. Organ zwrócił uwagę, że budowa targowiska odbywa się w ramach władztwa publicznego, a Gmina wykonując zadanie działa jako administracja publiczna i może korzystać ze środków prawnych o charakterze władczym, a także samodzielnie decyduje o zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym o konieczności budowy targowisk i budynków na nich posadowionych. Tym samym wykorzystywanie targowiska również do czynności opodatkowanych (odpłatnego udostępniania miejsc handlowych podmiotom handlowym) nie oznacza, że budowa budynku socjalno-administracyjnego wraz z przyłączami na tym targowisku nastąpiła w ramach prowadzonej przez Gminę działalności gospodarczej. W ocenie organu jest to nadal w głównej mierze sfera działań publicznoprawnych, która nie ma cech działalności gospodarczej. Budowa budynku socjalno-administracyjnego wraz z przyłączami nie jest wobec tego realizowana w celu czerpania dochodów z odpłatnego udostępniania miejsc handlowych, ale w celu wykonywania zadań publicznych, tj. zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej. Tym samym, w ocenie organu, Gmina działa głównie w sferze czynności zwolnionych z opodatkowania i do rozliczenia podatku od towarów i usług winna zastosować stosowną proporcję. W skardze na powyższą indywidualną interpretację Gmina wnosząc o jej uchylenie zarzuciła przedmiotowemu aktowi naruszenie: przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 86 ust. 1 ustawy, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na ograniczonej niewłaściwej interpretacji prowadzącej do wniosku, że podatnikowi nie będzie przysługiwać prawo do odliczenia pełnych kwot VAT naliczonego od wydatków związanych z targowiskiem, b) art. 86 ust. 2a-2h ustawy, poprzez niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania, poprzez błędną interpretację prowadzącą do wniosku, że przedmiotowe regulacje (z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia MF) mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji, że Gminie przysługiwać będzie jedynie częściowe prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków związanych z targowiskiem. 2. przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 14c § 1 w zw. z art. 14b § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") poprzez udzielenie odpowiedzi bez ustosunkowania się do zaprezentowanej przez Gminę wykładni art. 86 ust. 1 ustawy, dokonywanej m.in. w wyrokach sądów administracyjnych w podobnych przypadkach, b) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez działanie naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organów oraz brak merytorycznej poprawności i staranności działania Dyrektora KIS. W motywach skargi Gmina podtrzymała stanowisko przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji, kwestionując prawidłowość stosowania odliczenia proporcjonalnego w oparciu o art. 86 ust. 2a ustawy. Skarżąca wskazała, że przepis art. 86 ust. 2a ustawy ma "charakter przepisu szczególnego w stosunku do ogólnej zasady prawa do odliczenia podatku naliczonego uregulowanej w art. 86 ust. 1 ww. ustawy, doprecyzowując zakres przysługującego podatnikowi prawa do odliczenia w określonej w tym przepisie sytuacji faktycznej. Podkreśliła, że skoro zamierza wykorzystywać targowisko do działalności gospodarczej (będzie pobierała w oparciu o zawierane umowy cywilnoprawne opłaty rezerwacyjne) to nie budzi wątpliwości, że w tym zakresie będzie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 w zw. z ust. 2 i ust. 6 ustawy - prowadzącego działalność gospodarczą, podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. Dyrektor KIS, w odpowiedzi na skargę, podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny, sprawując na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") kontrolę działalności administracji publicznej, w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, jest - zgodnie z art. 57a P.p.s.a. - związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten stanowi również, że skarga na tę interpretację może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Spór między stronami koncentruje się na prawie Gminy do pełnego odliczenia podatku od towarów i usług przy zakupie z tytułu wydatków poniesionych na przebudowę targowiska. Zdaniem Skarżącej, przysługuje jej pełne prawo do odliczenia podatku, gdyż przedsięwzięcie jest w całości związane ze sprzedażą wykonywaną w ramach zawartych umów cywilnoprawnych tj. działalnością opodatkowaną w całości, a pobieranie opłaty targowej nie może mieć wpływu na prawo do odliczenia. Natomiast w ocenie organu, przebudowane targowisko będzie wykorzystywane zarówno do celów związanych z działalnością gospodarczą (odpłatne udostępnianie stanowisk handlowych), jak i do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą (udostępnianie targowiska przez organ władzy publicznej). Tym samym Gmina będzie zobowiązana do stosowania proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy i rozporządzeniu MF. W ocenie Sądu, dokonana interpretacja przepisów prawa podatkowego na tle przedstawionego przez Skarżącą opisu stanu faktycznego, jest nieprawidłowa. Powołany przepis art. 86 ust. 2a ustawy stanowi, że w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej "sposobem określenia proporcji". Niesporne jest, że w zakresie związanym z udostępnianiem stanowisk handlowych na targowisku w zamian za opłaty rezerwacyjne, Gmina prowadzi działalność gospodarczą, bo świadczy odpłatnie usługi innym podmiotom. Z tego tytułu ciąży na niej obowiązek podatkowy w zakresie podatku od towarów i usług. W związku z tym na podstawie art.86 ust.1 ustawy, przysługuje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wydatki związane z tymi czynnościami opodatkowanymi. Nie ulega też wątpliwości, że prowadzenie targowiska jest zadaniem własnym Gminy, zatem budowa czy przebudowa targowiska stanowi realizację zadania publicznego, jakie nakłada na jednostkę samorządu terytorialnego art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy o samorządzie gminnym. Ponadto w zakresie swojego władztwa publicznego Gmina pobiera opłatę targową, która jednak nie stanowi ekwiwalentu za korzystanie z targowiska, lecz jest należnością o charakterze publicznoprawnym. W ocenie Sądu brak jednak podstaw do uznania, że powyższe czynności podejmowane w zakresie władztwa publicznego stanowią o wykorzystywaniu targowiska do celów innych, niż działalność gospodarcza. Jednostka samorządu terytorialnego może wykonywać zadania własne w ramach działalności gospodarczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 sierpnia 2001 r. sygn. akt V CKN 756/00, OSN 2002, nr 1, s. 64, uchwała Sądu Najwyższego z 24 lipca 2013 r. sygn. akt III CZP 43/13), polegające na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty w sprawach targowisk (art. 7 ust.1 pkt 11 u.s.g.). Tym samym dopuszczalne jest uznanie, że przebudowa targowiska i udostępnienie go mieszkańcom oraz osobom prowadzącym handel, od których pobierane są opłaty targowe i rezerwacyjne, następują w ramach prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego działalności gospodarczej, chociaż przedsięwzięcie to mieści się także w sferze działań publicznoprawnych, mających na celu zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażany jest pogląd, że nawet jeżeli prowadzenie targowiska jest czynnością, która zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym służy do zaspokojenia potrzeb lokalnej społeczności i należy do zadań własnych gminy, to – biorąc pod uwagę art. 15 ust. 6 ustawy- sposób realizacji tego zadania może wiązać się z podejmowaniem czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Skoro bowiem zaspokajanie przez gminy potrzeb lokalnej społeczności w tym względzie opiera się o zawarte umowy cywilnoprawne, gmina jest podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a działalność gospodarcza na gruncie ustawy nie musi być prowadzona w celu osiągnięcia zysku. (por. m.in. wyroki z: 31 marca 2016 r. I FSK 1736/14, 20 kwietnia 2016 r. I FSK 2032/14, 22 grudnia 2016 r. I FSK 1370/15 i I FSK 1437/15, 29 sierpnia 2017 r., I FSK 1148/15, 8 listopada 2017 r. I FSK 1737/15, 30 stycznia 2018 r. I FSK 110/16 i I FSK 349/16, 21 kwietnia 2016 r. I FSK 1902/14, 8 lutego 2018 r. I FSK 391/16,). Natomiast pobór opłaty targowej od podmiotów prowadzących sprzedaż na targowisku nie stanowi wykorzystywania przez Gminę targowiska na cele inne, niż działalność gospodarcza w rozumieniu art. 86 ust. 2a ustawy. Opłata targowa, jako nieekwiwalentne, bezzwrotne, powstające z mocy prawa zobowiązanie podatkowe, obciąża podmioty z tytułu dokonywanej przez nie na targowisku sprzedaży, przy czym targowiskiem są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż, z wyjątkiem budynków lub ich części. Opłatę tę pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wypowiadał się w powyższej kwestii stwierdzając, że obowiązek ponoszenia opłaty targowej przez podmioty prowadzące sprzedaż w miejscu wskazanym przez gminę jako targowisko nie stanowi wykorzystywania przez gminę targowiska na inne cele niż prowadzenie działalności gospodarczej w ujęciu art. 86 ust. 7b ustawy. Gmina wykorzystuje targowisko jedynie na cele prowadzonej działalności gospodarczej (wynajem lub udostępnienie miejsca handlowego za opłatą rezerwacyjną na podstawie zawieranych umów cywilnoprawnych), a opłata targowa obciąża korzystające z powierzchni targowej podmioty, z tytułu realizowanej tam sprzedaży (por. np. wyroki NSA o sygn. akt: I FSK 208/15 z 9 lutego 2015 r., I FSK 379/14 z 2 września 2014 r., I FSK 1279/14 z 30 grudnia 2014 r., I FSK 1013/14 z 30 czerwca 2015 r., I FSK 696/14 z 23 lipca 2015 r., I FSK 208/15 z 6 września 2016 r., I FSK 2113/15 z 23 lutego 2018 r. - dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA). Stanowiska prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie Sąd w pełni podziela i stwierdza, że wbrew zaskarżonej interpretacji, brak podstaw do zastosowania przepisu art. 86 ust. 2a ustawy, bo przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego nie odpowiada dyspozycji tego przepisu. Skoro we wniosku Gmina zaznaczyła, że po przebudowie targowiska będzie pobierała (w oparciu o zawierane umowy cywilnoprawne) opłatę rezerwacyjną z tytułu korzystania z niego, to nie budzi wątpliwości, że w tym zakresie będzie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 w zw. z ust. 2 i ust. 6 ustawy - prowadzącego działalność gospodarczą, podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. Konsekwencją tego będzie więc uprawnienie Gminy do pełnego odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na realizację inwestycji, na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy. W konsekwencji zasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy. W przedstawionym bowiem stanie faktycznym nie zaistniały okoliczności uzasadniające pozbawienie Skarżącej prawa do pełnego odliczenia VAT na podstawie tych przepisów i nakazujące stosować normę szczególną z art. 86 ust. 2a ustawy. Nietrafne są natomiast zarzuty naruszenia przepisów art.121§1Ordynacji podatkowej, bo w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych z powodu wydania błędnej interpretacji. Zważywszy na powyższe Sąd, w oparciu o przepisy art. 146 § 1 w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit.a P.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. oraz § 1 i § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687), Sąd zasądził na rzecz Skarżącej kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, obejmującą zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 200 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł.