I SA/Rz 879/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek /spr./ Sędziowie NSA Maria Serafin-Kosowska NSA Maria Piórkowska Protokolant st.sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 25 lutego 2010r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym - oddala skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia (...) sierpnia 2009r. nr (...), na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; powoływanej dalej jako: Ordynacja podatkowa), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. M. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia (...) maja 2009r. nr (...) o odmowie uchylenia w całości lub w części decyzji nr (...) z dnia (...) lutego 2001r. w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2001r. z nieruchomości położonej przy ul. (...)w M., o odmowie uchylenia w całości lub w części decyzji z dnia (...) sierpnia 2001r. zmieniającej decyzję nr (...) z dnia (...) lutego 2001r., o odmowie uchylenia w całości lub w części decyzji z dnia (...) listopada 2001r. zmieniającej decyzję nr (...) z dnia (...) lutego 2001r. - uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że J. M. wystąpił do Prezydenta Miasta M. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia decyzjami ostatecznymi wymiaru podatku od nieruchomości, wskazując na sfałszowanie dowodów, na podstawie których wydano decyzję. Podało dalej, że Prezydent Miasta M., na podstawie art. 243 § 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wznowił postępowanie a następnie decyzją z dnia (...) maja 2009r. nr (...) odmówił uchylenia w całości lub w części decyzji nr (...) z dnia (...) lutego 2001r. w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2001r. z nieruchomości położonej przy ul. (...) 4 w M., o odmówił uchylenia w całości lub w części decyzji z dnia (...) sierpnia 2001r. zmieniającej decyzję nr (...) z dnia (...) lutego 2001r. oraz odmówił uchylenia w całości lub w części decyzji z dnia (...) listopada 2001r. zmieniającej decyzję nr (...) z dnia (...) lutego 2001r. Odwołanie z dnia 15 czerwca 2009r. od decyzji organu I instancji wniósł J. M.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym stwierdziło, że organ I instancji wznawiając postępowanie i wydając decyzję powołał się na przepis art. 243 § 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej co oznacza, iż zdaniem organu I instancji "wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję". W ocenie organu odwoławczego takie stanowisko jest błędne. Bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z treści pisma J. M. z dnia (...) maja 2005r. stanowiącego uzupełnienie wniosku o wznowienie postępowania, wynika jednoznacznie, iż podstawą prawną wznowienia postępowania (na żądanie strony) winien być przepis art. 240 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Organ II instancji zaznaczył przy tym, iż w kwestii ewentualnej fałszywości dowodu powinien się wypowiedzieć właściwy sąd powszechny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) sierpnia 2009r. wniósł J. M.. Podniósł, że decyzja jest nieprawidłowa, a jej uzasadnienie stanowi kontynuację ukrywania nieuczciwej działalności urzędników Urzędu Miasta w M.. Skarżący wskazał między innymi na decyzję z dnia 8 stycznia 2004r. o zmianie sposobu użytkowania, na podstawie której w jego ocenie doszło do wyłudzenia podatku od nieruchomości. Krytycznie odniósł się do wskazania organu odwoławczego, iż w kwestii fałszywości dowodów winien wypowiedzieć się właściwy sąd powszechny. W jego ocenie, zestawienie chociażby treści pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 maja 2005r. i treści zaświadczenia Wydziału Finansowego z dnia 2 marca 2005r. prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż w sprawie miało miejsce fałszowanie dokumentów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z 10 lutego 2010r., skarżący - po raz kolejny wskazując na nieprawidłowości, które jego zdaniem miały miejsce w rozpoznawanej sprawie - dołączył płytę DVD celem ich zobrazowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W zakresie tak oznaczonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a, b i c ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) zwaną dalej p.p.s.a., naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania oraz innych naruszeń o charakterze proceduralnym, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził także, przyczyn skutkujących nieważnością wydanych w postępowaniu administracyjnym decyzji lub ich wydania z naruszeniem prawa (145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a). Tym samym także nie podzielił zarzutów skargi w takim zakresie, w jakim prowadziłyby one do uchylenia zaskarżonej decyzji lub też czynności ją poprzedzających prowadzonych w granicach sprawy. Na wstępie rozważań wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została w jednym z tzw. trybów nadzwyczajnych, jakim jest wznowienie postępowania. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie podatkowe prowadzone przez organy było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (por. wyrok NSA z 6 grudnia 2001r., sygn. akt III SA 1974/00). Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego. Odmienne są przede wszystkim zasady rozpoznawania sprawy w trybach nadzwyczajnych. W szczególności inna jest waga zakresu przedmiotowego naruszeń prawa uwzględnianych przez organ odwoławczy i inna branych pod uwagę przez organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania. Naruszenie prawa mogące mieć znaczenie przy rozpoznawaniu sprawy w trybie odwoławczym, np. co do oceny dowodów, nie musi mieć znaczenia w postępowaniu wznowieniowym (por. wyrok NSA z 4 marca 2003r., III SA 1296/01, niepubl.). Organ prowadzący postępowanie wznowieniowe nie może też wyjść poza zakres podstaw wznowienia. Ponieważ wznowienie postępowania ma charakter postępowania nadzorczego w zakresie stwierdzenia wad postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej, to decyzja wydana w postępowaniu wznowieniowym jest decyzją o innej decyzji, a nie decyzją rozstrzygającą sprawę jako taką. Jest to zatem postępowanie szczególne, stanowiące odstępstwo od zasady stabilności decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z 1 października 2003r., III SA 2858/01; z 23 września 2003r., III SA 3333/01). Podkreślić również należy, na co Sąd wskazał już powyżej, że przedmiotem postępowania, wszczętego na skutek wniosku o wznowienie postępowania, nie jest i nie może być ocena prawidłowości przeprowadzenia postępowania w postępowaniu zwykłym. Taka ocena może być dokonywana jedynie przez organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z 20 maja 2005r., FSK 1752/2004). Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ I instancji jako podstawę wznowienia postępowania wskazał na przesłankę określoną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Stosownie do tego przepisu wznawia się postępowanie, jeżeli wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, J. M. we wniosku z dnia 25 lutego 2005r. nie wskazał wprawdzie konkretnego przepisu Ordynacji podatkowej, a podał jedynie ogólne przesłanki wznowienia postępowania podatkowego. Jednakże w uzupełnieniu swojego wniosku o wznowienie, w piśmie adresowanym do Prezydenta Miasta M. z dnia (...) maja 2005r. podał, iż "wniosek o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości zakończonego decyzją ostateczną za okres 2001 do 2004 dotyczy - tu wymienia numery i daty decyzji, a dalej uzasadnienie, stosownie do art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, a to dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe i są fałszywe". Z powyższego wynika jednoznacznie, iż podstawą prawną wznowienia postępowania (na żądanie strony) był przepis art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo uznało, że w sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a zatem decyzję Prezydenta Miasta M. należało uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania. J. M. w uzasadnieniu złożonej skargi, podniósł zarzuty w głównej mierze o charakterze merytorycznym, odnoszące się do wskazanej przez organ odwoławczy podstawy wznowienia postępowania. Mając jednak na uwadze kasatoryjny charakter rozstrzygnięcia organu odwoławczego należy stwierdzić, że ich rozpatrzenie na obecnym etapie sprawy, w toku kontroli sądowoadministracyjnej, jest przedwczesne. Wszelkie podnoszone przez skarżącego okoliczności będą ponownie przedmiotem rozważań i oceny organów podatkowych rozstrzygających przedmiotową sprawę. W tym miejscu należy podkreślić, że sąd administracyjne nie jest władny dokonywać własnych ustaleń faktycznych, ponieważ wkraczałby wówczas w zakres kompetencji organów podatkowych. Może jedynie dokonywać oceny ich prawidłowości, pod kątem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, która to kontrola ma charakter następczy. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.