I SA/Rz 896/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 21 października 2014 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku K. S. o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) września 2014 r., nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. - postanawia – zwolnić skarżącą od kosztów sądowych w całości. Skarżąca, występując o przyznanie jej prawa pomocy, w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, złożyła oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, zgodnie z którym prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymując się z emerytury w wysokości 1 600 zł miesięcznie brutto. Jeżeli chodzi o posiadany majątek, to skarżąca zadeklarowała jedynie dom o pow. 36,60 m2. Uzasadniając swój wniosek skarżąca podkreśliła, że jest inwalidą, a koszty leczenia i stosowania odpowiedniej diety pochłaniają większą część jej dochodów. Z tego więc względu nie jest w stanie sfinansować kosztów sądowych, związanych z zainicjowanym przez nią postępowaniem sądowoadministracyjnym. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 100 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając na uwadze treść przytoczonego wyżej przepisu, a także sytuację materialną skarżącej należy stwierdzić, że spełnia ona przesłanki przyznania prawa pomocy. Osiągając bowiem stosunkowo niewysokie dochody ponosi duże koszty leczenia, w związku z tym konieczność uiszczenia kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie mogłaby się wiązać z pozbawieniem jej środków niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.