I SA/Rz 896/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi V.O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2021 r., nr [...] w przedmiocie zajęcia towaru oddala skargę. Przedmiotem skargi V. O., reprezentowanego przez adwokata, jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2021 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], na mocy której zajęto skarżącemu towar w postaci dwóch sztuk urządzeń termowizyjnych. Skarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach sprawy. W dniu 29 grudnia 2017 r. na przejściu granicznym w M. ujawniono w wyniku rewizji celnej w bagażu skarżącego niezgłoszony towar w postaci termowizora firmy Dedal model TA2.380 Quest oraz termowizora tej samej firmy model T4.642 Hunter. W sporządzonym tego samego dnia protokole przesłuchania, skarżący przyznał się do przywiezienia z zagranicy towaru bez dopełnienia obowiązku celnego polegającego na przedstawieniu organowi celnemu i dokonaniu zgłoszenia celnego towaru. Wyjaśnił, że tego dnia jechał do M. Urządzenia chciał "tylko przewieźć przez granicę i zaraz podać znajomemu", towaru nie zakupił osobiście i nie wie skąd pochodzi. Prawomocnym od 28 czerwca 2018 r. wyrokiem z dnia [.]2018 r. sygn. akt II W [.]/[.] Sąd Rejonowy w [.] uznał skarżącego za winnego popełnienia czynu z art. 86 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz.U. z 2017 r. poz. 2226, dalej: K.k.s.) w zw z art. 54 § 3 K.k.s. w zw z art. 7 § 1 K.k.s. Poza uznaniem winy i wymiarem kary, w punkcie II wyroku Sąd karny przekazał [.] Urzędowi Celno-Skarbowemu dowody rzeczowe w postaci przedmiotowych termowizorów do odrębnego postępowania. Pełnomocnik skarżącego, który zgłosił się do postępowania celnego, przedłożył do akt sprawy, za pismem z dnia 26 września 2018 r., potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie rachunków w języku ukraińskim z 21 i 22 grudnia 2017 r. dotyczących zakupu wskazanych wyżej modeli termowizorów, na dowód na legalności ich zakupu. Pismem z dnia 2 października 2018 r. organ I instancji zwrócił się do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o zajęcie stanowiska, czy przedmiotowy towar nie podlega monitorowaniu przez Szefa ABW. Następnie, w dniu 21 stycznia 2019 r. organ I instancji powołał biegłego celem ustalenia czy przedmiotowe urządzenia stanowią: 1. Produkty podwójnego zastosowania w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 428/2009 z dnia 5 maja 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli wywozu, transferu, pośrednictwa i tranzytu w odniesieniu do produktów (Dz.U.UE L z dnia 29 maja 2009 r. ze zm., dalej: rozporządzenie Rady (WE) nr 428/2009), 2. Uzbrojenie – broń, amunicję, materiały wybuchowe, wyroby i ich części i technologie wskazane w wykazie określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 6a ust. 3 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa międzynarodowego, pokoju i bezpieczeństwa (Dz.U. z 2017 r. poz. 1050 ze zm., dalej: ustawa z 29 listopada 2000 r.), 3. Towar o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, będący produktami podwójnego zastosowania lub uzbrojeniem, na obrót którego konieczne jest zezwolenie w myśl powołanej wyżej ustawy. W opinii z dnia 4 lutego 2019 r. biegły stwierdził, że przedmiotowe urządzenia nie stanowią produktów podwójnego zastosowania, o których mowa powyżej. Biegły stwierdził, że urządzenia te nie stanowią uzbrojenia, na które wymagane jest uzyskanie pozwolenia na przywóz w rozumieniu ustawy z 29 listopada 2000 r. W opinii wskazano również, że urządzenia stanowią wyrób o przeznaczeniu wojskowym, na obrót którym wymagana jest koncesja, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie rodzajów broni i amunicji oraz wykazu wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, na których wytwarzanie lub obrót jest wymagana koncesja (Dz.U. z 2001 r. nr 145 poz. 1625), wydanym na podstawie ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. z 2001 r. nr 67 poz. 679 ze zm., dalej: ustawa z 22 czerwca 2001 r). Na wezwanie organu, skarżący wyjaśnił, że nie posiada koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu wyrobami o przeznaczeniu wojskowym. Podkreślił jednak, że przedmiotowe urządzenia są powszechnie dostępne w obrocie, oferty sprzedaży zamieszczane są w Internecie, a do ich zakupu nie jest wymagane ani zezwolenie, ani koncesja. Skarżący zaznaczył, że urządzenia są użytkowane przez osoby cywilne, m.in. z przeznaczeniem na cele myśliwskie, nie związane z wojskiem. W piśmie do Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2019 r. organ I instancji wskazał, że wprowadzenie przedmiotowego towaru na obszar Polski wymaga posiadania koncesji. W sytuacji braku posiadania koncesji, nie ma możliwości przeprowadzenia zgodnie z dyspozycją Sądu Rejonowego odrębnego postępowania (celnego i podatkowego) w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług w imporcie. Wymierzenie należności celno-podatkowych oraz ich uiszczenie przez skarżącego skutkowałoby dopuszczeniem towaru do obrotu oraz koniecznością jego zwrotu. W konsekwencji organ I instancji zwrócił się z prośbą o potwierdzenie przyjętego rozwiązania sprawy, tj. braku możliwości zwrotu przedmiotowego towaru skarżącemu. W odpowiedzi organ II instancji przychylił się do proponowanego rozwiązania. W piśmie organu z dnia 24 kwietnia 2019 r. do Działu Dochodzeniowo-Śledczego organu I instancji wskazano, że z uwagi na nielegalne wprowadzenie towaru będącego wyrobem o przeznaczeniu wojskowym bez wymaganej koncesji zasadne wydaje się rozważenie przekazania przedmiotowych urządzeń prokuraturze, celem dalszego postępowania. Po zapoznaniu się z nadesłaną na wniosek pełnomocnika opinią biegłego, pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 4 czerwca 2019 r. podkreślił, że skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej na terenie RP, a posiadane przez niego urządzenia są jego osobistą własnością. Nie zamierzał ich wprowadzać do obrotu na terytorium RP – przywiózł je do Polski, aby pokazać znajomemu. W piśmie z Prokuratury Okręgowej w [.] z dnia [.] lipca 2019 r. zwrócono uwagę, że opinia biegłego jest niepełna. Z art. 3 ust 2 pkt 4 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. wynika, że wyroby i technologie o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, są to wyroby zaprojektowane dla celów wojskowych lub policyjnych. Natomiast w opinii biegłego nie określono czy przedmiotowe urządzenia zostały tak zaprojektowane. Prokurator wskazał, że wobec powyższego obecnie brak jest podstawy do wszczęcia śledztwa, a opinia biegłego powinna zostać uzupełniona. W przygotowanym na żądanie organu I instancji uzupełnieniu opinii, biegły wskazał, że analizowane urządzenia nie zostały zaprojektowane dla celów wojskowych lub policyjnych, w rozumieniu ustawy z 22 czerwca 2001 r. W związku z powyższą opinią uzupełniającą, pismem z dnia 19 grudnia 2019 r. prokurator poinformował, że brak jest podstaw do wszczęcia śledztwa. Pismem z dnia 24 lutego 2020 r. organ I instancji, zwrócił się do Oddziału Celnego o informację, czy towar zajęty przez tamtejszy Oddział Celny spełnia wymagania wynikające z § 7 i 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie zasadniczych wymagań dotyczących ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U.z 2019 r. poz. 1922 ze zm., dalej: rozporządzenie), tj. czy posiada oznakowanie CE bezpośrednio na wyrobie, czy na wyrobie lub opakowaniu lub dołączonym dokumencie widnieje nazwisko lub nazwa importera, zarejestrowana nazwa towarowa lub zarejestrowany znak towarowy (o ile taki posiada) oraz adres kontaktowy, czy posiada deklarację zgodności wystawioną przez producenta lub upoważnionego przedstawiciela producenta. W sporządzonej na wniosek Oddziału Celnego opinii [.] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (Dyrektora Delegatury w P.) z dnia 27 marca 2020 r. (dalej: opinia Inspekcji Handlowej) stwierdzono, że przedmiotowe urządzenia nie spełniają zasadniczych wymagań powołanego wyżej rozporządzenia (brak deklaracji zgodności, brak oznakowania CE, brak danych na wyrobie lub dołączonych dokumentach odnośnie do nazwiska lub nazwy importera). W związku z powyższym opiniodawca wystąpił z wnioskiem do organu celnego o naniesienie stosownej adnotacji na dokumentach towarzyszących wyrobowi: "produkt niezgodny z przepisami – niedopuszczony do swobodnego obrotu – rozporządzenie (WE) nr 765/2008". Mając powyższe na uwadze, organ I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. dokonał zajęcia przedmiotowego towaru, na podstawie art. 31 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz.U. z 2019 r. poz. 1169, dalej: Prawo celne). W uzasadnieniu organ powołał się na konkluzje opinii Inspekcji Handlowej. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że w przedmiotowej sprawie koncesja nie była wymagana, a skoro sąd nie orzekł przepadku rzeczy, to organ powinien określić skarżącemu należności publiczno-prawne i zwrócić urządzenia właścicielowi. Ponadto skarżący podkreślił, że naruszono przepisy postępowania, bowiem o wydaniu opinii Inspekcji Handlowej pełnomocnik nie został poinformowany, a dowiedział się o niej dopiero z treści decyzji. Organ II instancji w kolejnych zawiadomieniach informował stronę o wyznaczonych nowych terminach załatwienia sprawy, w związku z koniecznością dalszej analizy stanu faktycznego i prawnego. W postanowieniu z dnia [.] sierpnia 2021 r. organ wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Decyzją z dnia [...] września 2021 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podkreślił, że w świetle podstaw wydania opinii Inspekcji Handlowej nie ma znaczenia czy przywożone są pojedyncze sztuki produktów czy ilości handlowe. Wymogi dotyczące bezpieczeństwa produktów nie rozróżniają również przywozu na własny użytek lub importu w celach handlowych. Z kolei odnosząc się do zarzutów dotyczących prawa procesowego, organ wskazał, że według art. 22 ust. 6 akapit pierwszy UKC, przed wydaniem decyzji, która byłaby niekorzystna dla wnioskodawcy, organy celne powiadamiają wnioskodawcę o podstawach, na których zamierzają oprzeć decyzję, dając wnioskodawcy możliwość przedstawienia swojego stanowiska w określonym terminie rozpoczynającym swój bieg z dniem doręczenia powiadomienia lub z dniem uznania go za doręczone. Po upływie tego terminu wnioskodawca jest powiadamiany w odpowiedniej formie o wydanej decyzji. Organ podkreślił jednak, że akapit pierwszy nie ma zastosowania w następujących przypadkach: m.in. (powołany przepis, lit. c) gdy wymaga tego charakter lub poziom zagrożenia bezpieczeństwa i ochrony Unii i jej mieszkańców, zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, środowiska lub konsumentów. Ponadto organ zwrócił uwagę, że art. 9 ust. 1 lit f rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. (Dz.U.UE.L.2015.343.558, dalej: rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447) stanowi, że organy celne mogą wystosować powiadomienie, o którym mowa w art. 22 ust. 6 UKC, lecz nie mają takiego obowiązku. W skardze, powyższej decyzji zarzucono naruszenie przepisów procesowych ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325, dalej: O.p.) przez pominięcie istotnych dowodów i brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wybiórczą jego ocenę, nieprzesłanie stronie postanowienia o powołaniu jako biegłego Inspektora Inspekcji Handlowej i kopii opinii Inspekcji Handlowej. Prócz tego podniesiono zarzut naruszenia art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz.U.UE.L.2008.218.30, dalej: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008) przez bezzasadne przyjęcie, że produkt jest niedopuszczony do swobodnego obrotu i art. 194 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz.UE, seria L, nr 269, s. 1, ze zm., dalej UKC), przez błędne przyjęcie, że zatrzymane towary są przedmiotem zakazów i ograniczeń. Skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wyjaśnił, że przedmiotowe urządzenia skarżący kupił w sklepie myśliwskim. Przewoził je w tranzycie. Urządzenia nie miały być przedmiotem transakcji, nabył je wyłącznie na własny użytek. Chciał, jako myśliwy, pochwalić się nimi przed kolegami, również myśliwymi. Zdaniem skarżącego, "towar będący w tranzycie nie podlegał procedurze celnej – dopuszczenia do obrotu, procedurze specjalnej, czy wywozowi". Jego zdaniem skarżący nie miał konieczności nadania swoim urządzeniom przeznaczenia celnego, gdyż przywóz odbywał się wyłącznie na własne potrzeby i nie wymagał zgłoszenia celnego w celu dopuszczenia towaru do obrotu. Podkreślono również, że brak możliwości zapoznania się z opinią Inspekcji Handlowej w sposób istotny ograniczył prawa strony. W odpowiedzi na skargę organ zaznaczył, że twierdzenie jakoby towary były przewożone tranzytem jest błędnym przedstawieniem stanu faktycznego. Podnoszona przez skarżącego powszechność dostępności przedmiotowych urządzeń nie została przez niego potwierdzona w żaden sposób, a niezależnie od tego dostępność urządzeń tej marki na rynku UE nie wpływa na możliwość podważenia opinii Inspekcji Handlowej, która odnosi się do konkretnych przedmiotów, a nie tych, które znajdują się w sprzedaży na rynku UE. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, organ zaznaczył, że część z powołanych w skardze przepisów nie ma zastosowania w sprawach celnych, a ponadto organ I instancji nie ograniczył stronie wglądu w akta sprawy. Taka możliwość istniała również w czasie postępowania odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 198 ust. 1 UKC, organy celne podejmują wszelkie środki niezbędne do dysponowania towarami, włącznie z orzeczeniem ich przepadku i sprzedażą lub zniszczeniem, jeżeli: a) nie został wypełniony jeden z obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego dotyczących wprowadzania towarów nieunijnych na obszar celny Unii lub towary zostały usunięte spod dozoru celnego; b) nie można zwolnić towarów z jednego z następujących powodów: (I) z przyczyn leżących po stronie zgłaszającego rewizja towarów nie mogła zostać rozpoczęta lub kontynuowana w terminie wyznaczonym przez organy celne; (II) nie dostarczono dokumentów, które muszą być dostarczone przed objęciem towarów procedurą celną lub przed ich zwolnieniem; (III) w wyznaczonym terminie nie dokonano wymaganej zapłaty lub nie złożono wymaganego zabezpieczenia należności celnych przywozowych lub wywozowych; (IV) towary są przedmiotem zakazów lub ograniczeń; c) towary nie zostały podjęte w odpowiednim czasie po ich zwolnieniu; d) po zwolnieniu towarów stwierdzono, że nie spełnione są warunki do tego zwolnienia; lub e) nastąpiło zrzeczenie towarów na rzecz skarbu państwa zgodnie z art. 199. Stosownie zaś do treści art. 30 ust. 1 Prawa celnego, w celu podjęcia środków, o których mowa w art. 198 UKC, organ celny może dokonać zajęcia towaru. Przepis art. 31 ust. 1 pkt 2 Prawa celnego stanowi zaś, że jeżeli umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne zakazują posiadania towarów, ich rozpowszechniania lub obrotu nimi albo uzależniają ich posiadanie, rozpowszechnianie lub obrót nimi od spełnienia określonych wymogów, a wymogi te nie zostały spełnione, organ celny w celu uregulowania sytuacji towaru może zająć towar i wystąpić o orzeczenie jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa, chyba że umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne przewidują inny sposób postępowania. Przepisami prawa materialnego, które w rozpoznawanej sprawie legły u podstaw oceny, że zaistniały przesłanki do zajęcia towaru należącego do skarżącego, są § 6, § 7 ust. 1 i § 8 pkt 3 rozporządzenia, w zw. z art. 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz.U. z 2019 r. poz. 155), na podstawie którego to artykułu zostało wydane rozporządzenie. Powołane przepisy zakreślają wymagania, jakie musi spełniać wprowadzony do obrotu sprzęt elektryczny i elektroniczny o określonej w rozporządzeniu charakterystyce (SEE). Potwierdzeniem spełnienia tych wymagań jest deklaracja zgodności UE, o której mówi § 6 rozporządzenia. Deklaracja zgodności UE zawiera: numer (niepowtarzalny identyfikator SEE); imię, nazwisko lub nazwę oraz adres producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela; określenie przedmiotu deklaracji, umożliwiające identyfikację SEE i odtworzenie jego historii; oświadczenie o zgodności SEE z dyrektywą 2011/65/UE (dyrektywa parlamentu Europejskiego i Rady 2011/65/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, Dz.Urz.UE, seria L, nr 174, s. 88, ze zm); odniesienie do norm zharmonizowanych, które zastosowano, lub do specyfikacji technicznych, w zakresie których jest deklarowana zgodność; miejsce i datę sporządzenia deklaracji; imię, nazwisko, stanowisko i podpis osoby upoważnionej do sporządzania deklaracji w imieniu producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela (§ 6 ust. 2 rozporządzenia). Deklaracja zgodności UE może zawierać zdjęcie SEE (§ 6 ust. 3 rozporządzenia). Z kolei § 7 rozporządzenia stanowi, że bezpośrednio na SEE, a jeżeli nie jest to możliwe, na opakowaniu lub dokumencie dołączonym do SEE, w widocznym miejscu w sposób czytelny i trwały umieszcza się oznakowanie CE. Świadczy ono, że dany wyrób został zbadany przez producenta i uznany za spełniający wymogi Unii Europejskiej dotyczące zdrowia, bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Natomiast § 8 ust. 3 rozporządzenia wskazuje, że w przypadku wprowadzania do obrotu SEE przez importera, na SEE – a jeśli nie jest to możliwe ze względu na wielkość lub charakter SEE – na opakowaniu lub dokumencie dołączonym do SEE, umieszcza się nazwisko lub nazwę importera, zarejestrowaną nazwę towarową lub zarejestrowany znak towarowy oraz adres kontaktowy. W przekonaniu tut. Sadu, na podstawie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, w tym przede wszystkim opinii Inspekcji Handlowej, organ trafnie wskazał, że przedmiotowe towary nie spełniają wymogów określonych w przepisach odrębnych i możliwe jest zajęcie towaru oraz wystąpienie o orzeczenie jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa. Należy bowiem uznać powołane wyżej przepisy rozporządzenia za przepisy odrębne w rozumieniu art. 31 Prawa celnego, uzależniające posiadanie, rozpowszechnianie lub obrót towarami od spełnienia określonych wymogów. Wymogi przewidziane tymi przepisami nie zostały spełnione. W zaskarżonej decyzji wskazano, że przedmiotowy towar nie spełniał wymagań określonych w § 6, 7 i 8 rozporządzenia. Jak wynika z opinii Inspekcji Handlowej, towar nie ma deklaracji zgodności wystawionej przez producenta lub upoważnionego przedstawiciela producenta, brakuje oznakowania CE bezpośrednio na produkcie, nie ma również danych na wyrobie lub dołączonych dokumentach odnośnie do nazwiska lub nazwy importera. Twierdzeń o wskazanych wyżej brakach skarżący nie kwestionuje, potwierdza je również zgromadzona w aktach dokumentacja fotograficzna. Stwierdzenie zaś niespełnienia wymogów, o których stanowi art. 31 ust. 1 Prawa celnego, uzasadnia wydanie decyzji o zajęciu towaru, czego podstawą jest art. 31 ust. 1 pkt 2) w zw. z art. 30 ust. 1 i 3 Prawa celnego. Nie można tym samym uznać za trafny zarzutu naruszenia art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008, ani obecnie obowiązującego art. 28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1020 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów oraz zmieniające dyrektywę 2004/42/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i (UE) nr 305/2011 (Dz.Urz.UE L 169 z dnia 25 czerwca 2019 r.). Argumentacja skarżącego, że urządzenia takie jak sporne przedmioty są dopuszczone do swobodnego i powszechnego obrotu handlowego nie podważa konstatacji organu o braku spełnienia wymagań dla sprzętu SEE przez przedmiotowe urządzenia. W niniejszej sprawie nie chodzi bowiem ogólnie o urządzenia tego modelu, lecz o konkretne termowizory. W stosunku zaś do tych urządzeń skarżący nie podważył ustaleń organu. Dodać również należy, w odniesieniu do argumentacji skargi, że organy nie oparły swoich decyzji na kwestionowanym przez skarżącego rzekomym wywodzie, jakoby przedmiotowy towar był szczególnie niebezpieczny i stanowił zagrożenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa ludzi. Podstawą rozstrzygnięć był bowiem brak posiadania przez produkty odpowiedniego oznakowania. Jeżeli chodzi o kwestie proceduralne, co do których zarzuty zostały podniesione w skardze, to należy zauważyć, co słusznie podnosi organ, że w świetle art. 73 ust. 1 Prawa celnego przywołane w skardze artykuły 121, 122, 123 i 124 O.p. nie mają zastosowania do postępowania w sprawach celnych. Zgodnie bowiem z treścią wzmiankowanego art. 73 ust. 1 Prawa celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10, 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169 § 1 i 1a, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy. Z tego powodu przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 Ordynacji podatkowej (znajdujące się w rozdziale 1 działu IV Ordynacji podatkowej) nie mogły znajdować w niniejszej sprawie zastosowania, tak więc podniesiony w skardze zarzut ich naruszenia należało uznać za bezzasadny. Z kolei mając na uwadze treść art. 9 ust. 1 lit. (f) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447, który nie kreuje dla organu obowiązku wystosowania, przed wydaniem decyzji, powiadomienia o podstawach, na których organ zamierza oprzeć decyzję, Sąd nie dopatrzył się naruszenia zawartej w preambule UKC zasady zapewnienia czynnego udziału stronie postępowania. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, jako organu nadzoru rynku, nie można uznać za osobę powołaną na biegłego w rozumieniu art. 197 O.p., który to przepis mówi o biegłym, jako osobie fizycznej. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 237 O.p. poprzez niedoręczenie postanowienia o powołaniu biegłego. Organ bowiem nie powołał w sprawie biegłego w rozumieniu art. 197 O.p., przez co przepis ten nie miał zastosowania w sprawie. Dodać należy, że nie każde naruszenie prawa czy przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a takich wywodów w skardze nie zawarto. Skarżący miał możliwość podnoszenia uwag i zastrzeżeń co do wagi i znaczenia dokumentów stanowiących podstawę dowodową kreującą ustalenia faktyczne w sprawie i z tej możliwości skorzystał przy wnoszeniu środków zaskarżenia. Zdaniem Sądu organy w niniejszej sprawie podjęły wszelkie działania niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz dokonały obiektywnej oceny zaistniałego w niniejszej sprawie stanu faktycznego, która nie nosi cech dowolności. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy zagwarantował stronie prawo zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy i wypowiedzenia się co do niego stosownie do wymagań art. 200 § 1 O.p. w zw. z art. 73 ust 1 Prawa celnego, który to przepis nie ma zastosowania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 194 ust. 1 UKC, bowiem przepis ten dotyczy towarów przedstawionych w zgłoszeniu celnym, zaś takie dla przedmiotowych termowizorów nie zostało sporządzone, co przyznaje w skardze skarżący. Jak wynika z akt sprawy, urządzenia były bowiem przewożone na terytorium Polski samochodem osobowym, pasem przeznaczonym dla ruchu osobowego i zostały ujawnione w wyniku rewizji celnej w bagażu skarżącego. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę na niespójność w wyjaśnieniach skarżącego. W protokole przesłuchania skarżącego, sporządzonym bezpośrednio po rewizji celnej, skarżący wprost przyznał, że nie on zakupił towar, nie zna źródła pochodzenia towaru, chciał go przewieźć przez granicę i bezpośrednio po tym podać go znajomemu. Dopiero na późniejszym etapie postępowania, reprezentujący skarżącego pełnomocnik usiłował modyfikować to stanowisko, najpierw twierdząc, że urządzenia miały być nie podane, lecz pokazane znajomemu (pismo z dnia 4 czerwca 2019 r.), a następnie, że skarżący jest myśliwym i chciał się pochwalić urządzeniami przed kolegami-myśliwymi (skarga z dnia 18 października 2021 r.). Całkowicie pomija także skarżący prawomocne skazanie za wykroczenie karno-skarbowe z art. z art. 54 § 3 K.k.s.. Organ zatem miał prawo uznać, że przedmiotowe towary nie pozostawały w tranzycie, lecz były przemycane, nie można zatem zastosować w niniejszej sprawie przepisów dotyczących postępowania w przypadku towarów objętych zgłoszeniem celnym. Odnosząc się z kolei do argumentacji skargi dotyczącej kwestionowania uznania przedmiotowych termowizorów za produkty podwójnego zastosowania w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 428/2009 oraz za urządzenia, na których wytwarzanie oraz obrót jest wymagana koncesja, Sąd zauważa, że przepisy dotyczące tych kwestii nie były podstawą wydania ani zaskarżonej, ani poprzedzającej ją decyzji. Godzi się zauważyć, że w skarżonej decyzji rozstrzygnięto o zajęciu towaru jako środku tymczasowym, zabezpieczającym dalszy tok postępowania - ewentualne orzeczenie sądu o przepadku na rzecz Skarbu Państwa, które zapadnie w odrębnym postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 6101–6105 kodeksu postępowania cywilnego (vide uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2008 r. sygn. akt III CZP 44/08, OSNC 2009, nr 7–8, poz. 101). W postępowaniu będącym przedmiotem kontroli tut. Sądu jedynie uprawdopodobniono okoliczności uzasadniające orzeczenie przepadku, co do którego wiążąco wypowie się sąd powszechny. Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).