I SA/Rz 897/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia SO (del) Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2009r. sygn. akt [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w związku z wnioskiem skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowe uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. ustalającą skarżącej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 38 120,00 zł od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 50 826,00 zł. I ustalił wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 11 870,00 zł. od wyżej wskazanych dochodów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, na powyższą decyzję, pełnomocnik skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu podał, że podatnik nie dysponuje środkami pieniężnymi które mógłby przeznaczyć na zapłatę podatku, a jedyną możliwością uiszczenia należności jest zbycie posiadanego majątku, co spowoduje dla niej nieodwracalne skutki. Nawet bowiem w razie korzystnego rozstrzygnięcia sądu trudno oczekiwać , aby podatnik zdołał odzyskać zbyte mienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego przepisu, po przekazaniu skargi sądowi, może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem nie mającym zastosowania w niniejszej sprawie. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest zatem uprawdopodobnienie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody na skutek wykonania ostatecznej j decyzji. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub uprawdopodobnienie możliwości zaistnienia innych trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w postanowieniach z 7 kwietnia 2005 r. II OZ 201/2005 i 13 grudnia 2004 FZ 496/2004 (zamieszczone w systemie informatycznym "Lex polonica"). W ocenie Sądu skromne dochody rodziny skarżącej pozwalają zaspokoić jedynie najbardziej podstawowe potrzeby rodziny, stąd za uprawdopodobniony należało uznać podawany we wniosku fakt braku środków pieniężnych, które mogłaby przeznaczyć na uregulowanie podatku. W tej sytuacji zbycie składników majątkowych z pewnością doprowadzić może do nieodwracalnych konsekwencji bo trudno przypuszczać, iż rzeczy te będą mogły powrócić do majątku małżonków. Zaznaczyć należy, że skazane przez pełnomocnika inne przesłanki, tj. wydanie - w jego ocenie - decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami i prawdopodobieństwo jej uchylenia nie są wymienione w powołanym wyżej przepisie jako przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Podkreślić przy tym należy, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Mając jednak na uwadze wcześniej wskazane okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.