I SA/Rz 910/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 5 października 2015 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy żądania przeprowadzenia dowodu oraz uzupełnienia materiału dowodowego postanawia odrzucić skargę. C.K. (dalej: "skarżący") skarżąc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] uchylającą decyzję organu I instancji i ustalającą wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości za 2012 r. w kwocie 473 zł, zaskarżył również w tejże skardze postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], wydane na podstawie przepisu art. 188 i art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej Ordynacja podatkowa) o odmowie przeprowadzenia dowodu oraz uzupełnienia materiału dowodowego, o co wnioskował w piśmie z dnia 10 czerwca 2015 r. Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] ustalił skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2012 r. Rozstrzygnięcie to poddane zostało kontroli instancyjnej, w trakcie której, w ramach realizowania uprawnienia do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (art. 200 Ordynacji podatkowej) skarżący wniósł powołane powyżej pismo z dnia 10 czerwca 2015, nazwane "Uwagi, zarzuty i żądania skarżącego", w którym zawarł obszerny wniosek o przeprowadzenie dowodu i uzupełnienie materiału dowodowego o wskazane w tym piśmie dokumenty. Organ odmawiając powyższemu żądaniu (postanowienie z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...]), pouczył jednocześnie podatnika, że na przedmiotowe postanowienie nie służy zażalenie. W reakcji skarżący wystosował do organu, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (pismo z dnia 27 lipca 2015 r.), kwestionując w nim brak prawa do skorzystania ze środka zaskarżenia. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w piśmie z dnia 7 sierpnia 2015 r. (nr SKO-403/A/951/2015) poinformowało skarżącego, że na odmowę przeprowadzenia dowodu stronie nie służą samoistne środki odwoławcze, zaś instytucja "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" nie jest znana przepisom normującym postępowanie podatkowe, zatem żądanie C.K. nie podlega rozpatrzeniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W odpowiedzi na skargę na wymienioną na wstępie decyzję z dnia [...] lipca 2015 r., w której to skardze skarżący zażądał również uchylenia postanowienia z dnia [...] czerwca 2015 r. odmawiającego żądaniu przeprowadzenia dowodu oraz uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.) obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie nie mieści się w żadnej grupie wskazanych w tym przepisie postanowień. Do pierwszej grupy postanowień zaliczyć należy rozstrzygnięcia wydane w ramach postępowania instancyjnego, przy czym wskazać należy, że zgodnie z art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej mającym zastosowanie w niniejszej sprawie na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi; zatem na postanowienia wskazane ściśle w tej ustawie, zaś przepis art. 188 Ordynacji podatkowej, który stanowi o sposobie załatwienia wniosków dowodowych strony nie przewiduje wniesienia zażalenia na wydane w tym przedmiocie postanowienie. Zaskarżone postanowienie nie jest również postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, ponieważ nie wszczyna żadnego odrębnego postępowania. Do postanowień kończących postępowanie przykładowo należą postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania czy o odmowie przywrócenia terminu. Przedmiotowe postanowienie nie rozstrzyga również sprawy co do istoty w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.; jest to bowiem postępowanie w sprawie odmowy przeprowadzenia dowodu w postępowaniu dotyczącym łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości. W konkluzji stwierdzić należy, że skarga C.K. dotyczy aktu, który nie został objęty zakresem właściwości sądu administracyjnego. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie proceduralne, tj. dotyczące kwestii wynikłej w toku postępowania, niekończące postępowania w sprawie, ani także nierozstrzygające tej sprawy co do istoty. W tej sytuacji, skoro skarga nie mieści się w zakresie przedmiotowym kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny, to nie może być merytorycznie rozpoznana. Na marginesie dodać należy, że prawidłowość postępowania administracyjnego i dokonywanych w jego toku czynności mogą być przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu kończącego to postępowanie, tj. w niniejszej sprawie przy badaniu głównego rozstrzygnięcia w sprawie będącego decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]. W tak ustalonych okolicznościach , Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 P.p.s.a. uznał, że skarga podlega odrzuceniu, o czym orzekł w sentencji postanowienia.