I SA/Rz 928/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2017 r. spraw ze skarg M. K. i S. K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r. - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 rok, - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 rok, - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 rok, - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 rok, 1) uchyla zaskarżone decyzje,\ 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących M. K. i S. K. solidarnie kwotę 10.637 (dziesięć tysięcy sześćset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] września 2016r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołań M i S. K. , utrzymało w mocy decyzje Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] w sprawie ustalenia skarżącym zobowiązania w podatku rolnym i od nieruchomości, pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2013, 2014, 2015, 2016. Z uzasadnień zaskarżonych decyzji oraz akt postępowania wynika, że pierwotnie wobec skarżących zapadły decyzje podatkowe: - decyzja z dnia [...] stycznia 2013r. nr P.3121.3335.2013 w przedmiocie wymiaru podatku rolnego na 2013r. w kwocie 150 zł. - decyzja z dnia [...] stycznia 2014r. nr P.3121.1961.2014 w przedmiocie wymiaru podatku rolnego na 2014r. w kwocie 150 zł. - decyzja z dnia [...] stycznia 2015r. nr P.3121.1457.2015 w przedmiocie wymiaru podatku rolnego na 2015r. w kwocie 135 zł Skarżący w dniu 8 grudnia 2015r. w informacji w sprawie podatku od nieruchomości zadeklarowali do opodatkowania: - 500 m2 gruntu wykorzystywanego do tzw. pozostałych celów, - 81 m2 budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej - 194m2 budynku wykorzystywanego do innych celów, - 0,39 ha gruntu rolnego. Jako przyczynę uzasadniającą złożenie nowej informacji o nieruchomościach podano zajęcie części budynku na prowadzenie działalności gospodarczej od dnia 1 września 2015r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. organ I instancji wznowił z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia dla skarżącym wysokości zobowiązania podatkowego na 2013, 2014 i 2015r., stwierdzając w toku prowadzonego postępowania, że na będącej współwłasnością skarżących działce nr [...] obręb P. usytuowane są trzy budynki o łącznej powierzchni użytkowej 257,98 m2, oraz że działka nr [...] posiada klasyfikację oznaczoną symbolem B - 0.05 ha oraz Ps III - 0.39 ha. Stwierdzając, że skarżący prowadził w wymienionych latach działalność gospodarczą, organ ustalił wysokość podatku dla gruntu o pow. 500 m2 oraz dla budynku według stawek dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast grunt o pow. 0.39 ha opodatkował według stawki podatku rolnego. Decyzjami z dnia [...] lutego 2016r. nr [...] organ I instancji zmienił poprzednio wydane decyzje własne w przedmiocie wymiaru podatku rolnego za lata 2013- 2015 i ustalił nową wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym – w kwotach : 6 184zł. za 2013r., 6 184zł. za 2014r., 6 174 za 2015r. Ponadto, decyzją z dnia [...] lutego 2016r. nr [...] organ ustalił także wysokość podatku rolnego i od nieruchomości pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016, w kwocie 6 156zł. PO rozpatrzeniu odwołań skarżących, Samorządowe Kolegium Odwoławcze , decyzjami z dnia [...] czerwca 2016r. postanowiło uchylić powyższe decyzje i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na stwierdzone w toku postępowania naruszenie przepisu art. 245 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) – zwanej dalej Op. poprzez nieprawidłowe zastosowanie w sprawie trybu zmiany decyzji. W tej sytuacji, opisanymi na wstępie decyzjami z dnia [...] sierpnia 2016r. organ I instancji uchylił w całości pierwotnie wydane decyzje własne z dnia [...] stycznia 2013r., [...] stycznia 2014r. oraz [...] stycznia 2015r. w przedmiocie wymiaru podatku rolnego za lata 2013- 2015 i ustalił nową wysokość zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego – w kwotach : 6 184 zł. za 2013r., 6 034 zł. za 2014r., 6 036 za 2015r., a także ustalił wysokość tego zobowiązania na rok 2016 w kwocie 6 156 zł. W uzasadnieniach powyższych decyzji, powołując się na przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. organ stwierdził, że wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z dwoma wyjątkami nie mającymi zastosowania w sprawie, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Nie stwierdzając w toku postępowania tychże wyjątkowych przesłanek, organ zdecydował o opodatkowaniu przedmiotowych nieruchomości jako związanych z prowadzaniem działalności gospodarczej. Podkreślił, że stan techniczny budynku nie wyklucza prowadzenia działalności gospodarczej, a sam fakt posiadania ich przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem obiekty niewykorzystywane w danym momencie należy również uznać za związane z działalnością gospodarczą. Stwierdzono zatem, że wbrew pierwotnie wydanym decyzjom wymiarowym, część gruntów nie podlegała opodatkowaniu podatkiem rolnym, ale podatkiem od nieruchomości, gdyż nieruchomości te będąc w posiadaniu przedsiębiorcy były w latach 2013-2015 związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Analogiczną argumentacją poparto decyzję wymiarowa za rok 2016. W odwołaniach od wymienionych decyzji skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego tj: art. 1 a ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2014r. poz. 849) - zwanej dalej u.p.o.l. przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że prowadzenie przez osobę fizyczną działalności gospodarczej skutkuje opodatkowaniem posiadanych przez nią gruntów, budynki i budowli jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy istotne jest ustalenie czy przedmiotowe nieruchomości są rzeczywiście wykorzystywane przez przedsiębiorcę na cele związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Wnieśli o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości oraz dopuszczenie dowodu z książki ewidencji środków trwałych na okoliczność ustalenia, iż przedmiotowa nieruchomość nie jest wykorzystywana przez podatnika na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej ale stanowi majątek osobisty odwołujących oraz z umowy najmu na okoliczność ustalenia, że odwołujący wynajął część nieruchomości osobie trzeciej we wrześniu 2015 r. przy czym najem ten ma charakter najmu okazjonalnego i nie jest związany z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą. Po rozpatrzeniu powyższych zarzutów, organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone decyzje, uznając je za prawidłowe i zgodne z obowiązującym stanem prawnym, a prowadzone postępowania za prawidłowe i rzetelne. Powołując się na przepisy, art. 2 ust 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. organ podkreślił, że z samego faktu, że podatnik jest przedsiębiorcą wynika, że znajdujące się w jego władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą i w zasadzie podlegają z tego względu opodatkowaniu wyższymi stawkami podatkowymi, niż przedmioty opodatkowania o innym charakterze. Nie są uważane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jedynie takie przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, które do prowadzenia tej działalności nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych lub też służą zaspokajaniu osobistych mieszkalnych potrzeb podatnika. Termin "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", użyty przez ustawodawcę, w ocenie organu należy rozpatrywać znacznie szerzej niż termin "zajęte na prowadzenie działalności" toteż nie ma zasadniczego znaczenia okoliczność faktycznego niewykorzystywania nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej gdyż nie świadczy to o braku związku z prowadzoną działalnością. Organ podkreślił, że nieruchomości podatnika, które w jego ocenie, z uwagi na swój stan techniczny nie mogą być wykorzystywane przez niego do prowadzonej działalności gospodarczej są jednak związane z prowadzeniem tej działalności, gdyż związek taki, choć pośredni istnieje. W konsekwencji obiekt będący w posiadaniu przedsiębiorcy niewykorzystywany faktycznie wdanym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej uznaje się za związany z działalnością, bowiem definicja ustawowa nie nawiązuje do przesłanki wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą. Podkreślając status podatnika jako przedsiębiorcy, organ uznał za właściwe opodatkowanie jego nieruchomości według stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. W skargach na powyższe decyzje, podatnicy wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji, zarzucili organom istotne naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy - tj. : - art. 187 §1 Op. poprzez brak wyczerpującego rozpoznania całego materiału dowodowego i nieustosunkowaniu się do wszystkich dowodów w sprawie tj. książki ewidencji środków trwałych, umowy najmu części nieruchomości oraz oświadczeń skarżących złożonych w toku postępowania. - art. 188 Op. w zw. z art. art. 78 § 1 i 2 KPA poprzez nieustosunkowanie się do żądań skarżących w postaci przeprowadzenia dowodów z dokumentów; - art. 229 Op. w zw. z art. 136 KPA poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania, - art. 191 Op. w zw. z art. 80 KPA poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodu w postaci wypisu z Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej i pominięcie faktu ze skarżący prowadził działalność gospodarczą w innym miejscu aniżeli nieruchomość wobec której organ wydał decyzję podatkową, - art. 233 § 1 pkt 1 Op. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 KPA poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy organ ten nie wykonał zaleceń organu II instancji wskazanych w uprzednio wydanej decyzji uchylającej i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zarzucając również naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., skarżący podkreślili, że organ podatkowy nie badał nawet faktu związania przedmiotowych nieruchomości z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą i nie przeprowadził postępowania dowodowego wnioskowanego przez skarżących, poprzestając na stwierdzeniu, że samo posiadanie przez przedsiebiorcę kwalifikuje przedmiotowe nieruchomości do wyższej stawki podatkowej. Tymczasem, jak podniósł podatnik, jedynie część nieruchomości była faktycznie związana z działalnością gospodarczą, a zawiązek ten polegał na prowadzeniu działalności gospodarczej przez najemcę lokalu o powierzchni 81m2, położonego w budynku należącym do strony, z którą skarżący zawarł stosowną umowę od dnia 9 września 2015r. W ocenie skarżących wykładnia przepisów dokonana przez organy podatkowe nie jest prawidłowa, gdyż pomija całkowicie celowościową wykładnię przepisu art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. Strona zaznaczyła, że osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą występują w obrocie prawnym w dwojakiej roli – jako przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą oraz jako osoby prywatne, nabywające majątek do celów prywatnych tj. do użytku osobistego, niegospodarczego, niezwiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)- zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi. Skargi wniesione w przedmiotowej sprawie są zasadne. Przedmiot sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy kwestii uznania, czy w świetle przywołanego przepisu art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l., nieruchomość jest związana z działalnością gospodarczą jedynie z uwagi na fakt, że należy ona do osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, tj. jedynie z uwagi na fakt posiadania przez jej właściciela statusu przedsiębiorcy, bez konieczności badania faktycznego wykorzystania tej nieruchomości na cele wynikające z prowadzonej działalności bądź też potencjalnych możliwości takiego wykorzystania. Organy konsekwentnie prezentują stanowisko, wedle którego już samo posiadanie przez przedsiębiorcę nieruchomości niemieszkalnej i nieobjętej wyłączeniem ze względów technicznych, jest wystarczające dla opodatkowania jej najwyższą stawką przewidzianą dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stanowisko to odzwierciedlało przyjętą w latach ubiegłych linię orzecznictwa sądów administracyjnych. Kilkakrotnie jednak, w ubiegłych latach, Naczelny Sąd Administracyjny zwracał uwagę na konieczność odstąpienia od stosowanego dotychczas automatyzmu, zwłaszcza w przypadku osób fizycznych posiadających status przedsiębiorcy, zwracając uwagę na fakt że osoby te, w obrocie prawnym występują w dwojakiej roli – jako podmioty gospodarcze oraz jako osoby prywatne, których potrzeby osobiste, realizowane przy pomocy majątku w postaci nieruchomości, nie ograniczają się jedynie do potrzeb mieszkalnych. Sąd w składzie orzekającym podziela konstatacje Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniach wyroków wydanych w sprawach II FSK 2288/10, II FSK 32/11, II FSK 130/12 w kwestii wykładni powołanego przepisu oraz ostatecznego zakwalifikowania nieruchomości jako związanej bądź niezwiązanej z działalnością gospodarczą, na podstawie przepisu art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2016r. Sąd przychyla się do stwierdzenia, że w procesie wykładni prawa nie wolno ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu, gdyż uzyskany w ten sposób wynik wykładni, może okazać się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. Nie może zatem podzielić, wypracowanego jedynie na podstawie wykładni językowej stanowiska, że o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot posiadający status przedsiębiorcy, wpisany do rejestru przedsiębiorców, a nie sposób w jaki faktycznie jest wykorzystywana. Dotyczy to zwłaszcza nieruchomości znajdującej się w posiadaniu przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, który w obrocie prawnym występuje jednocześnie jako osoba prywatna realizująca swoje potrzeby osobiste przy pomocy posiadanego majątku, oraz jako przedsiębiorca wykorzystujący nabyty majątek do prowadzenia działalności gospodarczej. Wobec tego osoba posiadająca status przedsiębiorcy dysponuje (znajduje się w posiadaniu) majątkiem, który z jednej strony wiąże się z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, z drugiej – jest majątkiem służącym do realizacji pozamieszkaniowych potrzeb osobistych podatnika, a często również i jego rodziny. Występowanie przez osobę fizyczną w obrocie w tej dwojakiej roli uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji prawnopodatkowej na tle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w zakresie podatku od nieruchomości. Z całą pewnością intencją ustawodawcy nie było w takim przypadku opodatkowanie najwyższą stawką wszelkich nieruchomości należących do takiej osoby (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2012 r., II FSK 2288/10). Zaznaczenia wymaga również, że użyty w treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 zwrot normatywny "tej działalności" oznacza tę konkretną działalność, którą prowadzi przedsiębiorca i konkretyzuje więź pomiędzy działalnością gospodarczą przedsiębiorcy a nieruchomością będącą w jego posiadaniu w zakresie całej wykładni definicji legalnej tego przepisu. Tym samym niemożliwe jest uznanie nieruchomości lub ich części jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez uprzedniego zbadania czy nieruchomości te nie służą do zaspokajania osobistych potrzeb podatnika, czy też pozostają niezdatne do użytku gospodarczego z punku widzenia rodzaju działalności prowadzonej przez podatnika. Sąd, w składzie orzekającym, podziela pogląd, wyrażony w wyroku NSA z 18 lipca 2012 r., II FSK 32/11, że nieruchomość staje się elementem przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub można ją uznać za związaną z tym przedsiębiorstwem, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub – biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej – może być wykorzystana wprost na ten cel. Zdaniem Sądu, ujęcie nieruchomości w prowadzonej przez osobę fizyczną ewidencji środków trwałych, czy dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, albo też zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości, przesądza o jej gospodarczym przeznaczeniu. Jednakże nie są to jedyne kryteria decydujące o takiej kwalifikacji np. gruntu czy też budynku. Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że mogą być one wykorzystywane na ten cel. W żadnym razie warunków takich nie spełnia nieruchomość (budynek czy też grunt) przeznaczona na realizację niegospodarczych osobistych celów życiowych podatnika. Tym samym za zasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015r. w wyniku błędnej jego wykładni, polegającej na uznaniu, że o tym czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot posiadający status przedsiębiorcy, wpisany do rejestru przedsiębiorców. Kluczowe znaczenie dla ustalenia prawidłowej stawki podatku właściwej dla nieruchomości podatnika, ma ustalenie, czy przedmiotowa nieruchomość jest związana z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącego. Okoliczność ta implikuje konieczność przeprowadzenia szerzej zakrojonego postepowania dowodowego aniżeli ustalenie jedynie stanu posiadania nieruchomości oraz statusu przedsiębiorcy jej właściciela. W związku z tym, za uzasadnione należy uznać podniesione w skargach zarzuty naruszenia przepisów postepowania tj. art. 187 §1 Op., art. 188 Op., art. 191 Op. art. 229 Op., poprzez nieustalenie okoliczności mających kluczowe znaczenie dla orzeczenia w sprawie. Rozpoznając ponownie kwestie opodatkowania przedmiotowych nieruchomości za lata 2013-2015, organ dokona stosownych ustaleń faktycznych i zbada czy w świetle kryteriów przedstawionych wyżej w ramach wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015r. można uznać, że istnieje więź pomiędzy daną działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącego, a nieruchomością podlegającą opodatkowaniu. Dopiero te ustalenia faktyczne umożliwią ocenę czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości. Organ zbada czy skarżący wprowadził przedmiotową nieruchomość do ewidencji środków trwałych, czy dokonywał odpisów amortyzacyjnych, czy wliczył jakiekolwiek wydatki poniesione na rzecz nieruchomości w poczet kosztów uzyskania przychodu z działalności, czy wliczył w koszty prowadzonej działalności gospodarczej jakiekolwiek nakłady remontowe bądź modernizacyjne. W sprawie dotyczącej skargi na decyzję organu podatkowego ustalającą podatek za 2016r., Sąd nie oparł się na wyżej zaprezentowanej wykładni art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż przepis ten z dniem 1 stycznia 2016r. zmielił brzmienie, czyniąc wyżej wymienione konstatacje nieuzasadnionymi na gruncie nowego stanu prawnego. Nie mniej jednak Sąd uwzględnił skargę, dopatrując się istotnych uchybień w prowadzonym w sprawie postępowaniu, powodujących, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I, w podatku na rok 2016, nie poddaje się kontroli sądu. W aktach sprawy brakuje bowiem dokumentów źródłowych, na które powołują się organu obu instancji, w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji, wobec czego nie sposób zweryfikować rzetelności dokonanych przez te organy ustaleń faktycznych. W uzasadnieniach obu decyzji organy podatkowe odwołują się bowiem do informacji o nieruchomościach rzekomo złożonej przez podatników w dniu 19 stycznia 2016r. – co sugeruje zmianę stanu faktycznego przedmiotowej nieruchomości od tej daty - oraz złożonych przez podatników w dniu 10 lutego 2016r. oświadczeń dotyczących przedmiotowych nieruchomości wraz z załączonym do pisma odpisem z księgi wieczystej, przesądzającym w kwestii własności opodatkowanej nieruchomości. Dokumenty te jednak nie znajdują się w aktach sprawy. Zamiast tychże, akta sprawy zawierają informacje o nieruchomościach złożone przez podatników w dniu 8 grudnia 2015r., dotyczące stanu nieruchomości ulegającego zmianie od grudnia 2012r, oraz od września 2015r. Skoro organ powołuje się na późniejsze informacje o nieruchomościach, należy domniemywać, że stan faktyczny czy też prawny badanych nieruchomości uległ zamianie. Nie sposób jednak ostatecznie stwierdzić czy zmiany rzeczywiście nastąpiły i w jakim zakresie. O ile nie ma powodu do kwestionowania powierzchni badanych budynków, ustalonej w toku dokonanych oględzin nieruchomości, nie sposób założyć a’ priori, że w stanie faktycznym czy też prawnym badanych nieruchomości nie zaszły inne zmiany, mające istotny wpływ na wymiar podatku. Należy zauważyć, że wypis z rejestru gruntów zalegający w aktach sprawy, również dotyczy okresu sprzed daty złożonej przez podatników informacji o nieruchomościach. Skoro zatem w aktach sprawy nie znajdują się oświadczenia i informacje złożone przez podatników, na które powołuje się organ w treści wydanych decyzji, nie sposób zweryfikować czy ustalenia organów podatkowych zostały poczynione w sposób kompletny, rzetelny i umożliwiający stronom czynny udział w prowadzonym wobec nich postępowaniu. Tym samym, nie jest możliwe prawidłowe dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. W ponownie prowadzonym postępowaniu, organ uzupełni materiał dowodowy przedmiotowej sprawy, dokona stosownych ustaleń faktycznych oraz zbada status prawny nieruchomości zgodnie z brzmieniem przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o treść art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.