I SA/Rz 931/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2015 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi E. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) sierpnia 2014 r., nr (...), w przedmiocie określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., w związku z wnioskiem skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego postanawia oddalić wniosek. Skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie dla niego doradcy podatkowego. Składając oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym skarżący podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, która podobnie jak on utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego. Łączna wysokość miesięcznych dochodów małżonków wynosi 3 115,51 zł netto. Oprócz tego skarżący zadeklarował, że nie posiada żadnego majątku, oszczędności ani dodatkowych źródeł dochodu. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący podkreślił, że jego stan zdrowia nie pozwala mu na samodzielne reprezentowanie swoich interesów w sprawie. Nadmienił również, że obawia się dodatkowych kosztów sądowych, np. kosztów sporządzenia opinii biegłego. Z tego więc względu zdecydował się wystąpić o przyznanie prawa pomocy. W sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego skarżący zaznaczył, że podtrzymuje swoje wcześniejsze twierdzenia odnośnie wysokości wydatków w jego gospodarstwie domowym (łączna ich suma wynosi 3 100 zł). Przedłożył także oświadczenie o swojej sytuacji finansowej, składane organom skarbowym, w treści którego przedmiotowe wydatki obejmują następujące pozycje: wydatki mieszkaniowe – 1 100 zł, ubezpieczenie samochodu 200 zł, wydatki na ochronę zdrowia 250 zł, wyżywienie – 1 100 zł, inne wydatki (środki czystości, odzież) – 450 zł. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 315 zł, którą to kwotę skarżący uiścił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, ze zm. zwanej dalej: P.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Uzyskanie więc wsparcia w takim zakresie przysługiwać będzie osobom żyjącym w ubóstwie, tj. takim, które nie są w stanie zaspokoić swoich potrzeb bytowych lub mogą to uczynić jedynie w minimalnym zakresie. Nie można jednak tego powiedzieć o skarżącym, w którego gospodarstwie domowym łączy dochód przekracza kwotę 3 000 zł. Środki te bez wątpienia pozwalając na zaspokojenie wszystkich niezbędnych potrzeb bytowych, a także poczynienie pewnych oszczędności. Uzasadniając wniosek o prawo pomocy skarżący zaznaczył, że całość jego dochodów oraz dochodów jego małżonki pochłaniają wydatki bytowe, których wysokość wynosi około 3 100 zł. Wykaz przedmiotowych wydatków przedłożył wraz ze sprzeciwem od postanowienia referendarza sądowego. Analizując strukturę tych wydatków stwierdzić należy, że została ona przedstawiona w sposób dość ogólnikowy, gdyż za wyjątkiem wydatków mieszkaniowych, odnośnie których wyszczególniono wszystkie ich składniki, w przypadku pozostałych wydatków nie wskazano szczegółowego przeznaczenia wydatkowanych na nie środków. Chodzi tu o takie pozycje jak: inne wydatki, wydatki na ochronę zdrowia. Niezależnie jednak od powyższego w tym miejscu należy podkreślić, że ani konkretny rodzaj wydatków, ani też ich wielkość nie może z góry przesądzać o zasadności przyznania stronie prawa pomocy. Instytucja prawa pomocy służy bowiem zabezpieczeniu stronie środków na pokrycie podstawowych i niezbędnych potrzeb bytowych, a nie utrzymaniu jej określonego standardu życia. Konieczność partycypowania w kosztach postępowania sądowego z reguły wymagać będzie poczynienia pewnych oszczędności i jeżeli ich zakres nie uszczupli środków koniecznego utrzymania strony bądź jej domowników, przyznanie prawa pomocy będzie nieuzasadnione. W niniejszej sprawie skarżący opłacił wpis od skargi, co świadczy o tym że wydatki bytowe, wbrew jego twierdzeniom, nie pochłaniają całości jego dochodów, w związku z tym nie wymaga on wsparcia ze środków publicznych. W związku z powyższym, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy chociażby w zakresie częściowym. Z tego więc względu Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a., oddalił jego wniosek o przyznanie prawa pomocy.