I SA/Rz 937/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska SO del. Tomasz Smoleń /spr./ Protokolant st.sekr.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 21 września 2010 r. sprawy ze skargi R. N. i H. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej - uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] - I SA/Rz 937/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...].10.2009r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania H. N. i R. N. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].06.2009r. znak [...] w sprawie odmowy umorzenia zaległości w podatku od posiadania psów w 2007r. oraz zaległości z tytułu opłat od posiadania psów za lata 2008 i 2009 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjętą decyzję Kolegium przedstawiło motywy dla których należało utrzymać w mocy decyzję organu I instancji uznając, że organ podatkowy w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające w którym ustalił i ocenił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności z zachowaniem reguły swobodnej oceny dowodów. W związku z powyższym skład orzekający stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ odwoławczy nie ma podstaw do ingerowania w treść rozstrzygnięcia przyjętego przez Prezydenta Miasta K. w ramach przysługującego mu uznania administracyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Kolegium złożyły H. N. i R. N. wnosząc o uchylenie decyzji z dnia [...].10.2009r. znak: [...], zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżące stwierdziły, że organy podatkowe nie wyjaśniły wystarczająco wszystkich okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy na które wskazuje art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Zdaniem ich w niniejszej sprawie zarówno organ I jak i II instancji skoncentrowały się jedynie na ustaleniu i wyjaśnieniu czy zachodzi "ważny interes podatnika" a całkowicie zignorowały kwestię "interesu publicznego". Zdaniem skarżących na istnienie "interesu publicznego" w przedmiotowej sprawie wskazuje fakt, iż posiadany przez nich pies był wzięty ze schroniska. Zwracają również uwagę, że zapewnienie opieki bezdomnym psom jest zadaniem własnym gminy oraz, że Rada Miasta K. przyjęła uchwałę w sprawie wyłapywania bezdomnych psów na terenie miasta K. oraz przyjęła program zapobiegania bezdomności zwierząt. Ich zdaniem powoduje to niespójność pomiędzy działaniami organów samorządowych miasta, gdyż z jednej strony zachęcają obywateli do brania psów ze schroniska a z drugiej strony obciąża się osoby biorące psy ze schroniska taką samą opłatą jak innych posiadaczy psów. Dlatego też zdaniem skarżących organy podatkowe winny w przedmiotowej sprawie ustalić i wyjaśnić pojęcie interesu publicznego mając na uwadze przepisy wynikające z ustawy o ochronie zwierząt. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonego do Sądu aktu nie jest związany skargą to znaczy rodzajem i treścią podniesionych zarzutów a także jej wnioskami (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej w skrócie p.p.s.a.). Skarga jest zasadna ale z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Z akt sprawy bezspornie wynika, iż w toku prowadzonego postępowania o umorzenie zaległości w podatku od posiadania psów za lata 2007, 2008 i 2009 Prezydent Miasta K. wszczął postępowanie podatkowe z urzędu w sprawie określenia wysokości podatku od posiadania psów za rok 2007 i 2008. Na podstawie pisma z dnia 24.07.2009r. (K-2 akt administracyjnych) kierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. ustalono, iż H. N. i R. N. złożyły odwołanie od decyzji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej od posiadania psów za lata 2007, 2008 i 2009 a także od decyzji określających wysokość podatku od posiadania psów za rok 2007 jak i od decyzji określającej wysokość tegoż podatku za rok 2008. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w sprawie prowadzonej pod sygn. akt I SA/Rz 937/09 rozpoznawał skargę H. N. i R. N. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego od posiadania psów za 2008 rok. W sytuacji gdy nie zostały zakończone sprawy dotyczące określenia wysokości opłat od wysokości opłat od posiadania psów za poszczególne lata to nie zostało ustalone kto w jakiej wysokości i za jaki okres jest zobowiązany do uiszczenia opłaty za posiadanie psa. Dlatego też prowadzenie przez organ postępowania i rozstrzyganie spraw dotyczących umorzenia powyższych opłat jest przedwczesne. Ponadto należy zauważyć, że postępowanie w sprawie umorzenia zaległości podatkowych organy prowadzą w stosunku do H. N. i R. N. w jednym postępowaniu. Zgodnie z art. 166 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. nr 5, poz. 60 ze zm. zwanej w skrócie Ordynacją) w sprawach w których prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ podatkowy, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. W ocenie Sądu przesłanki wszczęcia i prowadzenia jednego postępowania nie zostały spełnione. W sprawie o umorzenie zaległości podatkowych w oparciu o art. 67a Ordynacji organ podatkowy winien ustalić stan faktyczny indywidualny dla każdej ze stron i ocenić go przez pryzmat ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Sytuacja faktyczna każdej ze stron może być odmienna, a ich interes rozbieżny. Z powyższych względów należało uznać, iż organy podatkowe naruszyły prawo procesowe dlatego też w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.