I SA/Rz 937/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej . z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych - postanawia - odrzucić skargę. W. S. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika-radcę prawnego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] określającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 152.151,00 zł W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału I z dnia 24 listopada 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącej radcę prawnego – J. P. do złożenia pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie lub przed sądami administracyjnymi, aktualnego na dzień złożenia skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi awizowano po raz pierwszy w dniu 1 grudnia 2016 r. W dniu 9 grudnia 2016 r. przesyłkę awizowano powtórnie, a następnie zwrócono ją do Sądu z adnotacją "nie podjęto w terminie". Skoro zatem pełnomocnik skarżącego przesyłki nie odebrał, należało ją uznać za doręczoną z upływem 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej tj. z dniem 15 grudnia 2016 r. W tej sytuacji termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 22 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej "p.p.s.a.", strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Artykuł 37 § 1 p.p.s.a. określa natomiast, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Podnieść przy tym należy, że chodzi tutaj o pierwszą czynność procesową z udziałem tego pełnomocnika; może to być czynność polegająca na wszczęciu postępowania przez wniesienie skargi lub kolejna czynność dokonana przez tego pełnomocnika, który w trakcie trwania postępowania wstąpił do sprawy. Jeżeli wymóg ten nie zostanie zachowany przez pełnomocnika wnoszącego pismo w sprawie, sąd, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., traktuje to uchybienie jako brak formalny pisma i wzywa pełnomocnika do jego uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, w przypadku zaś skargi - pod rygorem jej odrzucenia. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W świetle przywołanych wyżej unormowań nie budzi wątpliwości, że warunkiem nadania skardze dalszego biegu na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej było złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi jak również uiszczenie wymaganego wpisu od skargi. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest bowiem uiszczenie wpisu sądowego. Zgodnie bowiem z art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Skarga jest zaś pismem wszczynającym postępowanie w myśl art. 230 § 2 p.p.s.a. Brak wpisu uniemożliwia sądowi podjęcie jakiejkolwiek czynności. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z uwzględnieniem § 2, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W przypadku, gdy pismem jest skarga, pod rygorem jej odrzucenia – art. 220 § 3 p.p.s.a. Pomimo prawidłowo doręczonego wezwania pełnomocnik strony skarżącej nie uzupełnił braków fiskalnych skargi. Nie uzupełniono również braków formalnych skargi. Wobec powyższego, skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 220 § 3 p.p.s.a. należało odrzucić.