I SA/Rz 948/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń / spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015r. spraw ze skarg J. K. i T. K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2014r. - nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok, - nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok 1) stwierdza nieważność zaskarżonych decyzji, 2) określa, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących J. K. i T. K. solidarnie kwotę 594 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonymi decyzjami Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], [...] odmawiające J. i T. K. (dalej: Skarżącym) stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. i 2011 r. Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonych decyzji Skarżący zwrócili się do Urzędu Skarbowego o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 i 2011 r. wskazując, że Wojskowa Agencja Mieszkaniowa wypłacając T. K. świadczenie mieszkaniowe, bezzasadnie pobierała zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych w sytuacji, gdy świadczenia mieszkaniowe na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 47 c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz.U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm.) – dalej określanej jako ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, były wolne od podatku. Naczelnik Urzędu Skarbowego, odmówił stwierdzenia nadpłat. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że wypłacone w 2010 r. i 2011 r. na podstawie ustawy z dnia 22.06.1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.) świadczenia mieszkaniowe nie wypełniają dyspozycji art. 21 ust. 1 pkt 47c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uprawniającego do zwolnienia z podatku, a zatem otrzymane przez T. K. świadczenie mieszkaniowe, podlegało opodatkowaniu. Decyzje zostały doręczone pełnomocnikowi Skarżących w dniu 27 maja 2014 r. W decyzjach zostało zamieszczone pouczenie o sposobie i terminie ich zaskarżenia. W dniu 9 czerwca 2014 r. pełnomocnik Skarżących nadał, za pośrednictwem operatora publicznego Inpost sp. z o.o., odwołania od powyższych decyzji, które wpłynęły do organu w dniu 12 czerwca 2014 r. Po rozpoznaniu odwołań Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał zaskarżone decyzje w mocy. Decyzje zostały zaskarżone do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po połączeniu spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)- dalej w skrócie: P.p.s.a., sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, pkt 2: stwierdzi nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w czyści, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie naruszył przepisy skutkujące nieważnością postępowania - rozpoznał odwołania wniesione z uchybieniem terminu. Zgodnie z art. 223 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej określana, jako Ordynacja podatkowa: odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zgodnie z kolei z art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej: termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. poz. 1529) – dalej określanej jako: Prawo pocztowe. W związku z powyższym należy odnieść się do regulacji zawartych w wyżej powołanej ustawie, w której określono zasady świadczenia usług pocztowych w obrocie krajowym i zagranicznym (art. 1), a operatora pocztowego zdefiniowano jako przedsiębiorcę uprawnionego do świadczenia tych usług, na podstawie wpisu do rejestru operatorów pocztowych (art. 3 pkt 12), zaś operatora wyznaczonego – jako operatora pocztowego zobowiązanego do świadczenia usług powszechnych (art. 3 pkt 13). Zgodnie z wcześniej cytowanym art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, jedynie nadanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe, jest równoznaczne z zachowaniem terminu, a tym wyznaczonym operatorem pocztowym jest w okresie 3 lat od dnia 1 stycznia 2013r. Poczta Polska S.A. (art. 178 ust. 1 w związku z art. 192 tejże ustawy). Tymczasem jak wynika z akt sprawy odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego zostały nadane za pośrednictwem operatora publicznego – Inpost Sp. z o.o. w dniu 9 czerwca 2014 r., zaś doręczone organowi w dniu 12 czerwca 2014 r. W tym przypadku zatem o zachowaniu terminu decydować będzie data doręczenia organowi odwołania, a nie data jego nadania. Skoro decyzje organu I instancji zostały doręczone pełnomocnikowi w dniu 27 maja 2014 r., to 14 dniowy termin do wniesienia odwołań upływał w dniu 10 czerwca 2014 r., a zatem doręczenie organowi odwołania w dniu 12 czerwca 2014 r. należy uznać za wniesione z uchybieniem terminu. Zachowanie ustawowego terminu dokonania czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest warunkiem jej skuteczności. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy jest zatem obowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Rozpoznanie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa ( art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej), oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. O zwrocie kosztów sądowych, na które złożyły się wpisy sądowe w łącznej wysokości 200 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 360 zł. a także opłaty od udzielonych pełnomocnictw -34 zł., Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a. i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ( Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ). W przedmiocie wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a.