I SA/Rz 948/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 19 października 2015 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) lipca 2015 r., nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia (...) stycznia 2013 r., nr (...), odnośnie określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2008 r. - postanawia – 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 (dwieście) złotych. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy Prezydent Miasta, decyzją z dnia (...) stycznia 2013 r., nr (...), określił K. C. – zwanemu dalej skarżącym, zobowiązanie podatkowe od środków transportowych, za 2008 r., od samochodu ciężarowego o nr rej. (...), w wysokości 1 220 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od wyżej opisanego rozstrzygnięcia, utrzymało je w mocy, decyzją z dnia (...) marca 2013 r., nr (...). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. I SA/Rz 370/13, które stało się prawomocne od dnia 23 lipca 2013 r., odrzucił skargę K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) marca 2013 r., nr (...). Wnioskiem z dnia 17 listopada 2014 r. skarżący zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta, z dnia (...) stycznia 2013 r., nr (...), podnosząc że dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej już decyzją Prezydenta Miasta z dnia (...) lutego 2012 r., nr (...), którą określono mu zobowiązanie podatkowe od środków transportowych za 2008 r., od samochodu o nr rej. (...), w kwocie 1 220 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia (...) kwietnia 2015 r., nr (...), odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta, z dnia (...) stycznia 2013 r., nr (...). W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia stwierdzono, że decyzja na którą skarżący powołał się we wniosku o stwierdzenie nieważności, tj. decyzja Prezydenta Miasta z dnia (...) lutego 2012 r., nr (...), mająca rozstrzygać już wcześniej sprawę jego opodatkowania podatkiem od środków transportu za 2008 r., została wyeliminowana z obrotu prawnego, decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) listopada 2012 r. W związku z tym konieczne się stało wydanie kolejnej decyzji w sprawie podatku od środków transportu, co nastąpiło decyzją Prezydenta Miasta z dnia (...) stycznia 2013 r., nr (...). Rozpatrując odwołanie skarżącego od własnej decyzji, z dnia (...) kwietnia 2015 r., nr (...), (w treści rozstrzygnięcia podano, że chodzi o decyzję z dnia (...) maja 2015 r., nr (...), jednakże jak wynika z kserokopii tej decyzji, zalegającej w aktach administracyjnych sprawy, nosi ona datę (...) kwietnia 2015 r.) odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta, z dnia (...) stycznia 2013 r., nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 15 czerwca 2015 r., nr (...), uchyliło własne rozstrzygnięcie i "przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia", powołując się na uchybienia natury procesowej. Następnie, dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia (...) lipca 2015 r., nr (...), umorzyło postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności, jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia podano, że bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania wynika z tego, że w obrocie prawnym brak jest decyzji podatkowej, co do której podjęto postępowanie o stwierdzenie nieważności. W przedmiotowym rozstrzygnięciu (decyzji z (...) lipca 2015 r.) zamieszczono pouczenie, że jest ono ostateczne w administracyjnym toku instancji, w związku z czym przysługuje od niego skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, w terminie 30 dni, za pośrednictwem organu. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 lipca 2015 r., nr (...), wniósł skarżący, domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji. Uzasadniając swoje żądanie skarżący stwierdził, że wbrew stanowisku organu, nie chodziło mu o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z 2012 r., lecz roku 2013, która pozostaje w obrocie prawnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) lipca 2015 r., nr (...), umarzające postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z (...) stycznia 2013 r., wydana po wcześniejszym uchyleniu (decyzją z dnia 15 czerwca 2015 r.) przez ten organ własnej decyzji z dnia 29 kwietnia 2015 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z art. 248 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Dz. U. 2012 r. poz. 749, ze zm., zwanej dalej Ordynacją podatkową) właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest minister właściwy do spraw finansów publicznych, dyrektor izby skarbowej, dyrektor izby celnej lub samorządowe kolegium odwoławcze, jeżeli decyzja została wydana przez ten organ. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia (...) stycznia 2013 r., nr (...), która nie jest ostateczna w administracyjnym toku instancji, a więc w myśl art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej nie może być wzruszona w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności. Decyzja ta, w następstwie rozpoznania odwołania skarżącego została bowiem utrzymana w mocy przez organ odwoławczy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z (...) marca 2013 r., nr (...), które to rozstrzygnięcie ma charakter ostateczny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrzyło jednak wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia (...) stycznia 2013 r., odmawiając jego uwzględnienia, decyzją z dnia 29 kwietnia 2015 r. Od tego właśnie rozstrzygnięcia (decyzji z dnia 29 kwietnia 2015 r., nr (...)) skarżącemu przysługiwało odwołanie, na podstawie art. 221 Ordynacji podatkowej, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które rozpoznając sprawę jako organ odwoławczy, winno w tym zakresie odpowiednio stosować przepisy o postępowaniu odwoławczym. Rozpatrując przedmiotowe odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z (...) czerwca 2015 r., nr (...), będąc uprawnionym, wobec stwierdzenia uchybień proceduralnych, na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 a Ordynacji podatkowej do wydania orzeczenia reformatoryjnego, ostatecznego w administracyjnym toku instancji, pomimo niestwierdzenia naruszenia przepisów o właściwości oraz wobec braku konieczności przeprowadzenia w sprawie postępowania dowodowego, uchyliło własne rozstrzygnięcie i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, czyli de facto samemu sobie. Działanie takie, niezasadne na gruncie obowiązującego prawa (z uwagi na brak ustawowych podstaw przekazania sprawy, o których mowa w art. 233 § 1 pkt 2 b i § 2 Ordynacji podatkowej, a także fakt, że art. 221 Ordynacji podatkowej, do postepowań w których odwołanie rozpatruje ten sam organ, nakazuje stosować przepisy o postepowaniu odwoławczym jedynie odpowiednio) sprawiło, że całe postepowanie zostało w istocie cofnięte do etapu pierwotnego rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności (czyli do I instancji). W efekcie tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając w dniu (...) lipca 2015 r. decyzję umarzająca postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności, wydało rozstrzygnięcie, na które stronie służy odwołanie, na podstawie art. 221 Ordynacji podatkowej, do tego samego organu – czyli Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Tak więc decyzja ta nie jest ostateczna w administracyjnym toku instancji, dlatego też, wbrew pouczeniu w niej zamieszczonemu, skarżącemu nie służy prawo do wniesienia na nią skargi do Sądu. Jak stanowi bowiem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepis art. 52 § 2 P.p.s.a. precyzuje natomiast, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W tym miejscu dodać należy, że wadliwe pouczenie, co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie kreuje takiego uprawnienia po stronie pouczonej o tym prawie. Niemniej jednak, zgodnie z art. 214 Ordynacji podatkowej stronie nie może szkodzić błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia. Oznacza to, że nie może ona zostać pozbawiona prawa do wniesienia odwołania, pomimo upływu ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Mając na uwadze powyższe stwierdzić więc należy, że wobec niewyczerpania środków zaskarżenia skarga K. C. jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., który stanowi, że Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W związku z tym orzeczono jak w sentencji. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy