I SA/Rz 95/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku K. M. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) grudnia 2014 r., nr (...), w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności do zwrotu, w wysokości 878,47 złotych - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy, poprzez ustanowienie dla niego adwokata. W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym zadeklarował, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, a ich łączne dochody z tytułu pobieranych świadczeń emerytalnych wynoszą 3 500,00 zł miesięcznie brutto. Jeżeli chodzi o zgromadzony majątek to skarżący wyjaśnił, że posiada dom o pow. 98,7 m2, a także nieruchomość rolną o pow. 1,35 ha. Jak zadeklarował w oświadczeniu majątkowym, jest on współwłaścicielem tych przedmiotów majątkowych w 840/2139 części. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosił 100 zł. Jak stanowi art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący nie jest w stanie samodzielnie ponieść kosztów skorzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Wraz z małżonką dysponuje on bowiem stałym i pewnym dochodem, w wysokości 3 500 zł miesięcznie brutto, jest też współwłaścicielem gospodarstwa rolnego, przedstawiającego określoną wartość ekonomiczną. W tej sytuacji, nie sposób jest stwierdzić, że wymaga on wsparcia ze środków publicznych, które co do zasady przysługuje osobom żyjącym w ubóstwie, dla których konieczność poniesienia określonych kosztów postępowania, wiązałaby się z pozbawieniem środków koniecznego utrzymania. Niezależnie od powyższego w tym miejscu należy zaznaczyć, że przymus adwokacki, odnośnie sporządzenia skargi kasacyjnej, nie jest przesłanką przyznania prawa pomocy. Uzyskanie tego rodzaju ulgi zależy bowiem jedynie od sytuacji materialnej wnioskodawcy i jego możliwości płatniczych, a w niniejszym przypadku nie uzasadnia ona uwzględnienia wniosku. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.