I SA/Rz 95/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Włoch po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 kwietnia 2018 r. wniosku K. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej . z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podatku dochodowego za 2008 r. -postanawia- wstrzymać wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2014 r. nr [...]. K. K. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podatku dochodowego za 2008 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] i utrzymującej ją w mocy decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2014 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że istnieje ryzyko utraty płynności finansowej i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody. Nadmienił, że w toku prowadzonej egzekucji Naczelnik Urzędu Skarbowego zajął i zbył różnego rodzaju ruchomości należące do skarżącego oraz składniki jego wynagrodzenia i przysługujące mu wierzytelności oraz ich ekspektatywy. Obecnie przedmiotem zajęcia i wyceny jest szereg nieruchomości pozostających w jego własności lub współwłasności. Niemniej jednak wartość tych składników stanowi jedynie niewielka część egzekwowanego podatku. Wskazał, że ostatnim a zarazem zasadniczym majątkiem skarżącego, przeciwko któremu niebawem zostanie skierowana egzekucja są akcje otrzymane po likwidowanej spółce z o.o. Są to akcje "A" S.A. w R. Wskazana spółka zatrudnia łącznie w różnych formach ok. 200 osób. Skarżący podkreślił, że jest jej jedynym udziałowcem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi, może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem we wskazanych sytuacjach szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony. O trudnych do odwrócenia skutkach decyzji mówić można w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych następstw decyzji, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex Polonica nr 1241556). Mając na uwadze treść przytoczonego wyżej przepisu, a także sytuację skarżącego opisaną we wniosku o wstrzymanie, stwierdzić należy, że spełnia on przesłanki do uzyskania ochrony tymczasowej, w postaci wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 1 października 2014 r. nr IS-PDPMOZ/2-4117/60/2013. Przedmiotowa ocena wiąże się z tym, że wartość wskazanego zobowiązania jest bardzo wysoka, tak więc jego realizacja, jeszcze przed prawomocnym zakończeniem sprawy, mogłaby doprowadzić do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, o której to wspomniała on w uzasadnieniu swojego wniosku. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżący spełnia warunki uzyskania ochrony tymczasowej. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.