I SA/Rz 952/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015r. sprawy ze skargi T. F. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2014r. nr [...] w przedmiocie płatności na zalesianie gruntów rolnych - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania T. F. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] maja 2014 roku o stwierdzeniu wydania decyzji o przyznaniu T. F. płatności na zalesianie gruntów rolnych z naruszeniem prawa (decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...]). Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołano art. 10 §1, art. 111 § 1, art. 138 §1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 5 art. 146 § 1, art. 151 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 10 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r., Nr 98, poz. 634 ze zm.), §3 ust. 1, § 4 ust. 1, ust. 2, ust. 3, § 9 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 187, poz. 1929, ze zm.), art. 23, art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2008 r. str. 18 ze zm.), § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 200Ir. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. nr 38, poz. 454). W toku postępowania administracyjnego ustalono że, Skarżący T. F. w roku 2005 wnioskował o przyznanie mu płatności na zalesianie gruntów rolnych, wskazując we wniosku powierzchnię przeznaczoną do zalesienia - 0.77 ha, oznaczoną w treści wniosku jako działka A, składająca się z części działek ewidencyjnych nr 605/5 i 607 obręb 0007 P. B.. Po dokonanym zalesieniu, wnioskodawca złożył oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia, do którego dołączył zaświadczenie z Nadleśnictwa K. potwierdzające ten fakt. W związku z tym Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa opisana na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...] przyznał wnioskodawcy płatność na zalesianie gruntów rolnych obejmujące : 1. wsparcie na zalesianie w wysokości 3850 zł płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia. 2. Premię pielęgnacyjną w wysokości 323,40 zł płatną corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. 3. Premię zalesieniową w wysokości 277.20 zł., płatną corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. Przedmiotowa decyzja została prawidłowo doręczona a środki finansowe zostały przekazane na rachunek bankowy wskazany przez producenta rolnego. Strona nie wnosiła odwołania. W latach 2007 -2010 wnioskodawca składał wnioski o wypłatę kolejnych premii pielęgnacyjnych i zalesieniowych przyznanych na mocy powołanej decyzji. W październiku 2006r. wnioskodawca zgłosił do Biura Powiatowego ARiMR uszkodzenie w uprawie leśnej spowodowane suszą. W odpowiedzi organ poinformował wnioskodawcę o konieczności zgłoszenia szkód do nadleśnictwa, które opracowało plan zalesienia w celu otrzymania sadzonek służących do uzupełnienia wypadów powstałych w wyniku suszy. Następnie w grudniu 2009r. wnioskodawca poinformował Kierownika Biura Powiatowego o stratach w uprawie leśnej na skutek nadmiernych opadów mokrego śniegu - na formularzu ..Zgłoszenia uszkodzeń powstałych w wyniku ekstremalnych zjawisk naturalnych powstałych w uprawie leśnej". Decyzją [...] września 2010 r. nr [...] Starosta przekwalifikował z urzędu, grunt rolny będący własnością wnioskodawcy, oznaczony jako działki nr 605/5 i 607 położony w miejscowości P. B., gmina C., na grunt leśny – jednakże przekwalifikowanie to dotyczyło mniejszej powierzchni niż zadeklarowana do zalesienia. W dniu 3 kwietnia 2012r. na nieruchomości wnioskodawcy przeprowadzono kontrolę na miejscu, w wyniku której ustalono uchybienia dotyczące powierzchni kompleksu leśnego "A" o powierzchni deklarowanej we wniosku 0,77 ha. Powierzchnia zmierzona przez inspektorów terenowych wynosiła 0,50 ha. W protokole z czynności kontrolnych stwierdzono, że zadeklarowana powierzchnia całkowita zalesienia jest mniejsza niż powierzchnia całkowita stwierdzona oraz że producent rolny nie posiada planu zalesieniowego. Oryginał planu, zgodnie z oświadczeniem, kontrolowanego został przesłany do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie przekwalifikowania gruntu rolnego na leśny. (Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1763/11 ostatecznie oddalił skargę kasacyjną T. F. od wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 24 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 29/11 oddalającego skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2010r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z [...] września 2010r. nr [...] o częściowym przekwalifikowaniu gruntu rolnego na leśny). W związku z wynikami kontroli na miejscu Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie przyznania wnioskodawcy w 2006r. płatności na zalesianie gruntów rolnych. Wydana w ramach tego postępowania decyzja z dnia [...] stycznia 2013 nr [...] o stwierdzeniu wydania decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 roku o przyznaniu płatności na zalesienie gruntów rolnych z naruszeniem prawa, została uchylona decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego z dnia [...] marca 2013r. nr [...]. Po ponownych rozpatrzeniu sprawy Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dniu [...] maja 2014 roku wydał decyzją [...] o stwierdzeniu wydania decyzji [...] z dnia [...] czerwca 2006 roku o przyznaniu płatności na zalesienie gruntów rolnych z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał na ujawnienie podczas kontroli na miejscu nieznanej wcześniej organowi okoliczności dotyczącej obszaru dokonanego zalesienia niezgodnego z pierwotnym planem. Okoliczność ta stanowiłaby podstawę uchylenia poprzednio wydanej decyzji o przyznaniu płatności na zalesianie, gdyby nie fakt, że od doręczenia tejże decyzji upłynął okres 5 lat i zgodnie z art. 146 § 1 w zw. z art. 145 §1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.)- zwanej dalej KPA, po upływie zakreślonych w ustawie terminów nie można w wyniku wznowienia postępowania uchylić uprzednio wydanej decyzji, a jedynie można stwierdzić jej wydanie z naruszeniem przepisów prawa, stosownie do art. 151 § 2 KPA. Organ zauważył, że obszar dokonanego zalesienia stwierdzony w wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu wyniósł 0,50 ha podczas gdy zadeklarowana powierzchnia zalesienia to 0,77 ha. Stosunek procentowy zawyżenia powierzchni zalesienia do faktycznego zalesienia wynosi zatem 54% co oznacza, że zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 479/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009 (Dz.U. WE nr L141 z 30.04.2004 . str. 18 ze zm.) płatności na zalesianie gruntów rolnych w przedmiotowej sprawie powinny zostać odmówione, gdyż różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20 %. Odnosząc się do podniesionych przez stronę zarzutów w kwestii prawidłowości pomiaru dokonanego w ramach kontroli na miejscu, organ podkreślił, że kontrola na miejscu wykonana była metodą GPS dopuszczoną na mocy art. 29 rozporządzenia Komisji ( WE ) nr 479/2004 z tolerancją błędu +/- 0,05ha. Na mocy powołanego przepisu państwa członkowskie mogą korzystać z systemów teledetekcji oraz technik globalnego systemu nawigacji satelitarnej. Tolerancja takiego pomiaru, zgodnie z art. 30 wymienionego rozporządzenia, jest określona przy uwzględnieniu 1,5 metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej, przy czym maksymalna tolerancja w odniesieniu do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1ha. W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący podkreślił, że dokonane przez niego zalesienie w czasie jego wykonania zgodne było zarówno z planem zalesienia jak i składanym wnioskiem i dotyczyło powierzchni 0,77 ha. W okresie późniejszym jednak z uwagi na suszę w 2006r. oraz intensywne opady śniegu w 2009r. wystąpiły znaczne szkody prowadzonej uprawie. W 2006r. uschły wszystkie sadzonki sosny na łącznym obszarze 0,28 ha, które to szkody zgłoszone zostały właściwym organom w czasie ich wystąpienia, w 2009r. natomiast, na skutek intensywnych opadów śniegu uszkodzone zostały nasadzenia uzupełniające wykonane w 2008r. Po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, opisaną na wstępie zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2014r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ powołując się na obowiązujące przepisy prawa wskazał, jakie warunki spełnić musi producent rolny w celu uzyskania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych oraz podkreślił iż z ustaleń dokonanych w przedmiotowej sprawie wynika, że zdeklarowana przez beneficjenta powierzchnia zalesienia była znacząco większa, aniżeli stwierdzona w wyniku dokonanej kontroli na miejscu powierzchnia faktycznie dokonanego zalesienia. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a powierzchnią stwierdzoną podczas kontroli na miejscu wynosi 0,27 ha co stanowi 54% powierzchni dokonanego zalesienia. Przekroczenie przez wnioskodawcę powierzchni zadeklarowanej we wniosku o 54 % zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 powoduje iż beneficjent nie jest uprawniony do otrzymania jakiejkolwiek części płatności na zalesianie gruntów rolnych. Tym samym, w ocenie organu, zaistniały nowe okoliczności faktyczne, które w dniu wydania decyzji o przyznaniu wnioskodawcy płatności na zalesianie gruntów rolnych nie były znane organowi pierwszej instancji, uprawniające organ do wznowienia postepowania w trybie art. art. 145 § 1 pkt 5 KPA. Organ wyjaśnił, że przez nową okoliczność faktyczną istotną dla sprawy, należy rozumieć jedynie taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Zaś nowe dowody to takie, które wprawdzie istniały w dacie orzekania, w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował. Organ powinien wykazać nie tylko na czym polegała wadliwość proceduralna w postępowaniu zwyczajnym, ale również wskazać tę "nową okoliczność lub nowe dowody", a zatem określić przesłanki, co do możliwości zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz określić, czy są one istotne dla sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od dotychczasowego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Na tym etapie, organ dokonuje też oceny okoliczności stanowiących negatywne przesłanki uchylenia decyzji ostatecznej - zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a., - jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło lat pięć uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145 a i art. 145b nie może nastąpić. Niemożność orzekania co do istoty sprawy nie skutkuje jednak umorzeniem postępowania wznowieniowego jako bezprzedmiotowego a jedynie stwierdzeniem wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa wraz ze wskazaniem okoliczności, z powodu których decyzja nie podlega uchyleniu. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo wydał decyzję o stwierdzeniu wydania decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 roku o przyznaniu płatności na zalesienie gruntów rolnych z naruszeniem prawa. Organ podkreślił, że protokół z czynności kontrolnych nr [...] wykazał różnice pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią zmierzoną przez inspektorów terenowych. Zaistniały zatem nowe okoliczności faktyczne, które w dniu wydania wskazanej wyżej decyzji nie były znane organowi pierwszej instancji. Skoro uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 KPA nie było możliwe organ w sposób prawidłowy stwierdził wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Odnosząc się do zarzutów dotyczących niezgodności powierzchni zadeklarowanej do zalesienia w części opisowej Planu Zalesienia z częścią graficzną - mapą stanowiącą załącznik nr 1 do Planu Zalesienia, na której wskazany obszar nie pokrywa się z obszarem zadeklarowanym na str. 4 Planu Zalesienia stwierdził, że za zadeklarowaną we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie powierzchnię zalesienia odpowiedzialność ponosi tylko i wyłącznie wnioskodawca, gdyż na jego wniosek, w oparciu o niezbędne dokumenty, a także podane informacje Nadleśniczy Nadleśnictwa K. sporządził wnioskodawcy Plan Zalesienia. Zwrócił uwagę, że kontrola terenowa przeprowadzona przez pracowników Biura Kontroli na miejscu obejmowała cały obszar działek ewidencyjnych o nr 605/5 i 607 w obrębie P. B., a nie tylko część, jaką stanowił obrys działki "A" na części graficznej Planu Zalesienia. Dowodem na pomiar całego obszaru zadeklarowanych przez T. F. działek o nr 605/5 i 607 jest szkic wykonany podczas czynności kontrolnych na materiale graficznym dołączonym do protokołu pokontrolnego oraz wykonana dokumentacja zdjęciowa, również stanowiąca załącznik do protokołu. Na podstawie powyższych dokumentów stwierdzono, że wnioskodawca zalesił powierzchnię zgodnie z częścią graficzną Planu Zalesienia, co stanowi powierzchnię 0.50 ha (wyniki kontroli na miejscu) a nie jak deklarował we wniosku powierzchnię 0.77 ha. Odnosząc się do żądania przeprowadzenia weryfikacji stanu faktycznego, w stosunku do ewidencyjnego oraz wykonania pomiarów na gruncie uznał, że zgodnie z § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. nr 38, poz. 454) prowadzenie ewidencji gruntów, utrzymywanie operatu ewidencji gruntów w stanie aktualności tj. zgodności z dostępnymi dokumentami i materiałami źródłowymi należy do zadań starostw. Podkreślił, że na zlecenie Starosty w dniu 9 czerwca 2010r. przeprowadzona została kontrola gleboznawczej klasyfikacji gruntów oraz pomiar i weryfikacja użytków gruntowych na działkach nr 605/5 i 607. Obr. P. B., w wyniku której stwierdzono, że powierzchnia uprawy leśnej założonej w 2006 r. przez wnioskodawcę wyniosła ogółem 0.49 ha. W związku z powyższym, organ odwoławczy uznał zarzut dotyczący pomiarów oraz ustalenia faktycznej powierzchni zasadzeń, za bezzasadny, gdyż jak podkreślił, właściwym organem administracji uprawnionym do wykonywania pomiarów i uaktualniania "stanów taktycznych" w stosunku do "stanów ewidencyjnych" jest Starosta, który owe czynności zlecił i na jego zlecenie zostały wykonane. Ponieważ wynik tego postępowania - decyzja nr [...] z dnia [...] września 2010r., w której Starosta zmienił ustalenia klasyfikacyjne i ewidencyjne w części opisowej i kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków w działkach nr 605/5 i 607 położonych w miejscowości P. B., nie został ostatecznie podważony w toku instancji - organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie, ustalenia zawarte w ewidencji gruntów i budynków dotyczące pomiaru gruntu są wiążące w przedmiotowe sprawie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia uszkodzeń powstałych w uprawie leśnej organ potwierdził, iż w listopadzie 2006r. wnioskodawca zgłosił organowi uszkodzenie uprawy leśnej spowodowane suszą, a następnie w grudniu 2009r. poinformował o stratach w uprawie leśnej na skutek nadmiernych opadów mokrego śniegu. W odpowiedzi był informowany o możliwości uzyskania dodatkowej pomocy, w związku z powstałymi szkodami w uprawach leśnych. Organ podkreślił, iż stan uprawy leśnej nie był przyczyną stwierdzenia mniejszej powierzchni zalesienia, gdyż przedstawiciel Nadleśnictwa stwierdził 90% pokrycia powierzchni uprawy. Organ podkreślił że dokument nr Z-77-75/2006 z dnia 9 maja 2006 r., nie został wyeliminowany ze sprawy, nie stanowi jednak dowodu na to, że zalesienie wykonane zostało na zadeklarowanej powierzchni 0,77 ha, gdyż Nadleśnictwo nie wykonuje pomiarów założonej uprawy z uwagi to, iż nie posiada uprawnień w zakresie wykonywania pomiarów geodezyjnych. Uprawnionymi organami do wykonania pomiarów na gruncie są Starostwa a na ich zlecenie Biura Geodezji i Terenów Rolnych. Organ wziął również pod uwagę oświadczenie pełnomocnika wnioskodawcy złożone do protokołu sprawy o przekwalifikowanie gruntów rolnych na leśne zakończonej decyzja Starosty z dnia [...] września 2010 r., który podkreślił, iż " przed zalesieniem teren stanowiący łąki klasy IV położony na działkach nr 605/5 i 607 został pomierzony osobiście przez Pana J. F., który jest uprawnionym geodetą i stwierdził, że zasięg konturu klasyfikacyjnego LIV w ww. działkach jest inny niż wykazany w operacie ewidencji gruntów, różni się o 0,14 ha i nie wynosi łącznie 0,49 ha, a 0,63 ha, Z tego względu zrezygnowano z zalesienia części konturu Ps IV w działce 605/5 i konturu Ps VI w działce 607... " Na podstawie tego fragmentu, organ odwoławczy stwierdził, iż wnioskodawca świadomie zalesił mniejszą powierzchnię niż zadeklarował na wniosku zalesieniowym. W skardze na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucił organom administracyjnym naruszenie: - art. 7, art. 75, art. 77, art. 107 §3, art. 145§1 pkt 5 KPA - § 3 ust. 2 pkt 3 §5 , §7 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich - § 44 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2008 r. str. 18 ze zm.), § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 200Ir. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. nr 38, poz. 454). W treści skargi skarżący podtrzymał opisywane na poprzednich etapach postępowania zarzuty dotyczące różnicy pomiędzy powierzchnią faktyczną działek nr 605/5 i 607 wynikającą z pomiaru zaewidencjonowaną powierzchnią tychże działek, stwierdzając iż w sytuację ta zgłaszał wielokrotnie uprawnionym organom, poniesionych strat w uprawie leśnej na skutek suszy oraz obfitych opadów śniegu. Podtrzymał zarzuty odnoszące się do przeprowadzone kontroli na miejscu w zakresie pomiaru powierzchni zalesionej. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zasadne było wznowienie postępowania przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowania jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi który wydał decyzję. W dniu [...] czerwca 2006r. Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania T. F. płatności na zalesianie. Przyznana płatność obejmowała: 1) wsparcie na zalesianie w kwocie 3.850 zł – płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia, 2) premię pielęgnacyjną w kwocie 323,40 zł – płatną corocznie przez pięć lat począwszy od dnia zalesienia, 3) premię zalesieniową w kwocie 277,20 zł – płatną corocznie przez okres dwudziestu lat od dnia wykonania zalesienia. Wydanie tej decyzji poprzedzało złożenie przez Skarżącego w dniu 11 lipca 2005r. w organie I instancji wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na 2005r. We wniosku strona zadeklarowała do zalesienia działkę rolną oznaczoną jako "A" o pow. 0,77 ha położoną na działkach ewidencyjnych nr 605/5 i 607 obręb 007 P. B.. W dniu 10 maja 2006r. Skarżący złożył w organie I instancji oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia. W latach 2007-2010 Skarżący składał wnioski o wypłatę płatności, na podstawie których wypłacane były kolejne premie pielęgnacyjne i zalesieniowe. W dniu [...] września 2010r. do organu I instancji wpłynęła decyzja Starosty z tej samej daty nr [...] w sprawie przekwalifikowania z urzędu gruntu rolnego na grunt leśny nieruchomości stanowiących własność skarżącego oznaczonych w ewidencji gruntów 605/7 i 607. W związku z tym w dniu 3 kwietnia 2012r. przeprowadzono kontrolę na miejscu podczas której był obecny pełnomocnik Skarżącego J. F. Powierzchnia zmierzona przez inspektorów terenowych kompleksu leśnego "A" wynosił 0,50 ha, podczas gdy deklarowana wynosiła 0,77 ha. Powierzchnia ta była w zasadzie zgodna z powierzchnią stwierdzoną przed Starostą w sprawie przekwalifikowania gruntu rolnego na leśny, która została określona na 0,49 ha. Niniejsza powierzchnia kompleksu leśnego "A" od deklarowanej, stanowiła więc nową istotną okoliczność istniejącą już w dniu wydania decyzji nieznaną wówczas organowi i dawała podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 5 pkt 5 kpa. Ponieważ różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku wynoszącą 0,70 ha a stwierdzoną podczas kontroli w wysokości 0,50 ha przekraczała 54 %, dla danej grupy upraw nie mogła zostać przyznana żadna pomoc. ?Zgodnie bowiem z art. 51 ust. 1 ?Rozporządzenia Komisji WE nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianej w rozporządzeniu Rady WE nr 1782/2003 i WE (nr 73/2009, oraz wrażania zasady współzależności przewidzianej w Rozporządzeniu Rady WE nr 497/2008 (Dz.U. WE nr L141 z 30 kwietnia 2008r.) stanowiącego, że jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaków i ich nasion i tytoniu, jak przewidziano w tytule IV rozdział 1 sekcja 2/5 Rozporządzenia WE nr 73/2009 i w świetle IV rozdziału 10c Rozporządzenia WE nr 1782/2003 przekracza obszar stwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 i 5 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy jeżeli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub 2 hektary ale nie więcej niż 20 % obszaru stwierdzonego. Jeżeli różnica przekracza 20% obszaru stwierdzonego, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc. Były więc podstawy do stwierdzenia, że decyzja z dnia [...] czerwca 2006 roku wydana została z naruszeniem prawa. Jednakże zgodnie z art. 146 § 1 kpa uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 146 § 1 pkt 1 i 2 kpa nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 10 lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145 a i art. 145 b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat. Stwierdzenie więc na tym etapie postępowania przesłanki negatywnej określonej w art. 146 § 1 kpa oznacza niemożność orzekania co do istoty sprawy, a w przypadku takim stosownie do treści art. 151 § 2 kpa organ administracji publicznej stwierdza wydanie naruszonej decyzji z naruszeniem prawa. Zarzut naruszenia § 3 ust. 1 pkt 3, § 5, § 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. z 2004r. nr 187 poz. 1929 ze zm.) jest nieuzasadniony właśnie o te przepisy wydano decyzję rozstrzygającą. Zgodnie z § 44 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 nr 28, poz. 454) stanowi że prowadzenie ewidencji gruntów, utrzymanie operatu ewidencji gruntów w stanie aktualności należy do zadań starostw. Starosta w dniu [...] września 2010r. wydał decyzję nr [...] który zmienił ustalenia klasyfikacyjne i ewidencyjne odnośnie przeklasyfikowania działek nr 605/7 i 607 z rolnych na leśne. Skarga T. F. odnośnie powyższej decyzji została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia [...] maja 2011r. sygn. akt II SA/Rz 29/11, od którego to wyroku została oddalona skarga kasacyjna wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 21 marca 2013r. sygn. I SA 1763/11. Ponieważ organy nie naruszyły prawa procesowego jak i materialnego skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 ppsa.