I SA/Rz 960/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro /spr./ Sędzia WSA Piotr Popek Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant sekr. sąd. Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi M.K. i Z.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ustalającej wysokość podatku rolnego za 2018 rok oddala skargę. I SA/Rz 960/18 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania Z. K. i M. K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2018r. nr [...] w sprawie zmiany decyzji ustalającej wysokość podatku rolnego za 2018r. z dnia [...] lutego 2018r. nr [...], ustalającej wysokość zobowiązania w podatku rolnym na 2018r. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] lutego 2018r. nr [...] Prezydent Miasta [...] ustalił Z. K. i M. K. podatek rolny za 2018 rok w wysokości 60zł. Na skutek złożonego odwołania Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] marca 2018r. nr [...] dokonał zmiany decyzji z dnia [...].02.2018 r. nr [...] w części dotyczącej uzasadnienia. Wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2018 rok nie uległa zmianie. Organ wydając decyzję zmieniającą zgodził się ze stanowiskiem stron, iż w decyzji wadliwie sporządzono uzasadnienie decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zmieniającej organ podatkowy I instancji podał, że wymiar podatku rolnego jest uzasadniony tym, iż strony są współwłaścicielami położonych na terenie gminy Miasto [...] gruntów rolnych o pow. 0,3056 ha (0,4584 ha przeliczeniowego), znajdujących się na działce nr 603, obręb 223. Dane do podstawy opodatkowania zostały przyjęte przez organ podatkowy zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków oraz deklaracji złożonej przez podatnika w 2010 r. Organ I instancji przyjął, że grunty posiadane przez Podatników stanowią ich współwłasność. Od decyzji odwołanie wnieśli Z. K. i M. K. zarzucając, iż w decyzji nie wyjaśniono zarzutów dotyczących zastosowania art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1785, dalej u.p.o.l.) i w tym zakresie wnieśli o zmianę decyzji. Zdaniem stron pomimo, iż są współwłaścicielami opodatkowanej działki od 1991 r., to dopiero od roku 2010 stosowane są przepisy dotyczące solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe. Odwołujący zażądali wyjaśnienia powyższej kwestii. SKO w opisanej na wstępie decyzji z dnia [...] lipca 2018 roku utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że w świetle zebranego materiału dowodowego bezspornym jest, że osoby oznaczone w decyzji jako podatnicy były w 2018r. współwłaścicielami położonego na terenie gminy Miasta Rzeszów gruntu rolnego, który nie stanowił gospodarstwa rolnego. Nie ulega także wątpliwości solidarny charakter zobowiązania stron wynikający z art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 1782 ze zm., dalej u.p.r.), którego stosowanie jest obligatoryjne w wypadku współwłasności nieruchomości gruntowej. Kolegium uznało, że organ I instancji, ustalając stan faktyczny w dniu wydania decyzji prawidłowo przyjął stan wynikający ze zgromadzonych dokumentów oraz prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy nie naruszając tym samym prawa. Organ odwoławczy stwierdził również, że decyzja organu I instancji, zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 800 ze zm., dalej o.p.), zawiera prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy określa podstawy, na których oparł swoje rozstrzygnięcie organ orzekający. Ponadto organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego. W szczególności organ I instancji miał prawo uznać, że poprzednie odwołanie wniesione przez strony zasługiwało na uwzględnienie i w tym zakresie wydać nową decyzję zmieniającą decyzję zaskarżoną. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego braku wyjaśnienia zaniechania stosowania art. 3 ust. 5 u.p.o.l. w decyzjach wydanych przed 2010r., organ odwoławczy stwierdził, że jego rozstrzygnięcie nie jest możliwe w toczącym się obecnie postępowaniu, którego zakres obejmuje wyłącznie zobowiązanie za 2018r. Nie było również obowiązkiem organu I instancji odnoszenie się do przepisów prawa stosowanych 9 lat przed wydaniem decyzji wymiarowej. Z. K. oraz M. K. wnieśli skargę na powyższą decyzję Kolegium, wnosząc o jej zmianę w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Skarżący zarzucili, że SKO nie ustosunkowało się w zaskarżonej decyzji do zarzutów podniesionych w odwołaniu, dotyczących braku wyjaśnienia podstaw zastosowania w stosunku do Stron art. 3 ust. 5 u.p.r. po 2010 roku. W konsekwencji organ dopuścił się naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 o.p. Skarżący wyjaśnili, że organ nie stosował art. 3 ust. 5 u.p.r. od 1991r., kiedy to Podatnicy zostali współwłaścicielami działki nr 603, obręb 223, a dopiero po 2010 roku. Organ błędnie również ustalił, że deklaracja podatkowa została złożona w 2010r. Deklarację M. K. złożył dopiero w 2014 roku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. W ocenie Sądu organy I oraz II instancji przeprowadziły postępowania podatkowe w sposób prawidłowy, czyniąc zadość obowiązkom wynikającym z art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Zgromadzono i rozpatrzono w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy. Organy ustaliły wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, pozwalające na ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku rolnym na 2018 rok w wysokości 60zł. Nie ulega wątpliwości, że w odniesieniu do działki nr 603, obręb 223, położonej na terenie Miasta [...] podatnikami są Skarżący – tj. Z. K. oraz M. K. Art. 3 ust. 5 u.p.r. stanowi, że jeżeli grunty będące użytkami rolnymi stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach). Jak wynika z zapisów ewidencji gruntów i budynków, znajdującej się w aktach sprawy administracyjnej Skarżący są współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości, a tym samym podatnikami w podatku rolnym, stosownie do art. 3 ust. 5 u.p.r. Ustalenie podatników w podatku rolnym na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków znajduje oparcie w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017r., poz. 2101 ze zm.), który stanowi, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się do zarzucanej w skardze kwestii braku wyjaśnienia podstaw zastosowania art. 3 ust. 5 u.p.r. dopiero po 2010 roku Sąd wyjaśnia, że niniejsza sprawa dotyczy opodatkowania podatkiem rolnym za 2018 rok. Granice kontroli w niniejszej sprawie ograniczone są zakresem przedmiotowym postępowania podatkowego, które dotyczyło jedynie roku podatkowego 2018. W tym też roku organ prawidłowo zastosował art. 3 ust. 5 u.p.r., jako że kwestia pozostawania przedmiotowej działki we współwłasności Skarżących w 2018 roku nie budzi wątpliwości. Zarzuty co do zastosowania art. 3 ust. 5 u.p.r. dopiero po 2010 roku pozostają poza granicami rozpoznania niniejszej sprawy. Podstawa opodatkowania została ustalona zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r., który stanowi, że podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. Z uwagi na fakt, że M. K. jest współwłaścicielem również innych nieruchomości rolnych, położonych na terenie Miasta [...], których powierzchnia użytków rolnych przekracza 1ha oraz 1 ha przeliczeniowy, należało w stosunku do działki nr 603 ustalić podstawę opodatkowania w oparciu o liczbę hektarów przeliczeniowych, zgodnie z art. .4 ust. 1 pkt 1 u.p.r. W niniejszej sprawie liczba hektarów przeliczeniowych wynosiła 0,4584, po zastosowaniu przelicznika określonego w art. 4 ust. 5 u.p.r. Organ zastosował prawidłową stawkę podatku tj. równowartość pieniężną 2,5 q żyta, obliczoną według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy, ustaloną na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 października 2017 roku, stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.p.r. Podsumowując tę część rozważań organy w prawidłowy sposób uznały Skarżących za podatników oraz ustaliły podstawę opodatkowania oraz wysokość samego zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2018 rok. Nie jest również zasadny zarzut Skarżących co do roku, za który Skarżący miał złożyć deklaracje podatkową. Zdaniem Skarżących było to rok 2014. W aktach sprawy znajduje się jednak deklaracja złożona przez M. K. za 2010 rok, która dotyczyła przedmiotowej działki nr 603, obręb 223. Zatem zarzuty Skarżących w tym zakresie również nie są zasadne. Mając na względzie powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.).