I SA/Rz 97/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji - postanawia – zwolnić skarżącą od kosztów sądowych w całości, I SA/Rz 97/17 U Z A S A D N I E N I E Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o przyznanie prawa w postaci zwolnienia od kosztów sądowych, uzasadniając wniosek bardzo trudną sytuacją finansową. Skarżąca podała, że wraz z rodziną- mężem i dwoma synami (dziewięcioletnim i rocznym) mieszka w domu rodziców, którzy ponoszą koszty jego utrzymania. Oboje małżonkowie utrzymują się z pracy dorywczej. Miesięczny dochód rodziny wynosi w przeliczeniu 580 zł (skarżąca i jej rodzina są obcokrajowcami, mieszkającymi poza RP). Jedyną zadeklarowaną wartościową rzeczą jest samochód Mercedes Sprinter wyprodukowany w 2003 r. Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje: Instytucja prawa pomocy, uregulowana w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.),dalej zwana w skrócie P.p.s.a., obejmuje zwolnienie strony postępowania sądowoadministracyjnego od kosztów sądowych i uzależniona jest od spełnienia przez wnioskującego zawartych w przepisach przesłanek do jej przyznania; w przypadku wnioskowania o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (zakres częściowy) – jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie –strona winna wykazać, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Skarżąca spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie o jaki wnioskuje. W aktach sprawy, która dotyczy odmowy wstrzymania wykonania decyzji znajdują się dokumenty, które obrazują sytuację skarżącej i jej rodziny. Dochody rodziny w polskich realiach ekonomicznych kwalifikowałyby skarżącą do grona osób, którym przysługiwałaby pomoc społeczna. Z opisu sytuacji materialnej zawartej we wniosku wynika, że środki pieniężne jakie posiada skarżąca pozwalają na zaspokojenie wyłącznie podstawowych i niezbędnych potrzeb życiowych, dlatego skarżącą należało uznać jako spełniającą przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Mając na względzie przytoczone okoliczności, na postawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.