I SA/Rz 97/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ WSA Piotr Popek Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARMiR) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2017r. w sprawie ustalenia A. W. (dalej: beneficjent/ skarżący) kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego. Z zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że w dniu 15 maja 2012 r. A.W. złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2012 rok, w którym zadeklarował w pierwszym roku pięcioletniego zobowiązania realizację pakietu 4- Ochrona zagrożonych ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, a w jego ramach realizację wariantu 4.1- Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 4,50 ha – obejmującej działkę rolną A poł. na działce ewidencyjnej nr 486. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARMiR przyznał beneficjentowi płatność rolnośrodowiskową na 2012 r. w wysokości 6400 zł (w tym 1000 zł koszty transakcyjne). Decyzja ta stała się ostateczna, a środki pieniężne zostały przelane na rachunek beneficjenta. W dniu 11 lutego 2016 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zawiadomił beneficjenta, że wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków finansowych przyznanych na mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., a następnie decyzją z dnia [...] marca 2016 r. ustalił kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego w wysokości 5400 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wydając decyzję w dniu [...] grudnia 2012 r. opierał się na dostępnych w kampanii 2012 r. zdjęciach lotniczych, które zostały wykonane w dniu 29 kwietnia 2009 r. Natomiast aktualizacja systemu informacji geograficznej o zdjęcia lotnicze wykonane w dniu 1 maja 2012r. była dostępna dopiero na kampanię w 2013 r., a zatem po dniu wydania ww. decyzji. Organ I instancji stwierdził, że deklaracje zawarte we wniosku beneficjenta oraz wyrysy na materiale graficznym, stanowiącym załącznik do wniosku, zawierają dane niezgodne ze stanem faktycznym użytkowania działki rolnej A, poł. na działce ewid. nr 486. Z analizy zaktualizowanej ortofotomapy wynikało bowiem, że powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności rolnośrodowiskowych w 2012 r. na działce ewidencyjnej nr 486 wynosi 3,54 ha. Oznacza to, że beneficjent nie był uprawniony do otrzymania płatności rolnośrodowiskowych w kwocie przyznanej decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. W wyniku wniesionego przez beneficjenta odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ustalił beneficjentowi kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego w wysokości 5400 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji beneficjent wskazał m.in. że zadeklarowana powierzchnia 4,50 ha, będąca częścią działki o powierzchni 10,60 ha, była co najmniej dwukrotnie sprawdzana przez pracowników ARiMR. Odwołujący wskazał też, że przedmiotowa działka była dokładnie wymierzona przez geodetę działającego na jego zlecenie. Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie art. 28 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ( t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 173 dalej: ustawa o wspieraniu obszarów wiejskich) pomoc i pomoc techniczna, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami określonymi dla zaległości podatkowych, chyba, że przepisy, o których mowa w art. 1 pkt 1, lub przepisy ustawy stanowią inaczej(...), a właściwość i tryb ustalania kwot pomocy i pomocy technicznej pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości, określają przepisy o utworzeniu ARiMR. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1438 - dalej: ustawa o Agencji) ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej oraz krajowych, przeznaczonych na finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej, następuje w drodze decyzji administracyjnej, a takimi były środki przyznane A. W., gdyż pochodziły z Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz ze środków krajowych przeznaczonych na współfinansowanie. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji stwierdzając, że analiza ortofotomapy z dnia 1 maja 2012r. wykazała, że powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG) działki rolnej A, położonej na działce ewidencyjnej nr 486, wynosi 3,54 ha, a nie jak wskazywał beneficjent 4,50 ha. Powierzchnia 0,96 ha stanowiąca różnicę między powierzchnią zadeklarowaną przez wnioskodawcę, a powierzchnią stwierdzoną, stanowi obszar niekwalifikujący się do przyznania płatności ze względu na znajdujące się na niej zadrzewienia i zakrzaczenia. W związku z powyższym Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR uznał, że powierzchnia użytkowana rolniczo w 2012 r. na działce ewidencyjnej nr 486 była o 0,96 ha mniejsza niż zadeklarowana we wniosku. Różnica między płatnością wypłaconą na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., a płatnością faktycznie przysługującą na podstawie powierzchni zakwalifikowanej w oparciu o zaktualizowane ortofotomapy, stanowi płatność nienależną. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. W. wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że deklarowana przez niego do dopłat powierzchnia 4,50 ha jest częścią działki o powierzchni 10,60 ha i jego zdaniem, pomiar gruntów i tworzenie map ewidencyjnych należy do właściwości uprawnionych geodetów, któremu to geodecie zlecił pomiar niniejszej działki. Skarżący wskazał także, że organ naruszył swoim postępowaniem art. 75 § 1 i 80 k.p.a. Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 901/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję, uznając, że organ II instancji naruszył przepisy prawa procesowego, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisów art. 7, art.11 i art.77 k.p.a., gdyż organy Agencji nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy oraz nie zebrały i nie rozpatrzyły całości materiału dowodowego. W postępowaniu administracyjnym, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie została również zrealizowana zasada przekonywania określona w art. 11 k.p.a, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnianiu swoich rozstrzygnięć. Sąd zaznaczył, że z uzasadnienia decyzji nie wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że wypłacone skarżącemu świadczenie było faktycznie świadczeniem nienależnym. Decyzją z dnia [...] maja 2017r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił w całości decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] lipca 2016 r. o ustaleniu A. W. kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu płatności rolnośrodowiskowych i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] października 2017r. nr [...] ustalił A. W. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego w łącznej wysokości 5 400 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. opierał się na ortofotomapach z 2009 r. dostępnych w kampanii 2012 r., z których wynikało, że powierzchnia działki wskazanej przez beneficjenta we wniosku wynosiła 4,50 ha, natomiast w 2013 r. doszło do aktualizacji systemu informacji geograficznej ARiMR o zdjęcia lotnicze wykonane w dniu 1 maja 2012 r., na podstawie których stwierdzono, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności rolnośrodowiskowej na 2012 r. wynosiła 3,54 ha, a więc beneficjent nie był uprawniony do otrzymania płatności rolnośrodowiskowej w kwocie przyznanej decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Biorąc to pod uwagę organ stwierdził, że różnica pomiędzy powierzchnią, do której przyznano płatność, a stwierdzoną w oparciu o aktualne ortoobrazy, wynosiła 0,96 ha, co stanowiło 27,12 % powierzchni stwierdzonej, a to uzasadniało odmowę przyznania płatności w myśl art. 16 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 25 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady(WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ( Dz. Urz. UE Nr L 25, str.8 z 28.01.2011r. ze zm. - dalej: rozporządzenie nr 65/2011). W odwołaniu od powyższej decyzji A. W. wniósł o jej uchylenie, wskazując, że decyzja ta jest dla niego krzywdząca, gdyż jest niezgodna z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 31 stycznia 2017 r. Po rozpoznaniu odwołania beneficjenta, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu l instancji, a odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że zwrot nienależnie pobranej płatności rolnośrodowiskowej wynikał z tego, że składając wniosek o przyznanie płatności beneficjent nie uwzględnił zmian w użytkowaniu gruntów tzn. nie skorygował deklaracji do stanu faktycznego i powierzchni uprawnionej do płatności na rok 2012, zawyżając powierzchnię deklarowaną na działce rolnej A przez wskazanie powierzchni 4,50 ha, podczas gdy powierzchnia uprawniona do płatności w roku 2012 wynosiła jedynie 3,54 ha. Organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia stanowiąca różnicę pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a powierzchnią uprawnioną do płatności - jak wynika z ortofotomapy wykonanej w dniu 1 maja 2012 r. - stanowiła obszar zadrzewiony, a tym samym nieuprawniony do płatności. Miejsca wykluczone z powierzchni PEG znajdowały się w południowym oraz północno-zachodnim krańcu działki ewidencyjnej nr 486, co szczegółowo obrazuje mapa przedstawiająca powierzchnie działki ewidencyjnej nr 486. Organ odwoławczy w decyzji uznał za prawidłowe ustalenia Kierownika Biura Powiatowego ARiMR co do powierzchni uprawnionej do płatności tj. 3,54 ha i co do wielkości zawyżenia - 0,96 ha, co stanowi 27,12% powierzchni stwierdzonej. Ponieważ różnica ta przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, to zgodnie z art. 16 ust. 5 Rozporządzenia Komisji ( UE) nr 65/2011 w zw. z art. 43 Rozporządzenia nr 640/2014, pomoc nie jest przyznawana. W konsekwencji kwota 5400 zł stanowi kwotę nienależnie pobraną. A. W. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] grudnia 2017 r. domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi wskazał, że powierzchnia działki wynika z przeprowadzonego na jego zlecenie w roku 2013 przez geodetę pomiaru działki, z którego wynikało, że powierzchnia działki wynosiła 4,50 ha, zatem zaskarżona decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR jest niezgodna z prawem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o oddalenie skargi, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność uznania przyznanej beneficjentowi płatności rolnośrodowiskowej na 2012r. za nienależną. Zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2017r., poz.2137 – dalej: ustawa o Agencji), właściwy organ w drodze decyzji administracyjnej ustala kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych, pochodzących z funduszy Unii Europejskiej, a także krajowych, przeznaczonych na: współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej oraz finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej. Niekwestionowaną okolicznością w sprawie jest, że wypłacone skarżącemu środki z tytułu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 pochodzą z funduszy, o których mowa w wyżej wymienionym przepisie. Przedmiotem badania w postępowaniu o wydanie decyzji w oparciu o przepis art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków z wymienionych funduszy. W rozpoznawanej sprawie decyzja, na podstawie której przyznano skarżącemu płatność rolnośrodowiskową w łącznej wysokości 6400 zł została wydana w dniu [...] grudnia 2012 r. Organ wydając decyzję opierał się na ortofotomapach z dnia 29 kwietnia 2009 r., na podstawie których ustalił, że powierzchnia działki uprawniona do otrzymania płatności i zadeklarowana przez beneficjenta wynosiła 4,50 ha. Tylko te zdjęcia dostępne były w kampanii 2012r. Dokonana aktualizacja systemu informacji geograficznej ARiMR o zdjęcia lotnicze wykonane w dniu 1 maja 2012 r. ujawniła, że uprawniona do płatności powierzchnia działki rolnej A faktycznie wynosi 3,54 ha i jest mniejsza od powierzchni zadeklarowanej przez beneficjenta o 0,96 ha. Na przedeklarowanym obszarze znajdowały się zadrzewienia i zakrzaczenia. Obiektywnie zatem deklaracja zawarta we wniosku beneficjenta oraz wyrysy na materiale graficznym stanowiącym załącznik do wniosku, zawierają dane niezgodne ze stanem faktycznym użytkowania działki rolnej wg stanu na dzień składania wniosku tj. 15 maja 2012r. Ponieważ różnica pomiędzy zadeklarowaną powierzchnią, a powierzchnią stwierdzoną w oparciu o ortofotomapy z 1 maja 2012 r. wyniosła 0,96 ha, co stanowi 27,12% powierzchni stwierdzonej, płatność nie powinna być przyznana beneficjentowi, stosownie do treści art. 16 ust. 5 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 w zw. z art. 43 Rozporządzenia nr 640/2014. Powyższe oznacza, że beneficjent nie był uprawniony do otrzymania płatności rolnośrodowiskowej w kwocie przyznanej decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., dlatego zasadnie płatność rolnośrodowiskowa w kwocie 5400 zł została uznana za pobraną nienależnie. W ocenie Sądu dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia, że z udostępnionych beneficjentowi w 2012r. zdjęć – ortofotomap, na których zaznaczył on powierzchnię deklarowaną do płatności, wynikała większa powierzchnia działki uprawniona do płatności tj. 4,50 ha. Udostępnione w 2012r. beneficjentom zdjęcia wykonane były w 2009r., a zatem uwzględniały stan użytkowania w 2009r. Wynikająca z ortofotomap powierzchnia zagospodarowania działek ma charakter orientacyjny, a obowiązkiem beneficjenta jest upewnienie się czy stan faktyczny na gruncie nie uległ zmianie i czy w związku z tym deklarowana powierzchnia (zaznaczona na zdjęciach) jest w całości powierzchnią uprawnioną do płatności – stosownie do przepisów mających zastosowanie do danego programu rolnośrodowiskowego. Z treści § 13 ust.2a rozporządzenia rolnośrodowiskowego wynika, że przy ustalaniu wysokości płatności rolnośrodowiskowej przysługującej do działek rolnych uwzględnia się powierzchnię tych działek, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art.6 ust.1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych. Jak wynika z dowodów zgromadzonych w aktach powierzchnia zakrzaczeń i zadrzewień na działce rolnej A w 2012r. zwiększyła się w porównaniu do stanu z 2009r., co spowodowało zmniejszenie powierzchni uprawnionej do płatności. Organ przyznając płatność rolnośrodowiskową na podstawie nieaktualnych ortofotomap nie wiedział, że stan faktyczny na przedmiotowej działce uległ zmianie, wykazały to dopiero aktualne zdjęcia wykonane w dniu 1 maja 2012r., które jednak zostały udostępnione organom ARiMR w 2013r. Jak wyżej wskazano, dla oceny prawidłowości przyznania płatności znaczenie ma faktyczny stan użytkowania działki rolnej w momencie składania wniosku, a wykazany on może być wszelkimi dostępnymi dowodami. Słusznie wskazał Dyrektor ARiMR, że stosownie do treści art.12 ust.4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 w zw. z art.43 rozporządzenia delegowanego Komisji (WE) nr 640/2014, jeśli nastąpiły jakiekolwiek zmiany (...) lub jeśli jakakolwiek informacja podana we wcześniej ustalonym formularzu, o którym mowa w ust.2 i 3 jest błędna, przy składaniu wniosku rolnik wprowadza poprawki w formularzu, a jeśli poprawki dotyczą powierzchni działki referencyjnej, rolnik podaje zaktualizowaną powierzchnię każdej z działek rolnych, a w stosownych przypadkach wskazuje nowe granice działki referencyjnej. Bez znaczenia w takiej sytuacji jest to, że decyzja z [...] grudnia 2012 r. przyznająca płatność rolnośrodowiskową skarżącemu nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że postępowanie prowadzone w trybie 29 ust. 1 i 2 ustawy o Agencji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, a uprzednie wzruszenie ostatecznych decyzji przyznających płatność nie jest warunkiem koniecznym wydania decyzji ustalającej kwoty nienależnie pobranych środków (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 673/16, wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 listopada 2017 roku, sygn. akt I SA/Ke 495/17) Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR , że w decyzji z dnia [...] października 2017 r. Kierownik Biura Powiatowego w prawidłowy sposób ustalił kwotę nienależnie pobranej płatności w wysokości 5400 zł. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że w postępowaniu administracyjnym nie była kwestionowana powierzchnia działki ewidencyjnej nr 486, ani też powierzchnia zaznaczonego na niej obszaru oznaczonego jako działka rolna A – kwestionowane natomiast było spełnienie wymagań dla celów płatności na całej powierzchni działki A. Z tych względów nie można uwzględnić zarzutów, że na zlecenie skarżącego geodeta zmierzył powierzchnię działki i była ona taka, jak zadeklarowana przez beneficjenta. Ponadto zauważyć trzeba, że geodeta dokonywał pomiarów w dniu 5 stycznia 2014r., kiedy już sposób zagospodarowania działki mógł być inny niż w 2012r., którego dotyczyła płatność. Podobnie jeśli chodzi o pomiary dokonane podczas kontroli w dniu 15 grudnia 2014r. – potwierdziły one powierzchnię zdeklarowaną przez beneficjenta, ale odnosiły się do stanu faktycznego w 2014r. i w żadnym razie nie dowodzą, że taka sama była powierzchnia referencyjna działki w 2012r. Nie są również zasadne zarzuty nie zastosowania się przez organy do wytycznych zawartych w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 31 stycznia 2017r. sygn. akt I SA/Rz 901/16. Organy uzupełniły materiał dowodowy zgodnie ze wskazaniami Sądu, a dokonane ustalenia uzasadniają podjęte rozstrzygnięcie. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania administracyjnego, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art.151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.