I SA/Rz 974/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO (del. do WSA) Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym, sprzeciwu J.S. od postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. I SA/Rz 974/15, w przedmiocie odmowy przyznania J. S. prawa pomocy, w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia (...) lipca 2015 r., nr (...), w przedmiocie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, za okres od 1 lipca do 31 grudnia 2014 r., - postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. I SA/Rz 974/15, odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. U podstaw wydania takiego rozstrzygnięcia legło to, że złożone przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym zostały uznane przez rozpoznającego wniosek za wybiórcze i niejasne, a skarżący, wzywany do ich uzupełnienia, odmówił przedstawienia dodatkowych informacji i wyjaśnień, w szczególności tych dotyczących sytuacji majątkowej i dochodów żony, z którą pozostaje z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. W związku z powyższym referendarz uznał, że skarżący nie wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i dlatego odmówił uwzględnienia jego wniosku. Sprzeciw od postanowienia referendarza z 4 grudnia 2015 r. wniósł skarżący, w którym podkreślił, że jego dochody kształtują się na bardzo niskim poziomie, a musi ponosić wysokie wydatki, związane chociażby z kosztami leczenia. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarżący wnosząc sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, w przedmiocie odmowy przyznania mu prawa pomocy, nie sformułował właściwie żadnych zarzutów dotyczących tego orzeczenia. Podkreślił co prawda to, że osiąga bardzo niskie dochody, ponosząc znaczne wydatki na leczenie, nie odniósł się jednak w żaden sposób do motywów wynikających z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Tymczasem podstawą odmowy przyznania mu prawa pomocy było wybiórcze przestawienie sytuacji majątkowej oraz odmowa współpracy, w zakresie uzupełnienia tych informacji i wyjaśnienia wątpliwości. Chodzi tu zwłaszcza o informacje dotyczące sytuacji majątkowej żony, w szczególności te związane rodzajem oraz wysokością uzyskiwanych przez nią dochodów. W związku z tym należy stwierdzić, że brak było podstaw do uwzględnienia jego wniosku. Podstawy odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy nadal pozostają aktualne, gdyż wniesiony przez niego sprzeciw jest gołosłowny, a podnoszone w nim okoliczności nie odnoszą się do przytoczonych motywów wydania zaskarżonego postanowienia. W stanie faktycznym sprawy nie sposób jest przyjąć, że skarżący wykazał, iż spełnia przesłanki uzyskania wsparcia w postaci prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art.260 § 1 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.