I SA/Rz 982/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2012 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku S. N. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) czerwca 2012 r., nr (...), w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący S. N. wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, w osobie radcy prawnego. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym, złożonym na urzędowym formularzu, podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z matką i siostrą. Jego matka pobiera rentę rodzinna w wysokości 1963 zł miesięcznie brutto, on zaś utrzymuje się z pracy zarobkowej, z którego to tytułu uzyskuje miesięcznie 1 500 zł brutto. Odnośnie stanu majątkowego w oświadczono wymieniono jedynie udział wynoszący 1/8 części we własności domu o pow. 250 m2 oraz budynek mieszkalno-produkcyjny o pow. 410 m2 i inny budynek o pow. 100 m2. W związku z tym, że złożone przez skarżącego oświadczenie okazało się niewystarczające do oceny jego rzeczywistej sytuacji materialnej oraz możliwości płatniczych, został on wezwany do złożenia dodatkowego oświadczenia, między innymi poprzez określenie wysokości ponoszonych wydatków oraz przedłożenie zeznania podatkowego za 2011 r. Skarżący nie ustosunkował się do przedmiotowego wezwania, chociaż informacja o jego dochodach uzyskanych ze stosunku pracy (PIT-11) została przedłożona przez siostrę skarżącego, wraz z jej oświadczeniem o stanie majątkowym. Wpis w przedmiotowej sprawie, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I, wynosi 338 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obowiązek wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy obciąża stronę wnioskująca o jego przyznanie, która w tym celu winna złożyć pełne i wiarygodne oświadczenie o stanie majątkowym, a w razie wątpliwości, na wezwanie sądu lub prokuratora, dodatkowe oświadczenie oraz dokumenty źródłowe potwierdzające zawarte w nim twierdzenia. W niniejszej sprawie skarżący w ogóle nie odniósł się do wezwania o złożenie dodatkowego oświadczenia, co wobec niekompletności i wybiórczości oświadczenia złożonego na urzędowym formularzu czyni niemożliwą ocenę jego rzeczywistej sytuacji materialnej. Co prawda pewne okoliczności dotyczące skarżącego wynikają z zalegających w aktach sprawy oświadczeń jego siostry, np. co do wysokości dochodów ze stosunku pracy, jednakże nie wyjaśniają one wszystkich wątpliwości w tym zakresie. Nie można bowiem na tej podstawie ocenić czy skarżący nie ma innych źródeł dochodów oraz jaka jest wysokość jego miesięcznych wydatków. Niezależnie jednak od powyższego w tym miejscu należy nadmienić, że na podstawie informacji zamieszczonych w oświadczeniu skarżącego a także zalegających w aktach sprawy oświadczeniach innych osób nie sposób stwierdzić, że poniesienie przez skarżącego kosztów postępowania związanych z niniejszą sprawą będzie się wiązało z pozbawieniem go środków utrzymania. Wynika to przede wszystkim z tego, że dochód w gospodarstwie domowym skarżącego wynosi nie mniej niż 3 463,35 zł, przy wydatkach nieprzekraczających przeciętnych kosztów utrzymania trzyosobowej rodziny (2 890 zł miesięcznie), a należy mieć na uwadze, że podana wysokość dochodów nie uwzględnia dochodów matki skarżącego z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący spełnia przesłanki przyznania mu prawa pomocy, chociażby w zakresie częściowym, dlatego też, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w związku z art. 245 § 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.