I SA/Rz 982/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2015r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2014r., nr [...], w przedmiocie długu celnego w kwocie 6.767,00zł w związku z wnioskiem skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji I SA/Rz 982/14 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2014r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] maja 2014r. w przedmiocie powstania długu celnego w przywozie, w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego, określenia "A" Sp. z o.o. w P. (dalej: spółka/skarżąca) długu celnego w kwocie 6.767,00zł oraz stwierdzenia obowiązku uiszczenia odsetek od tej kwoty. Na ww. rozstrzygnięcie organu odwoławczego spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, domagając się jego uchylenia. Jednocześnie w treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji, jak również innych decyzji, wydanych przez Naczelnika Urzędu Celnego, w podobnych sprawach, spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki, w postaci utraty konkurencyjnej pozycji na międzynarodowym rynku, pogorszenia sytuacji finansowej, przejawiającej się spadkiem liczby otrzymywanych zamówień. W ocenie skarżącej, wykonanie zaskarżonego aktu przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego może doprowadzić do wyrządzenia jej znacznej szkody, przez ograniczenie możliwości zawierania umów z kontrahentami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W ocenie Sądu, z uwagi na sytuację spółki na międzynarodowym rynku handlu artykułami rolno-spożywczymi, cechującą się dużą konkurencją uczestniczących w nim podmiotów, w kontekście wysokości długów celnych skarżącej, określonych między innymi zaskarżoną decyzją, stwierdzić należy, że natychmiastowe wyegzekwowanie przedmiotowych należności mogłoby prowadzić do wyrządzenia spółce znacznej szkody, której skutki byłyby trudne do odwrócenia. Przedmiotowa ocena wiąże się z tym, że łączna wartość wskazanych powyżej zobowiązań celnych jest bardzo wysoka (wynosi kilkaset tysięcy złotych), zatem ich natychmiastowa realizacja mogłaby doprowadzić do wyrządzenia skarżącej tak dotkliwych szkód, że nawet późniejsze wyeliminowanie decyzji w przedmiocie długu celnego z obrotu prawnego, mogłoby być niewystarczające do ich naprawienia. W związku z powyższym, Sąd stwierdził, że skarżąca spełnia warunki uzyskania ochrony tymczasowej, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych względów, na podstawie powołanego wyżej przepisu, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Na marginesie niniejszych rozważań dodać należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Tym samym brak jest podstaw prawnych do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego, tak jak chciałaby tego skarżąca.