I SA/Rz 985/13

Sygn. I SA/Rz 985/13 P O S T A N O W I E N I E Dnia 30 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2014 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi "A" spółka z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], w przedmiocie podatku od gier za listopad 2010 r. - postanawia odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn.: I SA/Rz 985/13, oddalającego wniosek "A" spółka z o.o. z siedzibą w K. o zwolnienie od kosztów sądowych. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Sygn. I SA/Rz 985/13 UZASADNIENIE "A" spółka z o.o. z siedzibą w K. (dalej spółka/skarżąca), po wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 26 marca 2014 r. sygn. I SA/Rz 985/13 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji opisanej w sentencji niniejszego postanowienia, zwróciło się ponownie we wniosku z dnia 24 kwietnia 2014 r. o zwolnienie od kosztów sądowych. Wcześniejszy wniosek skarżącej spółki w tej samej sprawie o zwolnienie od kosztów sądowych został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalony (postanowienie z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. I SA/Rz 985/13, k. 53), a zażalenie na powyższe postanowienie również oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. II FZ 31/14, k. 64). W uzasadnieniu wniosku spółka powołała się na treść przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)- zwanej dalej P.p.s.a., tj. art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 podkreślając, że nie posiada środków na poniesienie kosztów wpisu od skargi oraz że niniejsze postępowanie jest jednym z wielu prowadzonych w stosunku do skarżącej przez organy celne na terenie całej Polski, co oznacza, że obciążenia spółki kosztami sądowymi nie dotyczą tylko przedmiotowej sprawy, ale wielu innych (kilkuset) w skali kraju. Niektóre postępowania zakończyły się już decyzjami ostatecznymi, co wiąże się z koniecznością uiszczenia wpisów stosunkowych, niejednokrotnie o znacznej wysokości. W oświadczeniu o majątku i dochodach spółka podała, że jej kapitał zakładowy wynosi 1.000.000 zł, wartość środków trwałych 300.155,92 zł, a ostatni rok obrotowy zamknął się zyskiem w wysokości 713.731,90 zł. Ponadto na rachunku bankowym spółki znajduje się kwota 180.334,29 zł. Skarżąca dodała, że posiada jako majątek automaty o niskich wygranych, które nie przedstawiają obecnie realnej wartości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy z 24 kwietnia 2014 r. jest kolejnym już wnioskiem w tym przedmiocie w tej samej sprawie. Skoro poprzedni, o czym powyżej nadmieniono, został oddalony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. I SA/Rz 985/13, a postanowienie to w wyniku wniesionego zażalenia zostało skontrolowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, który zażalenie oddalił (postanowienie z dnia 12 lutego 2014 r.) , to tym samym postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. I SA/Rz 985/13 w kwestii prawa pomocy stało się prawomocne. Zatem aktualny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych należało potraktować jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia odmawiającego przyznania prawa w toczącym się postępowaniu. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku ma art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)- zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem postanowienia niekończące postępowania w sprawie – a do takiej kategorii należy zaliczyć postanowienia w przedmiocie prawa pomocy- mogą być uchylane lub zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Należy podkreślić, że bez zmiany okoliczności sprawy sąd nie może zmienić lub uchylić swego postanowienia, nawet gdyby doszedł do wniosku, że jego poprzednia ocena tych okoliczności była błędna (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1970 r. , sygn. II CZ 139/70, OSPiKA 1971, nr 10, poz. 178). Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy", zgodnie z orzecznictwem i doktryną, należy rozumieć wszelkie zmiany w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i obowiązujących przepisach prawnych, które uzasadniają wydanie postanowienia odmiennej treści niż uprzednio wydane (por. T.Ereciński, w : T. Ereciński (red)., Komentarz..., LexisNexis, Warszawa 2002, s. 661). W przypadku sprawy dotyczącej prawa pomocy zmiana musiałaby być tego rodzaju, by przyznanie prawa pomocy stało się zasadne. Mogłoby się to stać tylko w przypadku zmiany polegającej na pogorszeniu się sytuacji materialnej strony, co wnioskodawca musiałby wykazać, zgodnie z regułami, jakimi rządzi się postępowanie w przedmiocie prawa pomocy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka ubiegała się o prawo pomocy w tym samym co obecnie zakresie (zwolnienie od kosztów sądowych). Z porównania wniosków wynika, że informacje podane w rozpoznawanym aktualnie wniosku nie różnią się od podanych we wniosku poprzednio rozpoznanym przez Sąd. Zarówno dane liczbowe co do wielkości zadeklarowanego majątku spółki (kapitał zakładowy, wartość środków trwałych, wysokość zysku) jak i informacje opisowe zostały powielone, co należy interpretować jako brak zmian. Jedyną różnicę można odnaleźć w rubryce nr 13 formularza PPPr, gdzie należy podać miejscowość i datę; we wniosku rozpoznanym już przez Sąd widnieje: "K., 13 listopada 2013 r.", w obecnie rozpoznawanym jest to: "22 kwietnia 2014 r.", a zatem nie są one na tyle istotne, by wpływały na zmianę rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy. Skarżąca spółka nie dołączyła jakichkolwiek dodatkowych dokumentów mających na tyle istotne znaczenie dla sprawy, że pozwoliłoby to na zmianę prawomocnego orzeczenia w przedmiocie prawa pomocy z uwagi na wystąpienie przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Również argumentacja podnoszona przez skarżącą, a mająca przemawiać za przyznaniem prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, nie uległa żadnej, nawet najmniejszej zmianie. Spółka nadal deklaruje, że na jej rachunku bankowym znajduje się kwota 180.334,29 zł, co w sytuacji konieczności poniesienia na obecnym etapie sprawy kosztów w wysokości 100 zł . stoi w sprzeczności z przesłankami przyznania prawa pomocy. Reasumując okoliczności podnoszone przez skarżącą spółkę zostały już wzięte pod uwagę poprzednio, a zatem nie doszło do zmiany sytuacji w sprawie umożliwiającej uznanie, że obecnie skarżąca wykazała się przesłankami z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 165 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.