I SAB/Rz 3/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Paśko po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 7 października 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. i J.Ł. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2009 - postanawia- 1.odrzucić skargę 2.zwrócić skarżącym A. i J.Ł. solidarnie uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (słownie : sto )złotych. Pismem z dnia 6 lipca 2010r. A. i J. Ł. wnieśli skargę na bezczynność Burmistrza Miasta J. zarzucając mu, iż nie wydał w terminie decyzji o nr [...]. W uzasadnieniu podali, iż w dniach 20 listopada oraz 1 grudnia 2009r. zwrócili się do organu z wnioskiem o uchylenie odpowiednio decyzji nr [...] oraz [...], które to wnioski nie zostały rozpatrzone w terminie. W tej sytuacji, wniesione przez skarżących zażalenie z dnia 19 lutego 2010r. potraktowane jako ponaglenie, zostało uznane za uzasadnione. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wyznaczyło burmistrzowi Miasta J. dodatkowy termin do załatwienia przedmiotowej sprawy do 30 kwietnia 2010r. oraz zarządziło wyjaśnienie przyczyn uchybienia terminu. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...]. Burmistrz Miasta J. zawiesił wznowione postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej ostateczna decyzja tego organu z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...] z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i na postawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),- zwanej dalej ppsa.- podlega odrzuceniu. Na wstępie wskazać należy, że przepis art. 3 § 2 pkt 8 ppsa. dopuszcza skargę na bezczynność organu administracji w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w ustawowo określonym terminie organ nie podjął czynności zmierzających do rozpoznania sprawy albo wprawdzie prowadził postępowanie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, lub nie podjął innej stosownej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Należy zaznaczyć jednak, że zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ppsa, skargę taką można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawarte w przepisie art. 52 § 1 i 2 ppsa. wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy i prowadzi do wniosku, że w wypadku skargi na bezczynność organu prowadzącego postępowanie administracyjne czy podatkowe, środkami takimi będą zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. oraz ponaglenie przewidziane w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej W rozpatrywanej sprawie, jak wynika ze skargi strony i z nadesłanych akt administracyjnych, odpowiedzi organu, strona skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa wniesienia do organu wyższego stopnia w trybie art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) ponaglenia na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 tej ustawy. Skarżący, piśmie z 19 lutego 2010r. złożyli ponaglenie, uznane następnie za zasadne przez organ odwoławczy, co zakończyło postępowanie w przedmiocie bezczynności Burmistrza Miasta J., zgodnie z wnioskiem skarżących. Fakt dalszego pozostawania tego organu w bezczynności, stanowi dla skarżących nowy, odrębny od poprzedniego, przedmiot zaskarżenia, co powoduje konieczność zastosowania odpowiedniej procedury w sprawie. Koniecznym zatem dla skutecznego wniesienia skargi, jest zatem ponowne ponaglenie organu. W związku z powyższym sąd uznał, iż skarżący w niniejszej sprawie nie wyczerpali toku postępowania przed organami administracji, a zatem skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji jest niedopuszczalna i jako taka, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit a ppsa.