I SAB/Rz 5/19

Dnia 25 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2019r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. T. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 rok - postanawia- odrzucić skargę. Pani T. T. wniosła do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Rzeszowie pismo zatytułowane "Zażalenie wobec działań I i II instancji samorządu terytorialnego w woj. [...]." W uzasadnieniu tego pisma wskazała, że jako podatnik brała udział w postępowaniach przed organami I i II instancji. Zakwestionowała udział w składzie organu II instancji Pani [...] wnosząc "o wyciagnięcie odpowiednich konsekwencji z jej postępowania". Pismo, potraktowane jako skarga do sądu administracyjnego zostało przekazane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wraz z wnioskiem o oddalenie skargi lub jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.) - dalej P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że odrzuceniu podlegają skargi, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Właściwość sądu określona została natomiast w treści przepisu art. 3 § 1 – 3 P.p.s.a. Z mocy tego przepisu sady te są zatem właściwe w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Są one także właściwe w sprawach sprzeciwów od decyzji a także w innych sprawach w których przepisy ustaw przewidują kontrolę sądu administracyjnego. Właściwość sądów administracyjnych została więc ściśle ustalona i mogą one orzekać tylko w tym zakresie , w którym ustawa procesowa nadaje im stosowne kompetencje do kontrolowania działalności administracji publicznej. Poza zakresem wytyczonej kompetencji sądy administracyjne działać nie mogą. Przedmiotowa skarga został przekazana do sądu jako skarga na bezczynność organu podatkowego, co mogłoby skutkować istnieniem kompetencji sądu do jej rozpoznania. Jest ona bowiem przewidziana w art. 3 § 1 pkt 8 ppsa. W rzeczywistości jednak pismo złożone przez skarżąca nie ma charakteru skargi na bezczynność organu czy przewlekłe prowadzenie sprawy. Każde pismo wpływające do sądu musi być oceniane na podstawie jego treści, w szczególności sąd nadając pismu stosowny bieg musi kierować się po pierwsze treścią pisma a po drugie intencjami strony leżącymi u podstaw jego złożenia. Należy zatem uwzględnić skutek jaki chce osiągnąć dana osoba składając pismo. Oceniając złożone przez skarżącą pismo nie sposób uznać, że stanowi ono skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie sprawy. W treści pisma nie zawarto bowiem żadnych ocen ani też argumentów mogących wskazywać na to, że organ pozostaje w bezczynności lub postępowanie toczy/toczyło się przewlekle. Skarżąca nie podnosi w tym zakresie żadnych zarzutów. Nie wskazuje na czym taki sposób procedowania miałby polegać. Pismo jej zawiera jedynie postulat wyciągnięcia konsekwencji wobec jednego z członków składu orzekającego SKO. W postepowaniu w sprawie skargi na bezczynność organu ewentualne konsekwencje prawne skierowane są wobec organu a nie jego pracownika (art. 149 P.p.s.a.). Rozpatrując zatem to pismo zgodnie z jego treścią Sąd uznał, że nie posiada w tym zakresie właściwości. Niezależnie bowiem od tego, jak będzie rozumiane "wyciąganie konsekwencji" wobec członka SKO, to zawsze brak będzie w tym zakresie właściwości sądu administracyjnego na obecnym etapie sprawy. Czynności takie mogą się odbywać przed innymi organami w ramach zupełnie odrębnych reżimów prawnych, w innych postępowaniach. Dlatego też sądu uznał ,że nie jest właściwym do rozpoznania skargi i w myśl art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skargę odrzucił.