I SAB/Rz 9/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2017 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C., na bezczynność Burmistrza B., w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości - postanawia – odrzucić skargę. Skarżący wniósł do Sądu skargę na bezczynność Burmistrza B., który to organ jego zdaniem nie podejmuje żadnych czynności, w zakresie prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania – działek o pow. 0,6322 ha. Taka powierzchnia została wskazana w decyzji Burmistrz B. z (...) października 2017 r., w której wspomniany organ powołał się, odnośnie powierzchni działek, na informację złożoną przez skarżącego. Skarżący zakwestionował to, że to on wskazał powierzchnię działek jako 0,6322 ha. Zarzucił też że organ nie wystąpił do Starostwa o wszczęcie stosownego postępowania, w sprawie określenia prawidłowej powierzchni jego działek. Burmistrz B., w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, podkreślając, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wystąpił do niego z ponagleniem, które jest obligatoryjne, w przypadku skarg na bezczynność. Niezależnie od powyższego organ zauważył, że przed wniesieniem skargi na jego bezczynność, skarżący złożył odwołanie od decyzji z dnia (...) października 2017 r., w przedmiocie ustalenia mu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Dotyczy to przypadków, w których odpowiedni organ administracji winien wydać decyzję lub postanowienie, albo dokonać określonej czynności z zakresu administracji publicznej. W myśl zaś art. 53 § 2 b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z przytoczonego przepisu wynika, że każda skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania winna być obligatoryjnie poprzedzona stosownym ponagleniem, kierowanym do organu, który tej bezczynności lub przewlekłości miałby się dopuścić. W niniejszej sprawie skarżący wnosząc skargę do Sądu, zarzucił bezczynność Burmistrzowi B., jednakże nie zwrócił się uprzednio do tego organu ze stosownym ponagleniem. Wobec tego uznać należy, że jego skarga jest przedwczesna, a tym samym niedopuszczalna, w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuci skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że Burmistrz B. w dniu (...) października 2017 r. wydał decyzję w przedmiocie ustalenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r., od której to skarżący wniósł odwołanie. Tak więc rozstrzygnięcie w tej sprawie zostało wydane. Ponadto dodać należy, że bezczynności w zakresie uchybienia obowiązkowi wydania decyzji, w rozumieniu P.p.s.a., nie można utożsamiać z niewykonaniem przez organ I instancji wskazań organu odwoławczego, uchylającego poprzednią decyzję tego organu i przekazującego mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Okoliczności tego rodzaju mogą być bowiem ocenianie jedynie w ramach kontroli wydanej decyzji ostatecznej. Mając na powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucił skargę. W niniejszej sprawie odstąpiono od wzywania skarżącego do uiszczenia wpisu, na podstawie art. 222 P.p.s.a., zgodnie z którym nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu.