I SO/Rz 1/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2015 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R.S. o wymierzenie grzywny Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie odpowiedzi na skargę Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne za październik 2003r., za okres od września 2004r. do kwietnia 2005r., od września 2005r. do kwietnia 2006r. w łącznej kwocie 6.626,74 zł, na ubezpieczenie zdrowotne za luty i marzec 2005r. i za okres od września 2005r. do kwietnia 2006r. w łącznej kwocie 1.573,84 zł oraz na Fundusz Pracy za marzec 2005r. oraz za okres od września 2005r. do kwietnia 2006r. w łącznej kwocie 279.86 zł. - postanawia – oddalić wniosek o wymierzenie grzywny . Sygn. I SO/Rz 1/15 U Z A S A D N I E N I E W dniu 2 marca 2015 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosek R.S. z dnia 25 lutego 2015 r. o wymierzenie Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - w skrócie P.p.s.a.). w największej dopuszczalnej wysokości przewidzianej w art. 154 § 6 P.p.s.a., z powodu niezastosowania się do obowiązku o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., "tj. nieprzekazanie do sądu odpowiedzi na skargę". W uzasadnieniu wniosku R.S. wskazał na skargę z dnia 7 listopada 2014 r., w której zawarł zarzuty w stosunku do zaskarżonej decyzji podając, że otrzymany w dniu 18 grudnia 2014 r. odpis pisma z dnia 2 grudnia 2014 r. skierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (odpowiedź organu na skargę) nie zawiera odniesienia do żadnego z zarzutów jego skargi. Zdaniem R.S. o charakterze dokumentu nie rozstrzyga jego nazwa, ale zawarta w nim treść i z tego powodu, pomimo nazwania pisma odpowiedzią na skargę, w rzeczywistości owo pismo nie może być za taki dokument uznany. Wyjaśnił on dalej, że w piśmie tym zwracają się do Sądu dwa różne podmioty, w tym jeden nieistniejący - organ o nazwie "Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...]", a drugi nieuprawniony - "Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...]", pismo to podpisała osoba nieuprawniona, a przede wszystkim pismo nie jest odpowiedzią na skargę, ponieważ nawet jednym zdaniem nie odpowiada na zarzuty podniesione w tejże skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 54 § 1 i § 2 P.p.s.a skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, zaś organ ten jest zobowiązany przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Stosownie natomiast do art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do opisanego powyżej obowiązku, sąd – na wniosek strony skarżącej – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Z treści wniosku R.S. z dnia 25 lutego 2015 r. wynika, że żąda on nałożenia grzywny na organ w związku z niedopełnieniem przez ten organ obowiązków w sprawie z jego skargi z dnia 7 listopada 2014 r. Z analizy wpływu spraw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynika, że skarga z wymienionej daty dotyczy sprawy o sygn. I SA/Rz 1119/14 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne oraz na Fundusz Pracy za wskazane w decyzji okresy, w której w dniu 29 stycznia 2015 r. zapadło rozstrzygnięcie oddalające skargę R.S. Skarga ta dotyczy spraw o których mowa w art. 3 P.p.s.a., zatem możliwe byłoby także rozpoznanie wniosku o wymierzenie organowi grzywny, ale w rozpoznawanej sprawie żądanie takie jest nieuzasadnione. Na wstępie należy podkreślić, że zarzut sformułowany w art. 54 § 2 P.p.s.a. dotyczy nieterminowego wywiązania się z obowiązków założonych na organ w tym przepisie lub niewywiązania się z nich w ogóle. Ustawodawca zakreślił w tym przepisie ramy czasowe oraz zakres dopełnienia wyznaczonych dla organu obowiązków, którymi są: przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, wykluczając w tym zakresie jakąkolwiek swobodę organów. Skoro z powołanego przepisu wynika obowiązek dochowania określonego w nim terminu, to jego uchybienie jest przesłanką wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. W konsekwencji wymierzenie grzywny uzależnione jest od zaistnienia łącznie dwóch warunków: złożenie wniosku przez skarżącego oraz niewykonania w ogóle lub wykonanie po upływie ustawowego terminu obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 P.p.s.a (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. II OZ 951/09, system CBOIS). W rozpoznawanej sprawie organ wypełnił obowiązek nałożony przepisem art. 54 § 2 P.p.s.a., a zatem wniosek o wymierzenie grzywny nie jest zasadny. Przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę odbyło się w niniejszej sprawie w ustawowym terminie, tj. trzydziestu dni od dnia wniesienia skargi. Intencją skarżącego jest natomiast ukaranie organu w związku – jego zdaniem - z nieodniesieniem się do zarzutów skargi, uznając treść doręczonej odpowiedzi na skargę jako niezadawalającą. Powołane powyżej przepisy nie przewidują natomiast nałożenia na organ sankcji z powodu tego rodzaju zarzutów jak postawione we wniosku o wymierzenie grzywny przez R.S. Ewentualne zarzuty co do celu, treści i kompletności pisma procesowego jakim jest odpowiedź na skargę, mogły jedynie zostać rozstrzygnięte w sprawie o sygn. I SA/Rz 1119/14. Konkludując, skoro w sprawie nie doszło do naruszenia przez organ administracyjny obowiązków opartych na art. 54 § 2 P.p.s.a., wniosek o wymierzenie grzywny w niniejszej sprawie nie jest zasadny. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. orzekł jak sentencji.