I SO/Rz 2/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz /spr/ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch Protokolant ref. st. Eliza Kaplita po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 listopada 2011r. wniosku A. W. o wymierzenie Dyrektorowi Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa . grzywny w trybie art.55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanawia 1) oddalić wniosek, 2) zasądzić o Skarbu Państwa – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie - na rzecz pełnomocnika skarżącej A. W. – ustanowionego z urzędu - adwokata T. L., Kancelaria Adwokacka w R., kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć, 20/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 55,20 ( pięćdziesiąt pięć, 20/100) złotych, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu. A.W. wystąpiła do Sądu o ukaranie organu – Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – grzywną w wysokości 200 zł, w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr.153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), w związku z nieprzekazaniem przez ten organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. złożonej przez nią skargi, w ustawowym - trzydziestodniowym terminie (w sprawie I SA/Rz 656/11 [poprzednia sygn. akt I SA/Rz 149/11]). W okolicznościach przedmiotowej sprawy Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R., decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2010 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania renty strukturalnej. Decyzja organu odwoławczego została doręczona skarżącej w dniu 10 stycznia 2011 r., wraz z pouczeniem o terminie (trzydziestodniowym) i sposobie (za pośrednictwem organu) wniesienia skargi kasacyjnej. W dniu 8 lutego 2011 r. A.W. nadała w Urzędzie Pocztowym w Ł. skargę na wyżej wymienioną decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R., do którego wpłynęła w dniu 10 lutego 2011 r. W tym samym dniu, tj. 10 lutego 2011 r. Sąd przekazał skargę Dyrektorowi Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, do którego winna była być skierowana. Organ otrzymał przedmiotową skargę w dniu 14 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w R., postanowieniem z dnia 17 marca 2011 r., sygn. I SA/Rz 149/11, odrzucił skargę A.W., uznając że została ona wniesiona z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności, który to termin upłynął z dniem 9 lutego 2011 r. Niezależnie od skargi wniesionej bezpośrednio do Sądu, A.W. w dniu 8 lutego 2011 r. nadała, w Urzędzie Pocztowym w Ł., drugą jednakowo brzmiącą skargę (drugi egzemplarz), tym razem na adres Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Przedmiotowa przesyła została doręczona organowi w dniu 11 lutego 2011 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A.W., postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. II GSK 1415/11, uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 17 marca 2011 r., sygn. I SA/Rz 149/11 uznając, że Sąd ten, odrzucając skargę A.W. , dopuścił się naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., albowiem skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Skarga A.W. , wniesiona za pośrednictwem organu, została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wraz z odpowiedzią na skargę, w dniu 9 marca 2011 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym). Składając wniosek o ukaranie organu za nieprzekazanie skargi w terminie do Sądu A.W. zarzuciła, że jej skarga nie została przekazana celowo, aby Sąd skargę odrzucił. Wyraziła też opinię, że ukaranie organu zmobilizuje go do niezwłocznego przesłania skargi. Niezależnie od powyższego wnioskodawczyni przyznała, że jej skarga na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji rolnictwa w R. została sporządzona w dwóch egzemplarzach i wniesiona jednocześnie bezpośrednio do Sądu, jak i do organu II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Powołany wyżej przepis art. 54 § 2 stanowi natomiast, że organ, o którym mowa w § 1 (którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi), przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Z treści przytoczonych wyżej regulacji p.p.s.a. wynika że ustawodawca, wyposażył sądy administracyjne w prawne środki dyscyplinowania organów administracji, w sytuacji niewywiązywania się przez nie z obowiązków wynikających z przepisów regulujących procedurą sądowoadministracyjną, a mających na celu urzeczywistnienie postulatu szybkości postępowania. W sytuacji uchybienia przez organ trzydziestodniowemu terminowi do przekazania do sądu skargi wraz z odpowiedzią na nią, skarżący ma możliwość wystąpienia o ukaranie organu z tego powodu. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, wynikających z wniosku o ukaranie, jak również faktów, znanych Sądowi z urzędu, w szczególności z akt sprawy oznaczonej sygnaturą I SA/Rz 656/11, nie sposób jest stwierdzić, że przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie. Wynika to przede wszystkim z tego, że organ nie uchybił trzydziestodniowemu terminowi do przekazania wniesionej za jego pośrednictwem skargi do Sądu. Skarga ta została bowiem wniesiona 8 lutego 2011 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym), a przekazano ją do Sądu w dniu 9 marca 2011 r. W tej więc sytuacji brak jest przesłanek do jego ukarania. Wnioskodawczyni poniosła przejściowo negatywne konsekwencje (odrzucenie skargi przez Sąd) jednakże nie było to efektem celowego działania organu, lecz nieporozumienia, powstałego w związku z równoległym wniesieniem przez nią skarg, zarówno bezpośrednio na adres Sądu, jak i za pośrednictwem Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R., na który to fakt organ zwrócił uwagę w odpowiedzi na skargę. Fakt równoległego wniesienia skargi przyznała również wnioskodawczyni we wniosku o ukaranie. W związku z powyższym brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o ukaranie organu, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., dlatego orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. 2009 r., Nr 146 poz. 1188) w związku z § 18 ust. 1 pkt c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz.1348, ze zm.) Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika skarżącego – ustanowionego z urzędu – adwokata T.L. kwotę 295,20 zł, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, która nie została opłacona, zawierającą podatek od towarów i usług w wysokości 55,20 zł.