II SA/Rz 1/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi I. K. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania prac umożliwiających naturalny spływ wód I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących I. K. i A. K. solidarnie kwotę 300 zł /słownie: trzysta złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 1/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] października 2012 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "k.p.a.", po rozpoznaniu odwołania A. S. i B. S. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] września 2012 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych prac celem umożliwienia naturalnego spływu wód powierzchniowych, uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] września 2011 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na skutek odwołania A. S. i B. S. uchyliło uprzednio wydaną decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] w przedmiocie stosunków wodnych na gruncie ją i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z uzasadnienia kasacyjnego rozstrzygnięcia wynika, że organ I instancji nakazał A. S. oraz B. S. przywrócenie do stanu pierwotnego nieruchomości stanowiącej własność Gminy oraz usunięcie ziemi z nieruchomości – działki nr ewid. 1066/6 położonej w Z., do stanu sprzed nawiezienia, na szerokości 1m wzdłuż ogrodzenia, stanowiącego własność państwa K. – w terminie do końca września 2011 r. Rozstrzygnięcie to zapadło na skutek wniosku A. K. dotyczącego kwestii naruszenia stosunków wodnych na należącej do niego i I. K. działce 1066/5 w Z. Działka ta sąsiaduje z działką nr 1066/6. Obydwie wskazane nieruchomości charakteryzowały się naturalnym spadkiem terenu z kierunku zachodniego w kierunku wschodnim, a ponadto wysokim poziomem wód gruntowych. W maju 2011 r. właściciel działki nr 1066/6 dokonał całkowitego podwyższenia jej terenu o ok. 40 cm oraz od strony zachodniej nawiózł wał ziemi w celu zmiany kierunku odpływu wody opadowej dla ominięcia jego nieruchomości. W lipcu 2011 r., w wyniku intensywnych opadów deszczu, nadmiar wody z działki nr 1066/5, a także błoto z nawiezionego wału ziemi zalały działkę wnioskodawcy i podmyły płot. Uchylając decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...].08.2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zarzuciło przedwczesność tego rozstrzygnięcia, z uwagi na brak dokonania ustaleń, czy wykonane przez A. i B. S. podwyższenie terenu spowodowało zmianę stosunków wodnych na gruncie oraz czy ewentualna zmiana szkodliwie wpłynęła na grunty sąsiednie. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, iż ocena zmiany stosunków wodnych na gruncie wymaga wiadomości specjalnych, co powoduje konieczność zasięgnięcia opinii biegłego. Kolegium zarzuciło także brak przeprowadzenia rozprawy z zachowaniem reguł określonych w art. 89 i nast. k.p.a. i brak działań w kierunku ugodowego załatwienia sprawy, jak też brak danych niezbędnych do prawidłowego określenia kręgu stron niniejszego postępowania. Wydaną w ponownym postępowaniu decyzją z dnia [...] września 2012 r. Burmistrz Gminy i Miasta [...] nakazał A. S. i B. S. – właścicielom działki nr 1066/6 w Z. wyrównanie powierzchni wzdłuż tej działki w sposób umożliwiający naturalny spływ wód powierzchniowych (likwidację wału ziemnego – nawiązanie do powierzchni drogi i spadek powierzchni działki w kierunku NE) w terminie do 30.10.2012 r. W uzasadnieniu organ powołał się na opracowaną ekspertyzę hydrologiczną, która wykazała, że do zaistniałej na badanym gruncie sytuacji przyczynili się państwo M. - właściciele działki nr ewid. 1066/7 oraz państwo S. – właściciele działki nr ewid. 1066/6, którzy podnieśli poziom swych nieruchomości, przez co skierowali całość wód opadowych na działkę nr ewid.1066/5, własności państwa K. Organ stwierdził, że wobec faktu, iż strony nie doszły do porozumienia w zakresie pierwszego wariantu zaproponowanego w ekspertyzie biegłego, dotyczącego wykonania drenażu odkrytego wód powierzchniowych po północnej krawędzi drogi biegnącej wzdłuż linii zabudowań na odcinku od działki nr ewid. 1066/7 do działki nr ewid. 1066/16 z odprowadzeniem wód do rowu melioracyjnego bądź na wolny wylew w obrębie działki nr ewid. 1066/15, organ przyjął przedstawione w tej opinii rozwiązanie drugie. Odwołanie od tej decyzji złożyli A. S. i B. S., wnosząc o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji celem zawarcia ugody zgodnej z propozycją nr 1 biegłego S. S., ewentualnie o uchylenie tej decyzji i wydanie nowej – zobowiązującej P. i M. M. do wykonania robót odwodnieniowych według przedstawionego przez nich projektu. W ocenie składających odwołanie, organ naruszył art. 29 Prawa wodnego poprzez przyjęcie, że wraz z państwem M. byli oni jedynymi, którzy naruszyli stosunku wodne, podczas gdy stosunki te naruszyli także Gmina [...] oraz A. K. Podkreślili, że naruszenie dokonane przez wszystkie wymienione podmioty miało charakter pierwotny, oni zaś zastali istniejący stan rzeczy i dostosowali teren swojej nieruchomości do zmienionych stosunków wodnych. Zakwestionowali sporządzoną dla potrzeb sprawy ekspertyzę biegłego, która obejmuje jedynie działki nr ewid. 1066/6 oraz 1066/7, w sytuacji, gdy winna jeszcze obejmować działki nr ewid.: 1066/5, 1066/13 i 1066/14. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] września 2012 r., przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium podkreśliło, iż bezspornym w sprawie jest naruszenie stanu wody na gruncie, bowiem potwierdzają to wszystkie zebrane w sprawie dowody. Jednakże dowody te nadal nie wykazują, że zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, co jest przesłanką podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145 z późn. zm.). Z opinii biegłego z kwietnia 2012 r., uzupełnionej w sierpniu 2012 r. wynika, że przez wybudowanie drogi dojazdowej (działka nr ewid. 1112/1 i 1066/13) oraz drogi wzdłuż zabudowań (działka nr ewid. 1066/4), w szczególności przez uszczelnienie powierzchni tych dróg gminnych nastąpiła zmiana ilości spływającej wody, bez zmiany kierunku spływu. Powyższe spowodowało zwiększony napływ wód na działki przyległe do drogi, zgodnie z naturalnym spadkiem. W ocenie biegłego, podniesienie terenu działki nr ewid. 1066/7 stało się główną przyczyną zmiany kierunku spływu wód powierzchniowych i skierowania jej na drogę wzdłuż zabudowań. W następstwie powyższego, właściciele działki nr ewid. 1066/6, położonej na nowym kierunku spływu wód, broniąc się przed zwiększoną ilością wód spływającą na ich teren, utrzymali sztuczny kierunek spływu wód przez wykonanie wału oddzielającego ich posiadłość od drogi. Zdaniem biegłego, część wód wpływała na teren działki nr 1066/6 zgodnie z naturalnym spadkiem, a część przemieszczała się w kierunku działki nr ewid. 1066/5, płynąc wzdłuż ogrodzenia w kierunku zgodnym z naturalnym spadkiem, w niewielkiej części rozlewając się przed budynkiem. Wpływ na taki stan rzeczy miało wykonanie wału oddzielającego działkę nr ewid. 1066/6 od drogi, nie zaś jej podniesienie. W ocenie biegłego, zmiany kierunku spływu wód spowodowane zostały głównie przez zmianę dokonaną na działce nr ewid. 1066/7, w mniejszym zaś stopniu na działce nr ewid. 1066/6 i są one niezgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W oparciu o powyższe Kolegium zwróciło uwagę, że dokonane przez A. S. i B. S. zmiany na gruncie nie stanowią jedynej przyczyny szkód powstających w związku z wodami opadowymi na gruntach sąsiednich. Wątpliwości budzi tym samym trafność, trwałość i skuteczność przyjętego przez organ I instancji rozwiązania. Potrzebne jest zatem, zdaniem Kolegium, ustalenie wzajemnych relacji między przyczynami naruszenia stanu wody na nieruchomościach – działkach nr ewid. 1112/1, 1066/13, 1066/4, 1066/5, 1066/6 oraz 1066/7. Organ podkreślił, że wydanie decyzji na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego wymaga niezwykle precyzyjnego ustalenia stanu faktycznego, tj. jaki był ostatnio stan wody na gruncie, czy doszło do jego zmiany, czy nastąpiła zmiana kierunku odpływu wody opadowej, jeśli tak, to z jakiej przyczyny, w szczególności czy z powodu dokonanych zmian, które szkodliwie wpłynęły na grunty sąsiednie. Kolegium zauważyło, że z rozdzielnika do pisma z dnia 28.06.2012 r. wynika, że stroną postępowania byli także P. M. i M. M., którym kwestionowana decyzja nie została doręczona. W rozdzielniku tym skreślono natomiast jako strony S. P. – Przewodniczącego Rady Sołeckiej wsi Z. oraz Referat Rozwoju Gospodarczego Urzędu Gminy i Miasta [...], którym jednak doręczono wspomnianą decyzję. Kolegium podniosło także, iż w świetle art. 29 ustawy Prawo wodne organ ma prawo do rozstrzygania wyłącznie o obowiązku likwidacji szkodliwych zmian stanu wody na gruncie. Przepis ten nie uprawnia natomiast do określania terminu likwidacji tych zmian. W konkluzji organ stwierdził brak należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego oraz brak pełnego zastosowania się do jego wskazań zawartych w decyzji uchylającej pierwotne rozstrzygnięcie organu I instancji, co stanowi o naruszeniu art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Decyzję tę zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. K. i I. K., wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanej decyzji zarzucili naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 84 k.p.a. przez zaniechanie dokonania wszechstronnej oceny dowodów oraz błędne przyjęcie, iż ze sporządzonej przez biegłego opinii nie wynika, by stwierdzona zmiana wody wpływała szkodliwie na grunty sąsiednie. Podnieśli, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób obszerny odniosło się do tez stawianych przez składających odwołanie od decyzji organu I instancji. Natomiast fakt złożenia przez nich w toku postępowania pisma, Kolegium jedynie odnotowało, przez co nie wiadomo, czy przedstawione przez nich w tym piśmie dowody zostały zakwestionowane przez organ odwoławczy, czy też pominięte. Ich zdaniem, Kolegium pomija w uzasadnieniu swej decyzji wnioski płynące ze sporządzonej dla potrzeb sprawy ekspertyzy bądź też odwołuje się do zapisów, których w istocie ekspertyza ta nie zawiera. Skarżący zarzucili także brak uwzględniania przez Kolegium faktu wydania przez Burmistrza Gminy i Miasta [...] decyzji z dnia [...].09.2012 r. znak: [...] zobowiązującej P. M. i M. M. – właścicieli działki nr ewid. 1066/7 do przebudowy wjazdu na działkę w ten sposób, aby umożliwić spływ wód powierzchniowych przez jej teren zgodnie z naturalnym kierunkiem przepływu oraz wykonanie urządzeń melioracyjnych do odprowadzania wód powierzchniowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutów skargi podniósł, że wskazane w niej rozbieżności w ustaleniach stanu faktycznego potwierdzają jedynie słuszność wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując tak określonej kontroli w niniejszej sprawie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. skutkuje jej uchyleniem. Decyzja ta, wydana w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., nie rozstrzyga merytorycznie sprawy co do jej istoty, a jedynie przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego nazywany jest decyzją kasacyjną i dopuszczalny jest wyjątkowo, stanowi bowiem odstępstwo od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Istotą postępowania odwoławczego, zgodnie z wprowadzoną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jest ponowne rozpoznanie i rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może więc ograniczać się wyłącznie do badania zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu i kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Jego obowiązkiem jest kompleksowe rozpoznanie sprawy w jej całokształcie, tj. ocena we własnym zakresie stanu faktycznego i rozstrzygnięcie sprawy. Art. 138 § 2 k.p.a., w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18, ze zm.) wprowadza dwie przesłanki, których łączne spełnienie skutkuje wydaniem decyzji kasacyjnej. Są to: 1) wydanie decyzji przez organ I instancji z naruszeniem przepisów postępowania, 2) istotny wpływ koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy na jej rozstrzygnięcie. W orzecznictwie, zachowującym aktualność także po nowelizacji art. 138 § 2 k.p.a., podkreśla się, że decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 k.p.a. Żadne inne wady postępowania, ani wady decyzji podjętej w I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, bowiem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. (wyrok NSA z 25 maja 1983 r. II SA 403/83 - ONSA 1983/1/38, wyrok NSA z 29 kwietnia 1998 r. I SA/Łd 166/97 - niepubl.). Decyzję tego rodzaju organ odwoławczy może podjąć w sytuacji, gdy organ I instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak jest podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 136 k.p.a. tj. przeprowadzenia przez ten organ uzupełniającego postępowania dowodowego. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej powinien wskazać przyczyny niezastosowania art. 136 k.p.a. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9.06.1999 r., III RN 7/99, OSNP 2000/9/338). W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło art. 138 § 2 k.p.a. bowiem wydało rozstrzygnięcie w trybie odwoławczym nie rozpatrując sprawy w jej całokształcie. Nie ulega wątpliwości, że kluczowym dowodem w niniejszej sprawie jest opinia hydrologiczna, która jednoznacznie wskazuje zarówno fakt naruszenia stosunków wodnych w obrębie działek nr 1066/5, 1066/6 i 1066/7, spowodowany zmianą naturalnego kierunku spływu wód, jak i podaje możliwości uregulowania tychże stosunków, wskazując je wariantowo. Z opinii biegłego, uzupełnionej pismem z dnia 1.08.2012 r. wynika, że główną przyczyną zmiany kierunku spływu wód powierzchniowych na działkę nr 1066/5, będącą własnością skarżących jest podniesienie terenu działki 1066/7 i wykonanie szczelnego ogrodzenia, a także utrzymanie sztucznego kierunku spływu wód przez właścicieli działki 1066/6 poprzez wykonanie wału oddzielającego ich posesję od drogi. Biegły wypowiedział się również jednoznacznie w kwestii wpływu wybudowania drogi dojazdowej – działki nr ew. 1112/1, 1066/13 oraz drogi wzdłuż zabudowań – działka nr ew. 1066/14 na stosunki wodne w opiniowanym zakresie, wskazując, że wybudowanie tych dróg zwiększyło objętość spływających wód, lecz nie wpłynęło na zmianę naturalnego kierunku ich przepływu. Uchylając decyzję organu I instancji Kolegium stwierdziło, że dokonane przez A. i B. S. - właścicieli działki nr 1066/6 zmiany na gruncie nie stanowią jedynej przyczyny szkód na działce skarżących, a tym samym wątpliwości budzi prawidłowość wydanej przez ten organ decyzji. Zdaniem Kolegium konieczne jest "ustalenie wzajemnych relacji między przyczynami naruszenia stanu wody na nieruchomościach – działkach nr ewid. 1112/1, 1066/13, 1066/4, 1066/5, 1066/6 oraz 1066/7" i kompleksowe rozwiązanie dotyczące wszystkich tych nieruchomości. Wyrażając tego rodzaju ocenę organ odwoławczy pominął zupełnie okoliczność, że postępowanie administracyjne po wydaniu opinii przez biegłego toczyło się niejako "dwutorowo" – tj. w odrębnie w odniesieniu do działki nr 1066/6 i do działki nr 1066/7. W stosunku do tej ostatniej Burmistrz Gminy i Miasta [...] w dniu [...] września 2012 r. wydał decyzję Nr [...] nakazująca P. i M. M. właścicielom działki nr ewid. 1066/7 przebudowę wjazdu na działkę nr 1066/7 w taki sposób, aby umożliwić spływ wód powierzchniowych przez jej teren, zgodnie z naturalnym kierunkiem przepływu oraz wykonanie urządzeń melioracyjnych do odprowadzania wód opadowych z rejonu wjazdu przez działkę 1066/7 w kierunku północnym, z terminem wykonania prac – do 30.10.2012 r. Decyzja ta, jak wynika z ustaleń Sądu (k.77 akt sądowych) jest ostateczna i prawomocna. Fakt jej wydania w ogóle nie został wzięty przez Kolegium pod uwagę, a kwestia ta ma dla oceny prawidłowości decyzji organu I instancji wydanej w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie. Zgodnie bowiem z opinią biegłego dopiero podjęcie określonych w niej działań zarówno przez właścicieli działki 1066/6, jak i 1066/7 doprowadzić ma do przywrócenia naturalnego kierunku spływu wód. Brak uwzględnienia tej kluczowej dla sprawy kwestii świadczy o naruszeniu art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) przez organ II instancji, który tak jak organ I instancji powinien dążyć do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzez rozpatrzenie wszystkich zebranych dowodów, a następnie dokonać ich oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Podnieść również należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując odwołanie pełnomocnika A. i B. S. złożone 21.09.2012 r., nie wzięło pod uwagę pisma uzupełniającego odwołanie, które wpłynęło do organu I instancji 4.10.2012 r., a organ ten przesłał je do Kolegium dopiero 17.10.2012 r. Fakt, iż pismo to wpłynęło do organu I instancji po upływie terminu do wniesienia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej nie ma w tym wypadku znaczenia, skoro złożone zostało przed datą wydania zaskarżonej decyzji ([...].10.2012 r.), a z akt sprawy nie wynika, by Kolegium wyznaczyło odwołującym termin na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Odnosząc się natomiast do podniesionego w zaskarżonej decyzji zarzutu naruszenia przez organ I instancji zasady czynnego udziału stron w postępowaniu poprzez brak doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej P. i M. M., uznać należy, iż w obecnym stanie sprawy uchybienie to nie miało wpływu na jej wynik, skoro strony te otrzymały rozstrzygnięcie dotyczące ich działki i nakładające na nich określone obowiązki, pozostające poza kontrolą Sądu. Wszystkie te okoliczności wskazują jednoznacznie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zrealizowało spoczywającego na nim obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy, czym naruszyło art. 138 § 2 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W postępowaniu ponownym organ odwoławczy, kierując się obowiązkiem kompleksowego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, oceni zgromadzony materiał dowodowy, dopuszczając P. i M. M. do udziału w postępowaniu i biorąc pod uwagę decyzję wydaną przez organ I instancji w odniesieniu do ich działki nr ewid. 1066/7 , a także ewentualne zmiany stanu faktycznego jakie mogły zaistnieć po jej wykonaniu. Z uwagi na stwierdzone naruszenia przepisów postępowania – art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W związku z uwzględnieniem skargi Sąd zastosował art. 152 P.p.s.a. i określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 1 P.p.s.a., uwzględniając w tym zakresie wniosek zawarty w skardze.